Δεν ντρέπομαι πια.

      Κυκλοφορεί από 20 Ιανουαρίου 2012 
                σε όλα τα Βιβλιοπωλεία. 

                   
"Δεν Ντρέπομαι πια"
Συγγραφέας: Έλενα Αρτζανίδου
Εικονογράφηση: Χρ. Δήμου
Εκδόσεις Ψυχογιός
(0,50 λεπτά από κάθε βιβλίο πηγαίνουν στο Ειδικό Σχολείο ν.Κιλκίς)



 Ο Φώτης, ντρέπεται για τον αδερφό του τον Κέκο γιατί φωνάζει και δε μιλά, περπατά νευρικά και βγάζει έναν ήχο που όλοι τον κοιτούν. Ο Φώτης ντρέπεται τα άλλα τα παιδιά που τους κοιτούν περίεργα όταν περπατούν στην πλατεία μαζί.

Όμως όταν μια μέρα ο Κέκος εξαφανίζεται ο Φώτης, στεναχωριέται και καθώς τον αναζητούν σκέφτεται και ντρέπεται για όσα ένιωθε για τον αδερφό του, γιατί ο Κέκος ξέρει να κάνει πάρα πολλά πράγματα καλύτερα από τον ίδιο και από τους άλλους.

Ο Κέκος τρέχει γρηγορότερα από όλους, σκαρφαλώνει εκεί που κανένας τους δεν μπορεί, έχει την καλύτερη μνήμη και είναι γενναίος με τα άλογα.

Ο Φώτης όταν βρίσκουν τον Κέκο, νιώθει χαρούμενος, περήφανος και δεν ντρέπεται πια που ο αδερφός του έχει αυτισμό.

Λίγα λόγια από τη συγγραφέα.
Ομολογώ πως έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου όταν έμαθα πως μέλος της οικογένειάς μας έχει στοιχεία αυτισμού. 
"Θυμάμαι πως κάποιο διάστημα ντρεπόμουν που μας κοιτούσαν όταν φώναζες ή δε μιλούσες. Ντρεπόμουν τα βλέμματα τους και τα μουρμουρητά τους, όμως γρήγορα το αντιμετώπισα ή μάλλον εσύ μου έδειξες τον τρόπο και με βοήθησες. 
Ντρέπομαι που ντρεπόμουν. Σήμερα πέντε χρόνια μετά και η ζωή μου, η ζωή μας, είσαι εσύ. 
Σε ευχαριστώ Κέκο, που μου έμαθες να αγαπώ, να σέβομαι κάθε προσωπικότητα και να είμαι άνθρωπος''.


Δυσκολεύονται στην Κοινωνικοποίηση 
                               
              Πρώϊμη παρέμβαση 

Δουλεύουμε με τον αυτισμό 
                           

Είναι ένα παιδί που έτυχε να έχει αυτισμό 

                   
                           Έχουν ταλέντα


Αισθάνονται αλλά δεν ξέρουν να εκφράσουν το συναίσθημά τους. 

                                                           
                   Σεβασμός              Κατανόηση


Πως να αναγνωρίσετε τα πρόωρα σημάδια του αυτισμού:



2 Απριλίου Παγκόσμια μέρα για την ενημέρωση αυτισμού.
Είναι αρκετό!ΟΧΙ
Αντίθετα η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση των πολιτών πρέπει να είναι καθημερινή αν θέλουμε να μη ντρεπόμαστε πιά. 


Στον Καναδά διαγνώσσονται 1 στα 165 παιδιά με αυτισμό ο αριθμός στον τόπο μας δεν απέχει και πολύ.



Συνεργασία γονέων και σχολείου.
Πρόγραμμα Τeach.


Πως νιώθει ένα παιδί με αυτισμό,
ένα video από έναν τριαντάχρονο με αυτισμό.

















Απόψεις και σχόλια:

Ανδρέας Καρακίτσιος 
Καθηγητής Παιδικής Λογοτεχνίας
στο ΤΕΠΑΕ ΑΠΘ. 

