ΓΚΑΣΤΑΡΜΠΑΙΤΕΡ Η ΟΔΥΝΗΡΗ ΦΥΓΗ

ΤΟ Amazon έγινε η αφορμή να πληροφορηθώ και να αναζητήσω μια ποσότητα από το βιβλίο:
"Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",που έδειχνε εξαντλημένο μόνο που βρέθηκαν τα ξεχασμένα- παγιδευμένα σε κάποια αποθήκη από την μέρα που οι εκδόσεις Manus Scripta στην Κύπρο έκλεισαν.
Με έγκριση του πρώην εκδότη Σωτήρη Χριστοδούλου, Σωτήρη σε ευχαριστώ και πάλι- αλλά και την απόλυτη στήριξη και βοήθεια του Αλέκου Τατσίδη (φίλε πάντα η καθοδήγηση σου πολύτιμη και η εντιμότητά σου ελπίδα), υπεύθυνου στο Βιβλιοπωλείου Ιανός -Bazaar, όλα τα εναπομείναντα, τελευταία βιβλία βγήκαν στο φως και από χθες βρίσκονται και πουλιούνται σε τιμή προσφοράς μόνο στην Αλυσίδα Βιβλιοπωλείων Ιανός, Αθήνα -Θεσσαλονίκη και on line από τα Βιβλιοπωλεία Ιανός.
Σας ευχαριστώ πολύ!
Όσοι μου γράφατε και το αναζητούσατε να, η ευκαιρία για λίγο ακόμη!

ΓΚΑΣΤΑΡΜΠΑΙΤΕΡ Η ΟΔΥΝΗΡΗ ΦΥΓΗ: Αρχές της δεκαετίας του '60 και η Αντωνία, χωρίς τον σύντροφό της Χάρη αλλά με οκτώ ζευγάρια συντοπιτών της, ακολουθεί τη μοίρα χιλιάδων Ελλήνων εκείνης της εποχής: Ξεκινά από ένα μικρό χωριό της κεντρικής Μακεδονίας και φτάνει στο Βαλντσάσεν της Γερμανίας, για να δουλέψει ως φιλοξενούμενη εργάτρια σε ένα εργοστάσιο πορσελάνης. Πίσω στην πατρίδα, ο άντρας της, παγιδευμένος λόγω των πολιτικών του φρονημάτων, δίνει τον δικό του αγώνα προκειμένου να βρεθεί κοντά στην αγαπημένη του. Θα τα καταφέρει ή θα τον προλάβει η δικτατορία που θα 'ρθει για να μαραζώσει ακόμα περισσότερο τον βασανισμένο τόπο; Μια ιστορία αγάπης στα χρόνια της μεγάλης φυγής στις χώρες της βόρειας Ευρώπης. Μια αναδρομή στην ελληνική επαρχία του '60, όπου η φτώχεια όσο κι ένας πόλεμος, οι πληγές του εμφύλιου παραμένουν ανοιχτές κι ο χωροφύλακας διαφεντεύει τις τύχες των απλών ανθρώπων.

Κοντά στα Ελληνόπουλα της Γερμανίας.

Σε υποθετικό σενάριο μια επιστολή στο Δήμαρχο:
"Αν το ποτάμι ήταν μολυσμένο".

Πήρα τα φιλιά των μαθητών μου,ενώ μου χάρισαν την ομορφότερη αγκαλιά τους σχολώντας και ετοιμάζω βαλίτσες για τον γενέθλιο τόπο, από αύριο Γερμανία,όμως θα σταθώ στο υποθετικό σενάριο που κάναμε σήμερα με αφορμή το βιβλίο της Χρ.Τσιαμπαλή "Το ποτάμι σταμάτησε να κυλά" εκδ.Ψυχογιός,που για ένα μήνα μας συντρόφευσε παιδαγωγικά και φιλαναγνωστικά.
Το σενάριο μας ήταν:
Αν το ποτάμι της πόλης μας μολυνόταν τι θα κάναμε; Που θα απευθυνόμασταν.
Καταλήξαμε στο Δήμαρχο και ιδού η επιστολή που του ετοίμασαν,ενώ με την επιστροφή δεσμεύθηκα να του την στείλω με τη σημείωση "Δήμαρχε αν συνέβαινε,τότε να τι πρέπει να κάνεις.
...-Στείλε τους καθαριστές,Σε παρακαλούμε σε χρόνο μηδέν να λύσεις την κατάσταση,λόγια του Ραφαήλ,του Δημήτρη Κ.και της Κατερίνας.

Και από αύριο Σάββατο 15/3/2014 Γερμανία κοντά στα Ελληνόπουλα που θα μου φέρουν μνήμες από τα χρόνια που και εγώ μικρό παιδί σαν και αυτά πήγαινα στον ξένο τόπο στο σχολειό κρατώντας τον μικρό μου αδελφό από το χέρι με το φως μόλις που φώτιζε την μικ΄ρη μας πόλη και εμείς έπρεπε να επιβιβαστούμε στο σχολικό που μας μετέφερε σε άλλη πόλη μαζί με άλλα Ελληνόπουλα.

Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή, στα Public Θεσσαλονίκης

13 Ιανουαρίου 2013

28 Σεπτεμβρίου 2013
Public Τσιμισκή

13 Ιανουαρίου 2013 έγραψα για αυτό που είδα και ανάρτησα την πρώτη φωτογραφία που βλέπετε: 
Δυο βήματα παρακάτω και στην Τσιμισκή Public,με ένα υπόγειο γεμάτο από βιβλία,εκεί και το Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή, αλλά και στην κεντρική βιτρίνα της Τσιμισκή,ψυχή εδώ η Βασιλική πάντα με το χαμόγελο και με αγάπη για το βιβλίο που γνωρίζει καλά!
28 Σεπτεμβρίου 2013,και το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" με εκδόσεις από την Κύπρο Manuς Scripta,συνεχίζει σταθερά για εννιά μήνες να βρίσκετε σε κεντρική προθήκη με την επωνυμία "Λογοτεχνία- Αληθινές ιστορίες" ενώ όλο το καλοκαίρι όπως η υπεύθυνη του τμήματος κα Βάσω με ενημέρωσε ήταν στην κεντρική βιτρίνα,ο λόγος "το αναζητούν".
                                                                       Ευχαριστώ από καρδιάς!

Άποψη της Χρ.Κουράκη, για το Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή

Eίναι όμορφο,σπουδαίο και ενθαρρυντικό όταν διαβάζεις την άποψη ενός αναγνώστη για το βιβλίο που έχτισες,Χρύσα σε ευχαριστώ πολύ.

Μόλις τελείωσα το βιβλίο της Έλενας Αρτζανίδου "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" και νιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι....Είναι που το θέμα της μετανάστευσης είναι τόσο μακρινό και ταυτόχρονα τόσο κοντινό και σύγχρονο. Είναι ο πόνος τόσων ανθρώπων της ξενιτιάς του 1960 που μας υπογραμμίζει το αυτονόητο...αν δεν υπάρχει τροφή, παιδεία και ελευθερία, τότε δεν υπάρχει αξιοπρέπεια ούτε ζωή. Πόσο η ζωή επαναλαμβάνεται και η ιστορία κάνει κύκλους...
Μυθιστόρημα καθηλωτικό όχι μόνο για την υπόθεσή του, αλλά και για τις ανατροπές στην πλοκή, την εναλλαγή στην οπτική γωνία και στο αφηγηματικό πρόσωπο, τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δεν είναι απλώς αληθοφανείς αλλά αληθινοί.
Μπράβο στην Έλενα για το βιβλίο της!!!
Περιμένουμε με αγωνία το επόμενο, που ελπίζουμε να βρει μια στέγη στην Ελλάδα....

Χρύσα Κουράκη,υπεύθυνη Καινοτόμων Πολιτιστικών Προγραμμάτων την Π.Ε Ανατ.Αττικής,Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας

Με το Γκασταρμπάιτερ στο ΜΠΟΕΜ της Λεμεσού.

Με το Γκασταρμπάιτερ στο ΜΠΟΕΜ της Λεμεσού.

Καφέ Μποέμ

Πέμπτη 27/6/2013.

Σκοτείνιασε όταν φτάσαμε στο καφέ ΜΠΟΕΜ στη Λεμεσό,σε ένα σοκάκι της παλιάς πανέμορφης πόλης. Τα φώτα άναψαν και τα κεράκια περίσσεψαν στο ιδιαίτερο αυτό στέκι που με περισσή αγάπη,αλλά και αισθητική έστησε ο ιδιοκτήτης του  Γιώργος.

Ο λόγος της παρουσίας μου αλλά και όσων παρευρέθηκαν ήταν το βιβλίο

«Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή»Manus Scripta.

Μαζί με τον εκδότη Σωτήρη Χριστοδούλου από αριστερά
και τους διοργανωτές Δέσποινα και Αυγερινό.

Η εκδήλωση οργανώθηκε από τον Αυγερινό,την πρόεδρο της Κυπριακής Λέσχης Ανάγνωσης κας Δέσποινας Χριστοδούλου και τις εκδόσεις Manus Scripta με έδρα την Πάφο.

Μαζί με την Δέσποινα Χριστοδούλου

Η βραδιά ξεκίνησε δυναμικά από όσα η Δέσποινα Χριστοδούλου κατέθεσε διαβάζοντας το βιβλίο,ενώ στη συνέχεια είχα τη χαρά να μοιραστώ με το κοινό κάποιες αλήθειες που αφορούσαν το ιστορικό κοινωνικοπολιτικό γεγονός της μετανάστευσης του 1960.Το ενδιαφέρον τους τράβηξε την κουβέντα δίχως να το αντιληφθούμε.

Η βραδιά ήταν όμορφη, ξεχωριστή και πολύ ενδιαφέρουσα ιδιαίτερα όταν ακολούθησαν σύντομες συζητήσεις με τους παρευρισκόμενους.

Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας και την υποστήριξη σας.

Η βραδιά που προκαλέσετε θα με συντροφεύει μαζί με όλες τις άλλες που είχαν αυτό το κάτι διαφορετικό.        

Έλενα Αρτζανίδου

27/6 Λεμεσός,29/6 Πάφος με το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" και "τo κουτί της Ιζόλδης".

Και επειδή το παράλογο και η υπερβολή έχει για τα καλά καλοκάτσει στον τόπο ετοιμάζω βαλίτσες για την Πάφο της Κύπρου.
Φίλοι της Κύπρου θα χαρώ να σας συναντήσω,την

Πέμπτη 27/6 στις 8:30μ.μ, στο καφέ ΜΠΟΕΜ,Κιτίου Κυπριανού 51 στη Λεμεσό η Κυπριακή Λέσχη Βιβλίου και οι εκδ.Manus Scripta παρουσιάζουν το βιβλίο "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",μαζί με τη συγγραφέα.
Το Σάββατο 29/6...στην Πάφο σύντομα η πρόσκληση για μια συνάντηση με την παιδική λογοτεχνία

Γκασταρμπάιτερ,η οδυνηρή φυγή,γράφει η Πασχαλία Τραυλού.

Γκασταρμπάιτερ, της Έλενας Αρτζανίδου

γράφει η Πασχαλία Τραυλού

Σήμερα που το κατ’ επίφαση πολυτελές καβούκι του Νεοέλληνα έχει ραγίσει και από μέσα ξεπετιέται για άλλη μια φορά ο ταπεινός, αδύναμος εαυτός του, το συγκεκριμένο βιβλίο και η αλήθεια του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Βασισμένο σε αληθινή ιστορία μα δίχως να αποτελεί την καταγραφή της ιστορίας συγκεκριμένων ανθρώπων, λειτουργεί ως έναυσμα για να αναλογιστεί ο αναγνώστης τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης ελληνικής γενιάς με παράλληλες ζωές και πεπρωμένα, γεγονός που έρχεται να παραλληλιστεί με τη σύγχρονη οικονομικοκοινωνική κατάσταση της Ελλάδας.

Το βιβλίο αναφερόμενο στη γενιά των γκάσταρμπάιτερ μιας Ελλάδας που είχε οικονομικά καταρρεύσει, αποτελεί ένα αντικατόπτρισμα της Ελλάδας που σήμερα μεθοδεύεται από μια ανάλγητη ευρωπαϊκή και ίσως παγκόσμια πολιτική. Μπορεί ο Έλληνας σήμερα να μην φτιάχνει ένα υφασμάτινο μπογα-λάκι με τα υπάρχοντά του αλλά να γεμίζει μια ακριβή επώνυμη βαλίτσα, κατά-λοιπο από παλιούς καλούς καιρούς, για να ξενιτευτεί, μπορεί το skype και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο να διευκολύνουν την επικοινωνία με την εικόνα και τα λόγια από ψυχής των αγαπημένων που αφήνει πίσω, όμως η πίκρα της απόστασης, τα ξένα αρώματα τόπων και ανθρώπων που δυσκολεύονται να γίνουν δικά τους, παραμένουν ίδια προκαλώντας ρωγμές στον ψυχισμό των ανθρώπων...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ
ηλεκτρονικό περιοδικό critique
http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=1096

Η Niki Eideneier,έγραψε στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή"

Niki Eideneier

Η Niki Eideneier έγραψε για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" στο μηνιαίο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ τεύχος 27ο Ιανουάριος Φεβρουάριος Μαρτιος 2013

Έλενα Αρτζανίδου,

Γκασταρμπάιτερ – Η οδυνηρή φυγή

Αληθινή ιστορία

Πάφος, Manus Scripta, 2012

Μια πράγματι αληθινή ιστορία. Τόσο που στην αρχή έχεις κάποιες επιφυλάξεις: Ξανά μανά τα ίδια, δακρύβρεχτα και υπερβολικά, που στους μη μετανάστες προκαλούν μια σύντομη, πρόσκαιρη συγκίνηση, ενώ στους  μετανάστες της πρώτης γενιάς, αν φτάσει στα χέρια τους, μια δυσφορία – ωχ αδερφέ, κι εμείς τα ίδια και χειρότερα έχουμε περάσει, ενώ στους απογόνους τους, ως και στην τέταρτη πια γενιά, σχεδόν μιαν αγανάκτηση: συνεχώς το ίδιο παραμύθι, έλα βρε γιαγιά, πάνε αυτά τώρα! Χωρίς να έχουν διαπιστώσει πως η αφηγήτρια ανήκει κι αυτή στους νεότερους, πως η εσωτερική της ανάγκη να μπει στο ρούχο της μάνας της, της μάνας της ιστορίας,  αυτόπτη μάρτυρα και εικονικής αφηγήτριας σε πρώτο πρόσωπο, από κάπου αλλού προέρχεται και όχι από ό,τι προκαλεί συνήθως την έμπνευση για μυθιστορήματα καθαρής μυθοπλασίας.

Πράγματι δεν είναι η πρώτη φορά που μετανάστες και μετανάστριες της πρώτης γενιάς και παρά τις αντιξοότητες, τη διπλή και τριπλή εργασία που αναγκάζονταν να αναλαμβάνουν στις «φάμπρικες της Γερμανίας» όχι μόνον για τον επιούσιο, μα κυρίως για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών τους και για την πολυπόθητη επιστροφή στα πάτρια, όπου θα τους περίμενε το σπιτάκι που κατάφεραν να χτίσουν από μακριά με τις μικρές οικονομίες τους, και η υποτιθέμενη «ανοιχτή» αγκαλιά της μάνας – Ελλάδας!

Ονόματα όπως του Βαγγέλη Σακκάτου, του Γιώργου Μαντζουράνη, της Ελένης Τσακμάκη και άλλων, μας έρχονται αμέσως στον νου: μαρτυρίες, βιώματα, ντοκουμέντα σε λογοτεχνική γραφή,  χωρίς εξεζητημένη τεχνοτροπία, απλά, καμιά φορά και απλοϊκά, σε τόνο όχι εξαιρετικά δραματικό, ενίοτε και με χιούμορ, στην ομιλούμενη, καθημερινή δημοτική, με παρεμβάσεις σε κάπως υψηλότερο επίπεδο, όταν πρόκειται για γλώσσα του ραδιοφώνου και των εφημερίδων. Όπως ήταν η πραγματικότητα δηλαδή.

Στην προκείμενη περίπτωση: Η υπόθεση ξετυλίγεται στη δεκαετία του ΄60, οπότε ξεκινάει και το μεγαλύτερο ρεύμα της  «φυγής» της αγροτικής, κυρίως, νεολαίας. Φυγή από τη φτώχεια, την καταπίεση της πολιτείας του ψυχρού πολέμου, της οικογένειας λόγω της μιζέριας και της έλλειψης μόρφωσης και διαφώτισης, φυγής από την αναδουλειά. Οι ελπίδες για την επιτυχία στη χώρα της «επαγγελίας» τη Γερμανία, σκεπάζουν τον φόβο μπρος στο άγνωστο, στην αγλωσσία, στον άλλο τρόπο ζωής, στη σκληρή, εφόσον πρωτόγνωρη, νοοτροπία των ντόπιων, που συχνά εκφράζεται ως και εχθρική απέναντι στους ξένους που εισάγονται μαζικά στη ζωή τους από διάφορες χώρες, στις περιπέτειες της μη προσαρμογής που έρχονται αμείλικτες, κάθε μέρα και άλλες, ανειδίκευτοι εργάτες αυτοί σε βαριές, άγνωστες ως τώρα απασχολήσεις. Αυτά και άλλα πολλά, τα γενικά εμπόδια, που πρέπει να υπερπηδηθούν από όλους τους «γκάσταρμπάιτερ»  συχνά πιο οδυνηρά ακόμα και από την «οδυνηρή» φυγή. Σ’ αυτά προστίθεται βέβαια και η ιδιωτική ιστορία του καθενός, η προσωπικότητά του, άγουρη ακόμα λόγω της νεαρής ηλικίας τους, και η προσωπική του μοίρα, που καθιστά πιο έντονες τις εμπειρίες, θετικές ή αρνητικές έως και τραγικές, ενώ  τα γεγονότα κυλούν, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πώς και με ποια εφόδια θα τα αντιμετωπίσει ο άνθρωπος.    

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Αρτζανίδου είναι ότι στις ιστορίες της αφηγήτριας σημαντικό ρόλο παίζουν οι σύγχρονές της ιστορικές συγκυρίες της Ελλάδας, από τη μια ως λόγος εκπατρισμού και από την άλλη ως κίνητρο επιστροφής για την επανασύνδεση της οικογένειας, οπότε σταματά και η διήγηση, όταν η χούντα, που με τη γνωστή μέθοδο του χαφιέ συνέλαβε και κράτησε για όλη της τη διάρκεια στην φυλακή τον άντρα και πατέρα Χάρη. Χωρίς άλλη προετοιμασία η γυναίκα και μάνα αμπαλάρει τα πέντε πραγματάκια τους και κρατώντας την εννιάχρονη κόρη από το χέρι «επαναπατρίζεται». Η «φυγή» και η επάνοδος με τις αιτίες και τα αιτιατά τους είναι οι δυο βασικοί άξονες του βιβλίου, ενώ το διάστημα της παραμονής «εις την ξένην» αποτελεί ένα μεστό και εντυπωσιακά χαρακτηριστικό ιντερμέτζο.  

Αλλά σκοπός της παρουσίασης αυτής δεν είναι να αφηγηθεί την «υπόθεση του έργου». Απλώς να υπενθυμίσει στο αναγνωστικό κοινό, πως η «αποδημία» του τότε   δεν έχει ξεχαστεί ύστερα από 50 και πλέον χρόνια από τους ίδιους τους μετανάστες και τους επιγόνους τους. Αντίθετα: Η δεκαετία του μεγάλου ξεσηκωμού του τότε επανέρχεται εφιαλτικά, αλλά και δημιουργικά στη μνήμη τους τώρα, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουν. Μπροστά στην απειλή ενός καινούργιου εκπατρισμού, μιας καινούργιας εκκένωσης της πατρίδας, που έχει ήδη αρχίσει, με άλλες συνθήκες φυσικά και υπό άλλους όρους, από χώρες της «Ενωμένης Ευρώπης» σε χώρες της «Ενωμένης Ευρώπης» οπωσδήποτε όμως μέσα σε παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρουν, επιβάλλεται να ενδιαφέρουν βιβλία σαν αυτό, όχι σαν άκουσμα που αντηχεί ένα παρελθόν, αλλά καυτά επίκαιρο, μια παρακαταθήκη εμπειριών και βιωμάτων που παραδίδουν οι παλιοί στους νέους εξερευνητές της τύχης τους.        

Λίγα λόγια για την Ν.Εideneier 

Η Niki Eideneier γεννήθηκε στο Κιλκίς το 1940. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησε το 1963. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο κοντά στον καθηγητή Η. G. Beck, στον κλάδο Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία. Εργάστηκε από το 1964 ως το 1971 στο ελληνικό πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας για τους Έλληνες της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1974 ανέλαβε ως εντεταλμένη λεκτόρισσα για νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης όπου εργάστηκε ως το 1983. Με τη βοήθεια του συζύγου της, καθηγητή της Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και σήμερα ομότιμου καθηγητή Hans Eideneier, ίδρυσε το 1982 τον εκδοτικό οίκο "Ρωμιοσύνη" για τη διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνίας στον γερμανόφωνο χώρο, τον οποίο και διευθύνει μέχρι σήμερα. Έχει μεταφράσει έργα της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας στα ελληνικά και της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στα γερμανικά.

Και πως να κρυφτείς από τα παιδιά, αφού θέλουν να τα μαθαίνουν όλα,αυτά στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης!

Βιβλιοθήκη "Δημήτρης και Αλίκη Περρωτή".

 Η Κυριακή της 7/4/2013 μελαγχολική από το βαθύ γκρίζο και το ψιλόβροχο που με συντρόφευε όλη μέρα,μέχρι που πιάσαμε το σούρουπο και εκεί κοντά στις 7:30μ.μ πέρασα την πύλη χαιρετώντας το θυρωρό.Μπήκα στο αγρόκτημα της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης,και η διάθεση μου άλλαξε αμέσως. 
Και πως να μην αλλάξει όταν φτάνεις στο σπίτι που μεγάλωσες,ένιωσες,άκουσες,έμαθες,αγάπησες,βούτηξες σε μοναπάτια της Τέχνης που σου χαρίστηκαν. 

Είμαι απόφοιτη του Λυκείου της Σχολής.Την εφηβεία μου την πέρασα μέσα σε αυτό το υπέροχο αγρόκτημα παρέα με άλλους νέους με όνειρα και δίπλα σε λαμπρούς, φωτισμένους δασκάλους,όπως τον Τάσο Αποστολίδη,την Πελαγία Βουτσά,τον Σωκράτης Αδαμίδη,και όλους τους άλλους που μου μετέφεραν την πίστη στη ζωή,την αγάπη για τη λογοτεχνία,τη μουσική και το θέατρο.

Απόψε ήμουν καλεσμένη της Βιβλιοθήκης "Δημήτρης και Αλίκη Περρωτή",που λειτουργεί σε ένα λαμπρό κτίριο.Η δική μου γενιά, τότε, το ονομάζαμε, λόγω της παλαιότητας και της μη χρήσης του, "ο Παρθενώνας".
Σε αυτή την άρτια-ζωντανή βιβλιοθήκη,με πολλές δράσεις, συναντήθηκα ύστερα από πρόσκληση της Δαμιάνας Κουτσομίχα υπεύθυνης της Βιβλιοθήκης,με τους 20 μαθητές της Λέσχη Ανάγνωσης Μαθητών του Λυκείου.

Με τους:Τ.Αποστολίδης,Δ.Κουτσομίχα

Στην παρέα και κοντά μου, όπως πάντα,ο αγαπημένος δάσκαλος,ο Τάσος Αποστολίδης, ο γνωστός σε όλους από τις μοναδικές διασκευές που έκανε σε Αριστοφάνη ,Οδύσσεια και άλλα έργα σε μορφή κόμικ.
Στη συντροφιά επίσης και οι φιλολόγοι των παιδιών, αλλά και η φίλη Ειρήνη Αργυριάδη απόφοιτη και ψυχή της σχολής.
Αφορμή για αυτό το αντάμωμα το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" Manuw Scripta,που διάβασαν όλοι στην παρέα.
 Και πως να κρυφτείς από τα παιδιά που θέλουν να τα μαθαίνουν όλα,έτσι κύλησε η βραδιά με έφηβους που διαβάζουν και αναρωτιούνται αν αυτή ήταν η Ελλάδα,.

"Η Ελλάδα του βιβλίου σας είχε τηνπερίοδο που γράφετε τόση δυστυχία και φτώχεια,τόσους μετανάστες,είπαν. "Δεν μπορώ να τοπιστέψω",μου είπε ένας άλλος νέος.
Σε κάποιους προκάλεσε βάρος, αλλά δεν το άφησαν. 
"Θα το πρότεινα,μου είπε νομίζω ο Γιώργος, παρόλο που με δυσκόλεψε, αλλά θα τόνιζα πως θέλει προσεκτική ανάγνωση".
Ευχαριστώ που με καλέσατε στην παρέα σας.Που δώσατε χρόνο από το χρόνο σας στην λογοτεχνία.

Καλά ταξίδια στη ζωή και όπως είπαμε τα όνειρα δεν τα εγκαταλέιπουμε για κανέναν και για τίποτε!


 
Οι εκδόσεις σας παρουσιάζουν την Έλενα Αρτζανίδου
Αγαπητές φίλες/φίλοι,συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,
μαζί με τις εκδόσεις Ψυχογιός, διοργανώνουμε με αφορμή τον πρώτο ψηφιακό φάκελο που σχεδίασα για το βιβλίο μου "Ο κρυμμένος θησαυρός της τσέπης"Ψυχογιός ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ...
Διαβάστε τις λεπτομέρειες παρακάτω και αν θέλετε πρέπει να δηλώσετε συμμετοχή στην ηλεκτρονική αίτηση εδώ:   https://www.surveymonkey.com/s/psifiakosfakelos
Διαβάστε πρώτα.

Ημερομηνία: Τετάρτη 24/04/2013 18:00 μμ - Τετάρτη 24/04/2013 18:00 μμ
Τίτλος: Σεμινάριο με την Έλενα Αρτζανίδου: Δράσεις φιλαναγνωσίας με χρήση ψηφιακού φακέλου
Αφορά τα Βιβλία: Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ
Συγγραφέας: ΕΛΕΝΑ ΑΡΤΖΑΝΙΔΟΥ
Τόπος: Θέατρο του Αθλητικού και Πολιτιστικού κέντρου των Εκπαιδευτήριων Μαντουλίδη, στις εγκαταστάσεις Γυμνασίου – Λυκείου ( 12o χιλ. Οδού Θεσ/νίκης-Νέων Μουδανιών )

http://www.psichogios.gr/site/Home/event?eid=1578

 Σεμινάριο-Δράσεις φιλαναγνωσίας με χρήση ψηφιακού φακέλου
Εισηγήτρια: Έλενα Αρτζανίδου, συγγραφέας, υπεύθυνη του προγράμματος φιλαναγνωσίας στη Διεύθυνση Π.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης
Το σεμινάριο απευθύνεται σε: εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, βιβλιοθηκονόμους, φοιτητές παιδαγωγικών σχολών.
Ο πρώτος ψηφιακός φάκελος στον εκπαιδευτικό χώρο δημιουργήθηκε από την Έλενα Αρτζανίδου και τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο και έναν οδηγό για τους εκπαιδευτικούς, με τελικό στόχο την προσέγγιση του βιβλίου Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ της Έλενας Αρτζανίδου, μέσα στην τάξη, μέσα από δράσεις φιλαναγνωσίας.
Ο ψηφιακός φάκελος προτείνει παιγνιώδεις δράσεις με μεθόδους – τεχνικές:
1. Δημιουργικής γραφής
2. Παρατήρησης
3. Παρατήρησης και ακρόασης
πρωτότυπου τραγουδιού
4. Ακρόασης και παρακολούθησης video
5. Εικαστικών
6. Κατασκευής κούκλας-ήρωα βιβλίου
7. Ενεργοποίησης με στοιχεία
θεατρικής έκφρασης.
Συμμετοχή: 12€/άτομο | Συμπεριλαμβάνει τον ψηφιακό φάκελο για το βιβλίο Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ & δύο βιβλία σχετικά με το σεμινάριο με έκπτωση 10%.
Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο www.psichogios.gr/site/seminaria.
(προθεσμία δηλώσεων: 19/4/2013).
Θα δοθούν βεβαιώσεις συμμετοχής.

Στο Bookstore Κωνσταντινίδης,στη Μητροπόλεως 92, συναντηθήκαμε.

Με την Χρύσα Σάμου

Η χθεσινή βραδιά με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου ¨Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" και πάλι στη Θεσσαλονίκη στο Βιβλιοπωλείο

Κωνσταντινίδης,ύστερα από την τιμητική πρόσκληση του Συλλόγου Ομογενών Γερμανίας μαζί με την αγαπημένη Χρύσα Σάμου.

Ήταν μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή βραδιά.

Ξεχωριστή από το κοινό που η πλειονότητα του ήταν α΄και β΄γενιά μεταναστών.

Ξεχωριστή επίσης από την παρουσία της Χρύσα Σάμου,δημιοσιογράφου της Διασποράς,πόσα επιπλέον μας είπε και ζωντανέψαμε με τα εύστοχα ερωτήματά της που πρoκάλεσαν αληθινό διάλογο.

Ξεχωριστή από την παρουσία αγαπημένων φίλων.

Μαζί με τις Χρ.Σάμου-Ευγ.Γκουτσοκώστα

 Ευχαριστώ το Σύλλογο και προσωπικά την Ευαγγελία Kουτσιοκώστα για τα όσα συγκινητικά μας είπε, τον Γρ.Ντέκο και όλο το Συμβούλιο.

Την Χρ.Σάμου για την υπέροχη παρουσία της και το Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδης,αλλά και όλους όσους παραβρέθηκαν και μπορέσαμε στο χρόνο που είχαμε να μιλήσουμε.

Με τo "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",17/2/2013 στην Αλεξανδρούπολη και 1 Μαρτίου 2013 στο Bookstore Κωνσταντινίδης,στη Θεσσαλονίκη.

Το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",Manus Scripta,με παρασέρνει σε ένα ταξίδι με το  ΚΤΕΛ,την Κυριακή 17/2 στην Αλεξανδρούπολη,ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του αγαπημένου μου φίλου, Σπύρου Σιδέρη.
                                             ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
"Το εργαστήρι Λόγου και Τέχνης "Η Συνάντηση", του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Αλεξανδρούπολης, την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 8:00μ.μ, στην Βιβλιοθήκη της Ιεράς Μητρόπολης, στην οδό Αίνου, θα παρουσιάσει το βιβλίο της Έλενας Αρτζανίδου, Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή.

Καλεσμένη της επιτυχημένης εκπομπής της ΕΡΤ3 «Διασπορά» 5/1/2013,από τη Χρύσα Σάμου, γνώρισα το Σύλλογο Ελλήνων Ομογενών και Μεταναστών Γερμανίας.
Η δίωρη παραμονή μας, πριν την εκπομπή, στο στούντιο της ΕΡΤ3 προκάλεσε και την πρόσκληση αυτής της παρουσίασης για το βιβλίο "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",φυσικά και δεν θα μπορούσε να την κάνει άλλος εκτός από την κ.Σάμου, αφού είναι η καλή νεράιδα αυτής της γνωριμίας...

Καλώς να ορίσετε στο Bookstore Κωνσταντινίδης, Μητροπόλεως 92,την Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013 στις 7:300μ.μ, την ώρα που ήλιος από ώρα θα έχει χαθεί στο βάθος του Θερμαϊκού.

Δείτε την εκπομπή Διασπορά,5.1.2013,καλεσμένη της Χρύσας Σάμου με αφορμή το βιβλίο "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή".

Αν δεν θέλετε να δείτε όλη την εκπομπή, το Γκασταρμπάιτερ φιλοξενείτε στο 
τρίτο μέρος.

http://www.ert.gr/webtv/et3-enimerosi/item/10140-05-01-2013#.URpwVh000u6

ΤΟ ΒΗΜΑ - ευπώλητα - βιβλία ιδέες

Γκασταρμπάιτερ,η οδυνηρή φυγή στο Βήμα- στα ευπώλητα...
ΤΟ ΒΗΜΑ - ευπώλητα - βιβλία ιδέες

Και στο Μόναχο για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή".

Σάββατο βράδυ,17/11/2012 και στην αίθουσα του ναού Αγίων Πάντων Μονάχου,το λογοτεχνικό καφενείο πλημμύρισε από τους ανθρώπους του που ανταποκρίνονται σε βραδιές παρουσίασης βιβλίου όπως και αυτή.Απόψε είχα τη χαρά  και την τιμή να είμαι ανάμεσά τους για την παρουσίαση του "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή".

Την εκδήλωση προλόγισε και συντόνισε η δημοσιογράφος Ιωάννα Παναγιώτου,από το περιοδικό "Δραχμή" που υποστήριξε και διοργάνωσε μαζί με το βιβλιοπωλείο "Ηλίας Τάκης".Την παρουσίαση του βιβλίου έκανε η φιλόλογος Εύα Γρίβα.Ανατρεπτική παρουσίαση ,όπως της είπα, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα,ωστόσο υπήρξε η αιτία να ανάψει η συζήτηση και να εξελιχθεί σε πολύ ενδιαφέρουσα,μιας και η κ.Γρίβα τόνισε το πολιτικό σκέλος του βιβλίου και είχαμε ωραίες,διαφοροποιημένες ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Δυο ώρες υπέροχης λογοτεχνικής συζήτησης και παράλληλα υπέροχα ντυμένης μουσικά από τον Κύπριο μουσικοσυνθέτη Άρη Aριστοφάνους,έφτασε στο τέλος.Υπέροχο κοινό όλων των ηλικιών.Μετανάστες από την πρώτη γενιά,αλλά και μετανάστες που έφτασαν την τελευταία χρονιά, να μου ψιθυρίζουν πόσο δύσκολο είναι δίχως τους φίλους τους,αλλά και το νέο που πρέπει γρήγορα να συνηθίσουν.

Η βραδιά έκλεισε με κρασί και πολλές ακόμη κουβέντες που μας πήγε μέχρι αργά.
Ευχαριστώ όλους όσους παραβρέθηκαν,επίσης την κυρία Πρόξενο,τον πάτερ Γεώργιο,την κ.Τορόση.
Αντίο Μόναχο!

Ο Δημήτρης Γουλής, έγραψε και είπε στο Κιλκίς για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή'Manus Scripta".

Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή

Ε.Aρτζανίδου-Κ.Ραμπίδης-Δ.Γουλής.

Η Έλενα Αρτζανίδου είναι πια μια γνωστή και καταξιωμένη συγγραφέας στο χώρο της παιδικής πεζογραφίας, με 35 και πλέον βιβλία στο ενεργητικό της. Το καινούριο της βιβλίο με τον εύγλωττο τίτλο, Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή, και τον υπότιτλο Αληθινή ιστορία, απ’ ό,τι φαίνεται, αποτελεί μια σημαντική τομή στη συγγραφική της πορεία.

Από το εξώφυλλο κιόλας, και σε αντίστιξη με τον τίτλο, το βιβλίο γεννά προσδοκίες και ερωτήματα για το περιεχόμενό του: ποιοι είναι αυτοί; Θα τους συναντήσουμε άραγε μέσα στην ιστορία; Όταν τελειώσω το βιβλίο, θα επανέλθω πίσω στη φωτογραφία;, Ο τίτλος Γκασταρμπάιτερ, λέξη σηματοδοτημένη με την περιγραφή του μετανάστη, αποτελεί μία ιδιότητα που εμπεριέχεται ανέκαθεν στην ιδιοσυστασία του Έλληνα, άσχετα εάν τα τελευταία χρόνια, μέσα στην επίπλαστη ευμάρειά μας, το λησμονήσαμε.

Η μετανάστευση, στη σύγχρονη μυθοπλασία, ήταν κυρίως αφηγήσεις που αφορούσαν τη «συγχρονία των Άλλων» ή «τη διαχρονία του  παρελθόντος μας», των δικών μας  ανθρώπων. Ειδικά στο Κιλκίς, στα πάτρια εδάφη της συγγραφέως, σ’ έναν τόπο όπου οι μνήμες της μετανάστευσης είναι ακόμα ζωντανές και συχνά επώδυνες, το θέμα δεν έκλεισε ποτέ, δεν εξαντλήθηκε, αφού η ζωή των ανθρώπων - ακόμα και έμμεσα στις νεότερες γενιές - κουβαλούσε τις αναφορές της σ’ αυτή την περίοδο. Και τώρα, με την κρίση που περνά η πατρίδα μας και την εκκολαπτόμενη γενιά των νεομεταναστών να αυξάνεται, το ζήτημα μετανάστευση επαναπροσδιορίζεται δραματικά, κάτι που σηματοδοτεί ότι θα εγγραφεί σίγουρα στη μυθοπλασία του μέλλοντος. Δεν υπονοώ, δηλαδή, ότι έχει ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Απλά, η στιγμή εμφάνισης και το περιεχόμενο του βιβλίου μάς υποδεικνύουν ότι τα όρια μεταξύ του παρωχημένου – όχι με τη έννοια του ξεπερασμένου,  αλλά του περασμένου – και του επίκαιρου είναι απροσδιόριστα, συγκεχυμένα και συχνά απρόβλεπτα. Με άλλα λόγια, ένα βιβλίο για τους γκασταρμπάιτερ του χθες γίνεται επίκαιρο σήμερα, ίσως άθελα του, ίσως εσκεμμένα.

Δεκαετία του ’60 λοιπόν, και όπως πολύ συχνά συνέβαινε, ζευγάρια νεαρών ελλήνων (8 για την ακρίβεια) και μια νεαρή κοπέλα μόνη της παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, για τη νότια Γερμανία. Η νεαρή κοπέλα, η Αντωνία, ταξιδεύει μόνη κουβαλώντας δύο ματαιώσεις, δυο αποχωρισμούς: ο πρώτος, ανεπίστρεπτος, που κουβαλά με αβάσταχτο πόνο στην ψυχή της, είναι ο χαμός του μικρού παιδιού της από αρρώστια. Ο δεύτερος είναι ο σύζυγος που μένει πίσω, καθότι αριστερός και κομμουνιστής, και δεν μπορεί να βγάλει τα απαραίτητα χαρτιά και να μεταναστεύσει μαζί της.  Ξεκινούν από ένα μικρό χωριό του Κιλκίς, που αγναντεύει το Πάικο. Στη συνέχεια του μύθου ξεδιπλώνεται η ζωή του μετανάστη με τις δυσκολίες, τις στενοχώριες, την απρόβλεπτα καλή αντιμετώπιση των γερμανών απέναντί τους, την εργατική αλληλεγγύη, τη νοσταλγία της πατρίδας, σκηνές που εμπεριέχουν σπαράγματα ιστοριών με πόνο και δυστυχία, όπως εκείνη της Ελευθερίας και του Αρίστου, της Λένας και του Λευτέρη, μέσα στο μικρόκοσμο του χάιμ, που φιλοξενεί τα 8 ζευγάρια. Και κάπου εκεί να ακούγεται η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,   παρηγοριά και επικοινωνία με την πατρίδα.

Το ξεκίνημα της αφήγησης εισάγει αμέσως τον αναγνώστη σε έναν κόσμο γεμάτο οικειότητα, λόγω γραφής και περιεχομένου. Η γραφή είναι ευθύβολη, πρωτοπρόσωπη, ο ενεστώτας της αμεσότητας επιβάλλει την στέρεη ανασύσταση της μυθοπλαστικής πραγματικότητας, ενώ η αφηγηματική φωνή, που ανήκει στην Αντωνία, παλινδρομεί ανάμεσα στον εσωτερικό μονόλογο και τη έμμεση συνομιλία με τον αγαπημένο της. Έτσι, η φωνή της ηρωίδας μοιάζει αυθεντική, άμεση και αληθινή με μια γλώσσα που κυλάει αβίαστα και κρατάει σε εγρήγορση την  εξελισσόμενη πλοκή με απλότητα και στιβαρότητα μαζί.

Ένα σημείο πολύ ενδιαφέρον, είναι το ξεπέρασμα μανιχαϊσμών και στερεοτύπων για την περίοδο εκείνη. Εκτός των άλλων η αφηγηματική φωνή της Αντωνίας αποδεικνύεται μια γνήσια ανθρώπινη φωνή,  γιατί στέκεται αμφίθυμα απέναντι στο τόπο μετοικεσίας των μεταναστών και την μετανάστευση. Ναι, η μετανάστευση παραμένει ένα τραύμα, από την άλλη όμως ακούστε: «Σήμερα κλείνω έντεκα μήνες παραμονής στον ξένο τόπο. Τριακόσιες τριάντα πέντε μέρες είμαι κάτοικος αυτής της νέας χώρας που μας χάρισε δουλειά και μας χόρτασε ψωμί. Το δεύτερο ρούχο το γνώρισα εδώ, μαζί και το γεμάτο πορτοφόλι. Με τις οικονομίες μας καταφέραμε τις πρώτες καταθέσεις, χωρίς να στερούμε τη μηνιαία επιταγή στους γονείς μου».

–«Ομοιόμορφα, περιποιημένα δίπατα σπίτια στολίζουν κάθε δρόμο που τυχαίνει να είναι στον προορισμό μας. Ψάχνω για την ατέλεια, τη λάσπη, τη σκόνη και τη φτώχεια. Αυτός ο τόπος μοιάζει να συνήλθε τόσο γρήγορα από τη φωτιά του πολέμου».

Η Αντωνία, υποδέχεται μετά από λίγο καιρό τον άνδρα της το Χάρη και σε λίγο μένει έγκυος και γεννάει το πρώτο τους παιδί. Όλο το Χαιμ και η ελληνική παρέα γιορτάζει και χαίρεται. Άλλη μια ματαίωση όμως προκύπτει: Ο Χάρης ταξιδεύει στην Ελλάδα για την άρρωστη θεία του και εγκλωβίζεται εκεί,  γιατί εντωμεταξύ επιβάλλεται η δικτατορία της 21^ης Απριλίου. Ο Χάρης φυλακίζεται στο Γεντί Κουλέ. Το ζευγάρι χωρίζει με βίαιο τρόπο και η Αντωνία και η μικρή κόρη, η Αλεξάνδρα, μένουν μόνες για εφτά ολόκληρα χρόνια στη Γερμανία. Σε αυτό το διάστημα η Αντωνία έχει πάντα τον πρώτο λόγο και είναι αυτή που μεταφέρει με τη φωνή της τις εξελίξεις, τόσο στο μικρόκοσμό της, στη Γερμανία και στην Ελλάδα, όσο και τον απόηχο των μεγάλων γεγονότων. Ο κύκλος κλείνει με το τέλος της χούντας και την επιστροφή. Κανείς όμως δεν είναι πια ο ίδιος. Όλοι και όλα άλλαξαν. Το τέλος αποτελεί και μια καινούρια αρχή.

Όπως είπαμε, η συγγραφέας στήνει ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Αποτυπώνει και ολοκληρώνει συγκεκριμένους τύπους  του μετανάστη, αγρότες, τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών, όπως και τυπικούς, αλλά θετικούς χαρακτήρες γερμανών. Εκτός όμως από ολοκληρωμένοι οι χαρακτήρες της είναι και δυναμικοί αφού, εξελίσσονται στο πέρασμα του χρόνου, ειδικά οι γυναικείες φιγούρες, θυμίζοντας αρκετά το μοτίβο που ακολουθούν τα μυθιστορήματα ωρίμανσης. Πάνω απ’ όλα όμως όλες αυτές οι εξομολογήσεις, οι προσευχές, οι αναθεματισμοί και οι προσδοκίες, οι ματαιώσεις και οι λυγμοί, θα δημιουργήσουν έναν στέρεο μύθο αλλά και ένα ολοκληρωμένο χαρακτήρα, την Αντωνία, που ακουμπά επάνω σε ένα συλλογικό, γνωστό πλέον, μοτίβο του μετανάστη της δεκαετίας του 60. Η Έλενα όμως δεν αναπαράγει απλά αυτό το μοτίβο, γιατί, εμβαπτίζοντάς το σε συναισθήματα και συγγραφική ικανότητα, το μετουσιώνει σε διαχρονική φιγούρα, που αξίζει να την αγγίξεις με τη καρδιά σου, μια και η φωνή της λείπει από το σημερινό μας κόσμο .

Οι ενότητες που αφορούν τη ζωή και τις περιπέτειες της Αντωνίας ηρωίδας περνούν από το φίλτρο και τη φωνή της πάντα σε πρώτο πρόσωπο. Οι υπόλοιπες ενότητες, λιγότερες φυσικά, που αφορούν τον άντρα της, το Χάρη, που είναι μακριά της, είναι γραμμένες σε τρίτο πρόσωπο, δηλαδή μια κλασική παντογνωστική αφήγηση με έναν αφηγητή ουδέτερο, ίσως γιατί πρόκειται για μια μορφή που απουσιάζει, ενώ συμβαίνουν σημαντικά πράγματα γύρω του, ίσως όμως τελικά γιατί σε αυτές τις δύσκολες εποχές, είναι οι γυναίκες που έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους.

Ναι, το Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή, νοείται ως αυτοβιογραφικό τεκμήριο, και κάτι τέτοιο υπονοεί με ειλικρίνεια η Έλενα προκειμένου να επικοινωνήσει με τον αναγνώστη. Και τα καταφέρνει. Έσκαψε βαθιά σε μνήμες, αφηγήσεις και συναισθήματα και, αναδεύοντας αυτό το υλικό μέσα της, με τιμιότητα προς τον αναγνώστη, ευαισθησία και μεράκι κατόρθωσε να στήσει ένα έξοχο αφηγηματικό στιγμιότυπο, που αφήνει ελκυστικά μετέωρο τον αναγνώστη, μια και τον γεμίζει υπόνοιες, σκέψεις και προσδοκίες για το τι συνέβαινε στους ήρωες  πριν από τον χρόνο της αφήγησης αλλά και το τι θα τους προκύψει μετά. Σε αυτή την αναμέτρηση με το παρελθόν, το δικό της και της οικογένειάς της, επιλέγει τη λύτρωση μέσα από τη μετάπλασή των θραυσμάτων από βιώματα και μνήμες σε μυθοπλαστικό υλικό, κρυστάλλινο, ειλικρινές (να και γιατί προκύπτει ο υπότιτλος αληθινή ιστορία, που δε μοιάζει τελικά παράταιρος),  μια ανάγκη επικοινωνίας  τελικά με τον  ίδιο της τον εαυτό. Έναν εαυτό στον οποίο καταφέρνει -και γι αυτό λυτρώνεται- να σταθεί απέναντί του ως παρατηρητής κι ερμηνευτής, χωρίς ωστόσο να αποστασιοποιείται από τις συναισθηματικές της καταβολές. Ο συγγραφέας πρέπει ταυτόχρονα και να παρατηρεί και να βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο. Δεν κάθεται πίσω από μια βιτρίνα περιγράφοντας ανθρώπινες καταστάσεις. Ο συγγραφέας πρέπει να είναι μέσα στον κόσμο, σα να έχει απέναντί του ένα φιλαράκι του και να τα λένε. Και σ’ αυτόν που έχει δίπλα του, το φίλο του τον αναγνώστη, δεν πρέπει να σηκώνει το κεφάλι πιο ψηλά απ’ το δικό του.

 Έλενα, σ’ ευχαριστούμε για το βιβλίο, που έγραψες, εύχομαι να ’ναι καλοτάξιδο και μην ξεχνάς ότι μας γέμισες προσδοκίες και πολλή περιέργεια για το τι ετοιμάζεις στη συνέχεια.

Δημήτρης Γουλής

Δρ. Παιδικής Λογοτεχνίας

dgoulis@gmail.com

Το ταξίδι των δέκα πόλεων με το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",ολοκληρώθηκε στο Κιλκίς για το 2012 και ένα άλλο ξεκινά σε λίγες μέρες στη Γερμανία.

...Η συγγραφέας κατορθώνει να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα συγκίνησης στον αναγνώστη/στρια με τις συχνές αναφορές στα προβλήματα των μεταναστών. Πολλοί αναγνώστες θα αναγνωρίσουν προβλήματα και καταστάσεις από το οικείο οικογενειακό τους περιβάλλον. Η μετανάστευση είναι μια ακόμη ανεπούλωτη πληγή της ελληνικής κοινωνίας, η ανάμνηση της οποίας συγκινεί ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού. Η συγκίνηση κορυφώνεται και από το ύφος της γραφής, η οποία ρέει συχνά υπό τη μορφή εξομολόγησης και παρασέρνει το θυμικό του αναγνώστη, ιδιαιτέρως εκείνου, ο οποίος έχει την εμπειρία, άμεση ή έμμεση, της μετανάστευσης.Με τους «Γκασταρμπάιτερ» η κιλκισιώτισσα συγγραφέας κάμνει ένα σημαντικό εξελικτικό βήμα στο χώρο της ελληνικής μυθιστορηματογραφίας...

Με αυτά τα λόγια του Όμηρου Ταχμαζίδη η παρουσίαση στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς Παρασκευή 2/11/2012 για το Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή,ολοκληρώθηκε ενώ ακούστηκαν και εκείνα του Δημ.Γουλή και του Κ.Ραμπίδη.

Ευχαριστώ τους ομιλητές που ήταν κοντά μου,όλους τους Κιλκισιώτες που με τίμησαν με την παρουσία τους σε έναν καταπληκτικό νέο χώρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης που με τη δική μου βραδιά ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι δράσεων στην πόλη του Κιλκίς.Η βραδιά όμως δεν θα διοργανώνονταν αν δεν υπήρχε και η υποστήριξη του Νίκου και Νικολέτας Κακάβελλα, ιδιοκτήτες του βιβλιοπωλείου Επιλογές στο Κιλκίς,τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.Καλή αντάμωση!

Ο Όμηρος Ταχματζίδης,έγραψε για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" στο Kilkis24

Η οδυνηρή φυγή από Κιλκίς

Posted by Kilkis24 on Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2012 · Leave a Comment 

Του Όμηρου Ταχματζίδη (Δημοσιογράφος)

Η μετανάστευση υπήρξε «πληγή» και «ευλογία» για πολλές περιοχές του βορειοελλαδικού χώρου. Ανάμεσά τους και ο νομός Κιλκίς. Βασικές χώρες προορισμού του μεταναστευτικού ρεύματος ήταν η Γερμανία και η Σουηδία. Η μαζική μετανάστευση ήταν από τη μια πλευρά λυτρωτική, μια απομάκρυνση από τη φτώχεια και την ανέχεια, από την άλλη «καταστροφική», μια βίαιη ρωγμή στις ανθρώπινες σχέσεις και στη ζωή των ανθρώπων των σχετικά κλειστών τοπικών κοινωνιών. Η φυγή υπήρξε για αυτό οδυνηρή.

Το δεύτερο σκέλος του τίτλου του βιβλίου της Κιλκισιώτισσας -από το Μαυρονέρι- Έλενας Αρτζανίδου υποδηλώνει τούτη την αποσιωπημένη πτυχή του μεταναστευτικού ρεύματος προς τη Βόρεια Ευρώπη: «Η οδυνηρή φυγή».

Από την άλλη πλευρά το πρώτο σκέλος του τίτλου «Γκασταρμπάιτερ» προϊδεάζει για την τύχη, την οποία θα είχαν οι μετανάστες στη χώρα υποδοχής. Η λέξη είναι σύνθετη Gast και Arbeiter και σημαίνει «εργάτης-επισκέπτης», «φιλοξενούμενος εργάτης». Με τον τρόπο αυτό το γερμανικό κράτος επιχειρούσε να υπογραμμίσει την «προσωρινότητα» της παραμονής των ξένων εργατών στην (Δυτική) Γερμανία. Αλλά ουδέν μονιμότερο του προσωρινού. Από ένα τμήμα των πρώτων γκάσταρμπαϊτερ προήλθαν οι σημερινοί Γερμανοί και Γερμανίδες με «μεταναστευτική καταγωγή» (Migrationshintergrund), οι οποίοι αποτελούν μέρος του γερμανικού πληθυσμού και πολίτες της μεσευρωπαϊκής χώρας. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Σουηδία. Στο κοινοβούλιο της σκανδιναβικής χώρας υπάρχει  Σουηδός βουλευτής με καταγωγή από το Κιλκίς.

Η συγγραφέας Έλενα Αρτζανίδου με το βιβλίο της «Γκάσταρμπαϊτερ»  αγγίζει το «νεύρο» ενός σημαντικού, αλλά δυστυχώς αποσιωπημένου, θέματος της νεότερης ιστορίας της χώρας μας. Υπήρξε μια εποχή του κοντινού παρελθόντος, που οι νέοι και οι νέες της βορειοελλαδικής ενδοχώρας αναζητούσαν καλύτερους όρους επιβίωσης στις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης. Η θεματολογία του βιβλίου δεν είναι εντελώς άγνωστη στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία.

Αλλά στην περίπτωση της Έλενας Αρτζανίδου έχουμε μια συγγραφέα, η οποία εμπλέκεται εμβιωματικά στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Δεν είναι ένα τρίτο ουδέτερο πρόσωπο, το οποίο παρακολουθεί και γράφει τηρώντας αποστάσεις. Η Έλενα Αρτζανίδου είναι «καρπός» της μετανάστευσης με τη συμβολική και ουσιαστική σημασία της λέξης και γράφει με βάση τούτη την εμπειρία της.

Το βιβλίο πέραν του βιογραφικού στοιχείου αφορά και στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της χώρας, αλλά και την μικροϊστορία του γενέθλιου τόπου, του Κιλκίς. Οι ιστορικές αναφορές δε γίνονται άμεσα, αλλά συνοδεύουν το βασικό κορμό της μυθιστορηματικής αφήγησης. Η Έλενα Αρτζανίδου κατορθώνει να πλάσει γύρω από την υπόθεση της μετανάστευσης μια ιστορία με έντονα αυτοβιογραφικά, ιστορικά, κοινωνικά, κοινωνιο-ανθρωπολογικά στοιχεία.

Εξαιρετικά επίκαιρες είναι οι αναφορές της στον γερμανικό κοινωνικό περίγυρο, τον οποίο η κιλκισιώτισσα συγγραφέας περιγράφει με μεγάλη «συμπάθεια» και «αγάπη». Κυρίως όταν αναφέρεται στη γυναίκα μετανάστρια, κεντρικό πρόσωπο της αφήγησης, και στο παιδί της, ένα κοριτσάκι το οποίο υπήρξε το πρώτο που γεννήθηκε σε ένα εργατικό «χάιμ» (σπίτι ξενώνας).

Η ένταση στην πλοκή κορυφώνεται, όταν ο άνδρας της γυναίκας συλλαμβάνεται από το καθεστώς της δικτατορίας στην Ελλάδα – όπου επιστρέφει για λίγο εξ αιτίας ενός  προσωπικού και οικογενειακού ζητήματος- και οδηγείται στις φυλακές.

Το βιβλίο περιγράφει την προσπάθεια της φυγής από την Ελλάδα, τις δυσκολίες για την έκδοση διαβατηρίου (λόγω των γνωστών «κοινωνικών φρονημάτων»), τη μετάβαση στην Γερμανία, την εγκατάσταση και την εργασία σε μια μικρή πόλη στην περιοχή της Βαυαρίας, τη γέννηση του πρώτου παιδιού στο εργατικό «χάιμ», τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών και μεταναστριών, πριν τη δικτατορία, μετά τη δικτατορία, τη σύλληψη στην Ελλάδα του συζύγου, την παραμονή στις φυλακές Επταπυργίου, την πτώση της τυραννίας και την επιστροφή στην Ελλάδα – της μητέρας και της μικρής της κόρης.

Δίπλα στη βασική ιστορία ξεδιπλώνονται άλλες παράλληλες, οι οποίες συνθέτουν τις λεπτομέρειες του ψηφιδωτού της μετανάστευσης. Το «τραύμα» του αποχωρισμού και της απώλειας καταγράφεται διαρκώς με σχετικές αναφορές στην περιγραφή διαφόρων χαρακτήρων, οι οποίοι εμφανίζονται στις σελίδες του βιβλίου. Ακόμη και η φιλική γερμανική οικογένεια κρύβει τη δική της «πληγή»: ο γιος ζει ως μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συγγραφέας κατορθώνει να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα συγκίνησης στον αναγνώστη/στρια με τις συχνές αναφορές στα προβλήματα των μεταναστών. Πολλοί αναγνώστες θα αναγνωρίσουν προβλήματα και καταστάσεις από το οικείο οικογενειακό τους περιβάλλον. Η μετανάστευση είναι μια ακόμη ανεπούλωτη πληγή της ελληνικής κοινωνίας, η ανάμνηση της οποίας συγκινεί ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού. Η συγκίνηση κορυφώνεται και από το ύφος της γραφής, η οποία ρέει συχνά υπό τη μορφή εξομολόγησης και παρασέρνει το θυμικό του αναγνώστη, ιδιαιτέρως εκείνου, ο οποίος έχει την εμπειρία, άμεση ή έμμεση, της μετανάστευσης.

Με τους «Γκασταρμπάιτερ» η κιλκισιώτισσα συγγραφέας κάμνει ένα σημαντικό εξελικτικό βήμα στο χώρο της ελληνικής μυθιστορηματογραφίας.

Σημείωση: Το βιβλίο της Έλενας Αρτζανίδου «Γκάσταρμπαϊτερ. Η οδυνηρή φυγή» θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012 στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη στις 7.30 μ.μ. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Δημήτρης Γουλής, εκπαιδευτικός, ο  Όμηρος Ταχμαζίδης, δημοσιογράφος και η συγγραφέας Έλενα Αρτζανίδου. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Κώστας Ραμπίδης, Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς.