Η Έλενα Αρτζανίδου γράφει στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό έντυπο diastixo, για τον "Kώδικα 99",της Γιώτας Φώτου,εκδ.Ψυχογιός.

Τρίτη, 24 Ιούλιος 2012 21:42

ΝΕΑΝΙΚΑ - ΕΦΗΒΙΚΑ

της Έλενας Αρτζανίδου Μπαίνοντας στο σπίτι, οι προβληματισμοί μου σχετικά με το γρίφο και τη Ρένια πήγαν περίπατο, αφού είδα τους χθεσινούς μου φόβους να επαληθεύονται. Ο πατέρας, όπως και τις προηγούμενες τρεις μέρες, με περίμενε με ένα ποτήρι τσίπουρο στο σαλόνι, σημάδι πως πάλι δεν είχε μεροκάματο… Κώδικας 99: ο τίτλος από μόνος του σε κάνει να αναρωτιέσαι και αμέσως σε καλεί να διαβάσεις το βιβλίο, θέλοντας να δεις και να μάθεις τι είναι αυτός ο κώδικας που απευθύνεται στο εφηβικό κοινό. Η Γιώτα Φώτου με το νέο της νεανικό βιβλίο στήνει ένα ρεαλιστικό στόρι με αληθινούς ήρωες που βρίσκονται στο γυμνάσιο. Η συγγραφέας από τις πρώτες κιόλας σελίδες καταφέρνει να περάσει στο εφηβικό της μυθιστόρημα συμπεριφορές που τα τελευταία χρόνια αυξάνονται ανησυχητικά, καθώς και συναισθήματα που θα υπάρχουν πάντα. Φιλία, έρωτας και εκφοβισμός μέσα από ψυχολογική βία· ρατσισμός που δεν αφορά μόνο την αλλοδαπή Αλσίρα, αλλά και τη δυσλεκτική Ρένια, προερχόμενος τόσο από συνομηλίκους, αλλά και από ενήλικους καθηγητές –όπως ο φυσικός Μπόνιας– που δεν ξέρουν ή δε θέλουν να ασχοληθούν με παιδιά με δυσκολίες – κι εδώ φανερώνεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που είναι ανίκανο να αντιδράσει, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για παιδαγωγικές προσεγγίσεις. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένοι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση γνωρίζουν: στην ιστορία της Φώτου ο χαρακτήρας της φιλολόγου αντιπροσωπεύει τους εκπαιδευτικούς που θέλουν και προσφέρουν τα μέγιστα στα παιδιά με τις όποιες δυσκολίες και ιδιαιτερότητες. Οικογένειες με οικονομικές δυσκολίες που προβληματίζουν και απασχολούν τα παιδιά, όπως τον κεντρικό ήρωα Γιάννη, αλλά και καταπιεστική συμπεριφορά γονέων σε θέματα που αφορούν την αρίστευσή τους στο σχολείο, όπως στην περίπτωση του Παπ· παιδιά με επικίνδυνη συμπεριφορά που η συγγραφέας φροντίζει να φωτίσει το οικογενειακό πλαίσιο όπου ζουν. Στον Κώδικα 99, η Γιώτα Φώτου, γνωστή για το ταλέντο της να στήνει αληθινές και δυνατές ιστορίες με έντονη πλοκή, καταφέρνει με τη ρεαλιστική, χωρίς φτιασίδια γλώσσα της να κρατήσει μέχρι τέλους το ενδιαφέρον... Διαβάστε περισσότερα στο:http://www.diastixo.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=195%3Akodikas-99&catid=48%3Aefivika&Itemid=97

Η Γιώτα Φώτου, γράφει για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή".

...Στις 30 Μαρτίου 1960 υπογράφεται το γερμανοελληνικό σύμφωνο εργατών, σύμφωνα με το οποίο  προσκεκλημένοι και φιλοξενούμενοι εργάτες από την Ελλάδα οι γκασταρμπάιτερ δηλαδή, φεύγουν επισήμως να δουλέψουν στην τότε Δυτική Γερμανία σε αυτοκινητοβιομηχανίες, χυτήρια, εργοστάσια πορσελάνης και φαρμάκων. Η συμφωνία αυτή κράτησε για δεκαπέντε κυρίως χρόνια, μέχρι το 1975.  Μόνο στην αρχή 400 000 νέοι, η αφρόκρεμα του ελληνικού εργατικού δυναμικού, αφήνει πίσω τη λασπωμένη πατρίδα, την πατρίδα που αιμορραγεί μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο και τον Εμφύλιο και φεύγουν για να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την ανεργία. Το μοναδικό τους εφόδιο τα όνειρα και η ελπίδα. Οι περισσότεροι προέρχονται από αγροτικό περιβάλλον.

Γκασταρμπάιτερ, προερχόμενοι από τη Μακεδονία οι ήρωες του βιβλίου της Έλενας Αρτζανίδου, οκτώ ζευγάρια και η Αντωνία φτάνουν το 1964 στο Βαλντσάσεν με σκοπό να δουλέψουν σε εργοστάσιο πορσελάνης. Με τρένο ως τον Πειραιά και μετά με ένα σαπιοκάραβο, το Κολοκοτρώνης ως το Πρίντεζι κι από εκεί με αμαξοστοιχία πάλι ως τη Γερμανία.  Εγκαθίστανται σε «χάιμ» σπίτια με πολλά δωμάτια, (ένα για κάθε ζευγάρι) κουζίνα και μπάνιο κοινό που βρίσκονταν κοντά στο χώρο εργασίας.

Πίσω στην πατρίδα μένει εγκλωβισμένος ο Χάρης, σύζυγος της Αντωνίας περιμένοντας να πάρει το πολυπόθητο χαρτί κοινωνικών φρονημάτων ώστε να εξασφαλίσει την άδεια αναχώρησης για τη Γερμανία όπου θα συναντήσει τη γυναίκα του...

Διαβάστε το πλήρες κείμενο:http://giotafotou.psichogios.gr/2012/06/blog-post.html