Μια όμορφη και τρυφερή ιστορία με ενδιαφέρουσες σκηνές, επεισόδια και διαλόγους  που πέρα από την αληθοφανή αναπαραστατικότητα υποβάλουν και προκαλούν νοήματα και σημασίες. Η συγγραφέας χειρίζεται ένα αρκετά δύσκολο θέμα, εφόσον επιχειρεί να «στήσει» και να ολοκληρώσει έναν ήρωα, ο οποίος χαρακτηρίζεται από συνολική αδυναμία επικοινωνίας. Πώς μιλάει και πως σκέφτεται ένα αυτιστικό παιδί;       
Η συγγραφέας αποφεύγει την παραδοσιακή αφηγηματική τεχνική της παραδοσιακής αφήγησης που πριμοδοτεί την ενήλικη οπτική γωνία και επιλέγει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση και την οπτική γωνία του μεγαλύτερου αδερφού, του Φώτη. Πώς νοιώθει, δηλαδή  ο Φώτης, ο μεγαλύτερος αδερφός, όταν συνοδεύει τον αδερφό του και οι συμμαθητές του τον κοιτάζουν κάπως; Πώς νοιώθει όταν βλέπει τους γονείς του να πανηγυρίζουν, επειδή ο αδερφός του καταφέρνει πράγματα που οι συνομήλικοί του αλλά και ο ίδιος  τα έχει καταφέρει χωρίς τυμπανοκρουσίες εδώ και χρόνια; Πώς νοιώθει στις μικρές καθημερινές κρίσεις;
Παρακολουθούμε μια παιδική αφήγηση βραχείας φόρμας, στην οποία σε πρώτο πλάνο είναι ο Φώτης, ένα 12χρονο παιδί που παρατηρεί, βλέπει και σχολιάζει, αλλά στο βάθος είναι το αυτιστικό παιδί που πρωταγωνιστεί και ξεπροβάλλει με αδρά χαρακτηριστικά και ειδικές λεπτομέρειες.
.


Άρης Παπαδόπουλος.
Διευθυντής Ειδικού Σχολείου ν.Κιλκίς

 Έλενα καλημέρα!
Ιδιαίτερη και συνεχής η συγκίνηση μου κάθε στιγμή με την πρώτη ανάγνωση της ιστορίας.
Η καθημερινότητα πολλών μαθητών μας και η ανησυχία γονιών και εκπαιδευτικών αποτυπώνεται στο κείμενο με άμεσο και γλαφυρό τρόπο.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν τον αυτισμό αναγνωρίζονται με απλό,οικείο και κυρίως κατανοητό τρόπο μέσα από την ιστορία του Κέκου.
Πολύτιμη διδακτική εμπειρία για δασκάλους, γονείς και μαθητές του γενικού σχολείου.
Σ' ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη! 





Γιώτα Φώτου
Σχολική Σύμβουλος Π.Ε-Συγγραφέας


 «Δεν ντρέπομαι πια»  είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της Έλενας Αρτζανίδου. Η συγγραφέας με μεγάλη ευαισθησία καταπιάνεται με ένα καυτό θέμα, εκείνο του αυτισμού, που ενδιαφέρει όλο και περισσότερα άτομα σήμερα. Με πρωτοπρόσωπη γραφή  βάζει το  Φώτη να ανοίξει το δικό του ψυχολογικό κόσμο και να αφηγηθεί την ιστορία του αδερφού του Κέκου χωρίς λεπτομέρειες και αναδρομές αλλά επικεντρώνοντας σε ένα περιστατικό. Ο λόγος άψογα προσαρμοσμένος  αποπνέει παιδικότητα που προσδίδει γνησιότητα στη γραφή. Αγωνία, δυνατές εικόνες και έντονα συναισθήματα καταφέρνουν να μιλήσουν απευθείας στην ψυχή του μικρού παιδιού. Η συγγραφέας απλά δίνει το πλαίσιο και έτσι ο μικρός αναγνώστης, καθώς ξετυλίγεται εμπρός του η ιστορία, οδηγείται αβίαστα στα δικά του συμπεράσματα. Τα παιδιά με αυτισμό έχουν πολλές ικανότητες, ζουν ανάμεσά μας και οφείλουν το σεβασμό και τη συμπαράστασή μας.
 Όταν έκλεισα το βιβλίο στο μυαλό μου ήρθε ένα παλιό σποτάκι της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς που έλεγε: Στη μουσική παίζουν όλα τα πλήκτρα. Στη ζωή παίζουν όλοι οι άνθρωποι.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου 
Eκπαιδευτικός

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, σε μια «αλήθεια» που μόνοι μας κατασκευάζουμε και προσπαθούμε να χωρέσουμε σ’ αυτή όλον τον κόσμο. Μόνο που βλέπουμε ένα μικρό κομμάτι από το παζλ της ζωής. Νομίζουμε ότι οι δικές μας δυσκολίες είναι οι πιο επώδυνες κι όμως δίπλα μας μια οικογένεια έχει αποδεχτεί το πρόβλημα και δίνει ζωή σ’ ένα παιδί με αυτισμό. Εκεί το πλαίσιο είναι τελείως διαφορετικό από το δικό μας.
Πραγματικά διαβάζοντας τις αράδες που η Έλενα μου εμπιστεύτηκε αναγνώρισα τη δική μου ανεπάρκεια. Δε μπορούσα να φανταστώ πως ζει μια οικογένεια με αυτιστικό παιδί. Ποιες είναι οι καθημερινές δυσκολίες αλλά και τι είναι αυτό που δίνει χαρά.
Δε ντρέπομαι να πω ότι συγκινήθηκα και δάκρυσα διαβάζοντας, γιατί αντιλήφθηκα πόσο κενά μπορεί να ζούμε…
Στη φίλη Έλενα εύχομαι κάθε επιτυχία.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου