Τα σχολεία έκλεισαν, τα βιβλία ανοίγουν

Ζωγραφιά από τα παιδιά του προγράμματος στη φιλαναγνωσία

Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / helenarzan@gmail.com

Τα σχολεία έκλεισαν και τα βιβλία ανοίγουν. Λαχταρούν μαζί σας να ξεκινήσουν διακοπές.

Με σελίδες ανοιχτές οι ήρωες ποθούν να σας ακολουθήσουν στο ελεύθερο παιχνίδι, σε μια παρτίδα σκάκι, στο video game,στην ακρογιαλιά με τα κουβαδάκια, με τη βουτιά στο κύμα.

Και την ώρα της μεσημεριανής ανάπαυσης στο δροσερό δωμάτιο σας ονειρεύονται να ζωντανέψουν τον δικό τους κόσμο μπροστά στα μάτια σας και να σας παρασύρουν να τους ακολουθήσετε στα Κόκκινα καραβάκια, με Πειρατές και πολλά «Γιατί».

Και να συνεχίσετε σαν Οδυσσέας με τις σειρήνες να σας ταλαιπωρούν, αλλά ατρόμητοι και με συμμάχους του Ιππείς θα προσπαθήσετε να λύσετε τους 99 κώδικες με τους Ονειροφύλακες για συμπαραστάτες.

Και εκεί στον κήπο να σκύψετε για να δείτε από κοντά την τυχερή πασχαλίτσα και μερικά μέτρα παρακάτω να ανοίξετε το περιβόλι με τους Δειλούς και τους Θαρραλέους να λογομαχούν μπροστά σας,ενώ η Μάγισσα Τσαπατσούλια με το ραβδί της θα δίνει τη λύση.

Περισσότερα.... Τα σχολεία έκλεισαν, τα βιβλία ανοίγουν

Γι' αυτό θα στρώσει…

 Γι'αυτό θα στρώσει
γράφει η Έλενα Αρτζανίδου στο www.thinkfree.gr

Τσιμισκή και Καρόλου Ντηλ μια φωνούλα τρίχονης ακριβώς στο φανάρι με αναγκάζει να την προσέξω:
«Ένα ζιο τρία περνάμε μανούλα!»λέει και νιώθω ένα φτερούγισμα.Περνάμε απέναντι.
Για αυτό το παιδί θα στρώσει σκέφτομαι και χαμογελώ.
Στην Ερμού με  περιμένει ένας φίλος μαζί με τον δεκάχρονο γιο του, ο Αριστοτέλης...
Η συνέχεια εδώ:  Γι” αυτό θα στρώσει…

To απαγορευμένο

Μέρα Πατέρα 16/6/2013

1963 σε πρώτο πλάνο ο πατέρας μου.
στη μνήμη του σήμερα

Το απαγορευμένο

Η Φωνή της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης = Ελλάδα+Δημοκρατία+Πολιτισμός

Την αγάπη για το ραδιόφωνο την κληρονόμησα και εγώ. Το 1970, παιδί ακόμα, ζούσα στη Γερμανία σε ένα δίπατο πέτρινο σπίτι. Στο κάτω πάτωμα νοίκιαζε η οικογένεια μου, στον πάνω όροφο ο νονός του αδερφού μου με την οικογένειά του.

Κάθε βράδυ θυμάμαι, τον πατέρα μου να ακούει ειδήσεις από την Ντόιτσε Βέλε, πάντα με χαμηλωμένη την ένταση. Δίπλα του, αγγίζοντάς τον, καθόμουν καιπαρακολουθούσα ό,τι έφτανε από τον δέκτη στα παιδικά μου αυτιά.

-Σσσς, Ελένη, μου έλεγε, μη μιλάς να ακούσω τα νέα από την πατρίδα, και εγώ κρατούσα ακόμη και την ανάσα μου.

Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω, γιατί έπρεπε να ακούμε πάντα χαμηλά τα νέα...

Περισσότερα στο thinkfree εδώ: To απαγορευμένο

Γκασταρμπάιτερ,η οδυνηρή φυγή,γράφει η Πασχαλία Τραυλού.

Γκασταρμπάιτερ, της Έλενας Αρτζανίδου

γράφει η Πασχαλία Τραυλού

Σήμερα που το κατ’ επίφαση πολυτελές καβούκι του Νεοέλληνα έχει ραγίσει και από μέσα ξεπετιέται για άλλη μια φορά ο ταπεινός, αδύναμος εαυτός του, το συγκεκριμένο βιβλίο και η αλήθεια του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Βασισμένο σε αληθινή ιστορία μα δίχως να αποτελεί την καταγραφή της ιστορίας συγκεκριμένων ανθρώπων, λειτουργεί ως έναυσμα για να αναλογιστεί ο αναγνώστης τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης ελληνικής γενιάς με παράλληλες ζωές και πεπρωμένα, γεγονός που έρχεται να παραλληλιστεί με τη σύγχρονη οικονομικοκοινωνική κατάσταση της Ελλάδας.

Το βιβλίο αναφερόμενο στη γενιά των γκάσταρμπάιτερ μιας Ελλάδας που είχε οικονομικά καταρρεύσει, αποτελεί ένα αντικατόπτρισμα της Ελλάδας που σήμερα μεθοδεύεται από μια ανάλγητη ευρωπαϊκή και ίσως παγκόσμια πολιτική. Μπορεί ο Έλληνας σήμερα να μην φτιάχνει ένα υφασμάτινο μπογα-λάκι με τα υπάρχοντά του αλλά να γεμίζει μια ακριβή επώνυμη βαλίτσα, κατά-λοιπο από παλιούς καλούς καιρούς, για να ξενιτευτεί, μπορεί το skype και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο να διευκολύνουν την επικοινωνία με την εικόνα και τα λόγια από ψυχής των αγαπημένων που αφήνει πίσω, όμως η πίκρα της απόστασης, τα ξένα αρώματα τόπων και ανθρώπων που δυσκολεύονται να γίνουν δικά τους, παραμένουν ίδια προκαλώντας ρωγμές στον ψυχισμό των ανθρώπων...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ
ηλεκτρονικό περιοδικό critique
http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=1096

Σκουπίδια,Άντυ Μάλλιγκαν...άποψη Ε.Αρτζανίδου

Άποψη

Έλενα Αρτζανίδου

…O γερουσιαστής Ζαπάντα ανέκοψε την πορεία ενός ολόκληρου λαού. Ανέκοψε την πρόοδο της χώρας μας. Και,ακόμα χειρότερα, έδωσε στις υπόλοιπες χώρες μια δικαιολογία για να σταματήσουν να μας βοηθάνε. Για κάθε εκατομμύριο που έκλεψε, πόσα εκατομμύρια χάσαμε από αυτά που επρόκειτο να μας προσφέρουν;

Και, ακόμα χειρότερα, χειρότερα κι από αυτό-επιβεβαίωσε στους άλλους πολιτικούς, αστυνομικούς, υπαλλήλους, δασκάλους, καταστηματάρχες, γείτονες ότι το να κλέβεις οδηγεί στην επιτυχία, και ότι το να ανέρχεσαι πατώντας επί των πτωμάτων των φτωχών είναι νόμος της φύσης. Ακόμα και οι φτωχοί το πιστεύουν αυτό, και είναι ένας από τους λόγους που παραμένουμε φτωχοί…

Είναι ένα γράμμα από τον νεκρό ήρωα Χοσέ Ανχέλικο,λίγο πριν πέσει η αυλαία στο βιβλίο,

Σκουπίδια

Συγγραφέας:Άντυ Μάλλιγκαν

Μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη

Πατάκης.

  Από την πρώτη του λέξη «στούπα», δηλαδή ανθρώπινες ακαθαρσίες,το βιβλίο με αφηγητή τον έναν από τους τρεις ήρωες, Ραφαέλ, σε μαγνητίζει και σε βάζει στα δύσκολα.

  Σκουπίδια, παντού σκουπίδια, στη Μπεχάλα. και πάνω τους, σκαρφαλωμένα σε αυτά τα βουνά, από το χάραμα, παιδιά με γάντζους να ψάχνουν.

Έτσι μόνο μπορούν να εξασφαλίσουν το μεροκάματο, το μικρό φτωχό πιάτο της οικογένειας. Οικογένειες που έχουν στήσει το όποιο σπιτικό από κούτες χάρτινες ή μεταλλικές  γύρω από αυτή την χωματερή.

 Μια καθ’όλα συγκλονιστική ιστορία με τους Ραφαέλ,Γκάρντο και τον Αρουραίο να ζωντανεύουν όλο το μυθιστόρημα, παίρνοντας κάθε φορά και άλλος τη σκυτάλη της αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο, ενώ όπου είναι απαραίτητο, όπως φυσικά έκρινε  ο συγγραφέας, τολμά να βάλει και άλλους ήρωές του να αφηγηθούν. Το φως και η διαφορετική οπτική που σκοπεύει να δώσει επιτυγχάνεται.

 Μια τσάντα, ένα μήνυμα κρυμμένο πίσω από αριθμούς. Μια δολοφονία και το τρεχαλητό της αστυνομίας για την συγκαλύψει ενός μεγάλου μυστικού ξεδιπλώνονται δυναμικά.

 O συγγραφέας καταφέρνει τελείως κινηματογραφικά να εντάξει και τον αναγνώστη του σε μια εξαθλιωμένη, φτωχή κοινωνία που αντιμετωπίζεται ως σκουπίδι. Ένα σχήμα οξύμωρο που κάνει το μυθιστόρημα ανατρεπτικό και συγκλονιστικό, αφού τα σκουπίδια –παιδιά, ενήλικες-τρέφονται και ζουν από σκουπίδια, ενώ παράλληλα ξεγυμνώνει τα πλούσια-ενήλικες- σκουπίδια που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα να γεννούν σκουπίδια.

 Ανατριχιαστική και ακριβής περιγραφή από τους τρεις αφηγηματικούς του ήρωες που κινούνται μπροστά στον αναγνώστη ζωντανά καθώς παλεύουν να αποκαλύψουν το μυστικό, αλλά πολύ περισσότερο παλεύουν και συγκρούονται με το κοινωνικό κατεστημένο αντί να λουφάξουν. Τρία παιδιά αναγκάζουν τον αναγνώστη να τους ακολουθήσει στα σκοτεινά σοκάκια,τους υπονόμους ,στις τρύπες αρουραίων ακόμη και σε στοιβαγμένες φυλακές.

 Η δομή που επιλέγει δεν είναι η συνήθης, αντίθετα σχεδόν σε κάθε υποκεφάλαιο τη σκυτάλη της αφήγησης αναλαμβάνει και άλλο κεντρικό πρόσωπο, με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο και ο αναγνώστης μαζί και με τον πλούτο του λόγου, αλλά την ταχύτητα της πλοκής που επιλέγει ο συγγραφέας, να ξεδιπλωθεί ακινητοποιείται, σοκάρεται και συγκινείται από τη δύναμη της νιότης.

Και κάπου πριν τέλος ο Άντυ Μάλλιγκαν, συνειδητά παραδίδει στους τρεις κεντρικούς του ήρωες την από κοινού αφηγηματική φωνή εκτοξεύοντας το έργο του.

  Ο Άντυ Μάλλιγκαν κατάφερε να γράψει το βιβλίο του, όπως εξομολογείται στο τέλος, την περίοδο που δίδασκε σε παιδιά στο Βρετανικό σχολείο της Μανίλα.Το βιβλίο, όπως μας διαβεβαιώνει είναι μυθοπλασία, ωστόσο δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα  όχι μόνο της χώρας που στήνεται, αλλά και πολλών άλλων εξαθλιωμένων σήμερα κοινωνιών, σε κάθε ήπειρο.

 Ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες. Επίκαιρο ως προς τα κοινωνικά και πολιτικοοικονομικά ζητήματα που απασχολούν και ταλανίζουν πολλές σημερινές κοινωνίες.

  Το εξαιρετικό αυτό βιβλίο φτάνει στους αναγνώστες με όλα εκείνα τα στοιχεία που το κάνουν ξεχωριστό από τη σπουδαία μετάφραση της Αργυρώ Πιπίνη.

Διαβάστε το! 

Πού να απλώσω τόση Αγάπη,της Κατερίνας Τζαβάρα,γράφει η Έλενα Αρτζανίδου

Πολλές φορές γινόμαστε απρόσεκτοι και λίγο αδιάφοροι με αυτούς που αγαπάμε. 
Όμως, δεν είναι πάντα εύκολο να ζητήσεις συγνώμη... 
Διάβασε αυτή την ιστορία και ανακάλυψε το "απορρυπαντικό της συγγνώμης" και πώς να καθαρίσεις από τη "σκόνη του εγωισμού" όλα τα "αγαπημένα" σου! 
Μέσα στο βιβλίο θα βρεις ακόμη, ιδέες για θέατρο και πρωτότυπα παιχνίδια, που μπορείς να παίξεις με τους φίλους και την οικογένειά σου!

Αυτά γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της

"Πού να απλώσω τόση Αγάπη"
η συγγραφέας Κατερίνα Τζαβάρα
εκδόσεις Διάπλους.

  Ο τίτλος αβανταδόρικος και ιδιαίτερα ευφάνταστος.Το ίδιο και η μικρή γρήγορη ιστορία της με κεντρικό άξονα την Αγάπη,με κεφαλαίο γράμμα όπως σημειώνει και μάλιστα τονίζει με κόκκινο η συγγραφέας.

  Μια Αγάπη που δεν κατονομάζει κάποιο πρόσωπο, αντίθετα ορίζει κάτι ποιο υψηλό. Είναι η αγάπη για όλα όσα ο μικρός της ήρωας, μας παρουσιάζει με έναν δικό του αφηγηματικό λόγο, αγαπά  και έχει παραμελήσει.

Αγάπη για τη μητέρα.

Αγάπη για τον πατέρα και αδερφό.

Αγάπη για τα παιχνίδια και για εκείνο το καινούργιο ποδήλατο.

Αγάπη για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν στη γιαγιά.

  Αγάπη πλημμυρίζει στις σελίδες της η Κατερίνα Τζαβάρα, με πλούσιο,γρήγορο και αλληγορικό πολλές φορές λόγο.

Διαβάζοντάς το καταλήγεις πως η ιστορία της μπορεί και να απευθύνεται περισσότερο σε μεγαλύτερα παιδιά ή και σε πιο υποψιασμένους μικρούς αναγνώστες. Ωστόσο η προσεγμένη εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου, και το στήσιμο του βιβλίου εξ αρχής δηλώνουν πως φιλοδοξούν να αγγίξουν μικρές παιδικές ψυχές.

Όπως και να έχει είναι ένα τρυφερό και πολύ καλό βιβλίο.

Αρτζανίδου Έλενα

Oι ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων,της Α.Δαρλάση.

Οι Ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων

Συγγραφεάς:Αγγελική Δαρλάση

Εξώφυλλο:Βασίλης Παπατσαρούχας

Πατάκης 

Μια πυκνή απειλητική σκοτεινιά, πιο μαύρη κι από τον ίσκιο, σκεπάζει τη Χώρα των Ονειροφυλάκων. Λίγοι θα την αντιληφθούν και λίγοι θα παραδεχτούν την εξασθένηση των ονείρων. Η χώρα μοιάζει να πολιορκείται από αόρατους μυστικούς εχθρούς? είναι οι Ονειροκτόνοι, θα ισχυριστούν κάποιοι - αλλά οι Εκλεγμένοι θα το αρνηθούν. Όταν οι αποτυχημένες πτήσεις Ονειροφυλάκων αυξάνονται, η παλιά προκατάληψη απέναντι στους διαφορετικούς φουντώνει και διχάζει εκ νέου τη φυλή σε ικανούς και σε κατώτερους.
  Η Αστερινή, το κορίτσι μυστήριο, παρά τις όποιες επιθέσεις εναντίον της δείχνει αποφασισμένη να φέρει σε πέρας τη μυστική αποστολή της. Ο Σεμπάστιαν, ο ατρόμητος νεαρός που καταφέρνει να πετάξει ως τα όρια του Ονειροδρομίου, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα. Ο Νταν κι η Μαλβίνα θα κινδυνεύσουν να εγκλωβιστούν μέσα στο σπίτι της Συμμορίας του Σείριου όταν αυτό δέχεται επίθεση. Ο Βίκτωρ, ο αρχηγός της συμμορίας του Σείριου θα πρέπει να φτάσει ακόμη και στο πιο έσχατο όριο της Χώρας, στην Άβυσσο, εκεί όπου στήνουν τα δίχτυα τους οι Ονειροσυλλέκτες.
Όλοι τους μοιάζει να μην έχουν άλλη επιλογή παρά να αγωνιστούν ενάντια στον Φόβο και σε ό,τι σκοτώνει τα όνειρα. Προτού ο κόσμος των Ονειροφυλάκων κι ο κόσμος των Ανθρώπων αποκοπούν αμετάκλητα και για πάντα, μόνη τους πιθανότητα ίσως και να είναι ένα μοναδικό όνειρο - το τελευταίο;

 Αυτά γράφει στο οπισθόφυλλο της η συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση.

Ένα συγκλονιστικό, αλληγορικό μυθιστόρημα.

Η ιστορία της σαν να έχει γραφτεί από ξένη λογοτέχνιδα. Από την πρώτη σελίδα του πρώτου κεφαλαίου αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πως έχει να κάνει με κάτι ιδιαίτερο, κάτι που δεν του θυμίζει ότι μέχρι τώρα έχει γραφεί.

 Ο αφηγητής αναλαμβάνει να μας βάλει στο μαγικό κόσμο μιας χώρας που μας προκαλεί να τη γνωρίσουμε και μας αναγκάζει να περπατήσουμε σε αυτήν άλλοτε νιώθοντας ότι είναι ανύπαρκτη και άλλοτε ρεαλιστική.

 Οι μυθοπλαστικοί χαρακτήρες της Αγγελικής Δαρλάση, δυνατοί, παίρνουν γρήγορα τη σκυτάλη και με ευθύ αλλά και πλάγιο λόγο ζωντανεύουν μπροστά μας σαν αληθινά πρόσωπα που δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση μιας και δεν προέρχονται από το συμπαντικό μας κόσμο.

Άλλωστε πως θα μπορούσαν να είναι, όταν έχουμε να κάνουμε με ονειροφύλακες, ονειροσυλλέκτες, εφιάλτες και ονειροπαγίδες.

  Η σχέση που καταφέρνει να αναπτύξει η συγγραφέας μεταξύ πλοκής και όλων των χαρακτήρων, μάλιστα το καταφέρνει σε όλους που δεν είναι καθόλου λίγοι μιας και είναι πολυπρόσωπο το έργο της, διαφαίνεται πως είναι προκαθορισμένοι  οι ρόλοι και οι λειτουργίες που αναλαμβάνουν για να προωθήσουν τη δράση.

Η δομή του δεν είναι απλή. Πλούσιος δυνατός λόγος και αστείρευτη φαντασία.

 Στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας βάζει και πάλι τον πήχη της δικής της λογοτεχνίας πολύ ψηλά. Είναι ευφάνταστη και λογοτεχνικά άρτια.

Οι ονειροφύλακες της Αγγελικής Δαρλάση, αναγκάζουν τον αναγνώστη να αναλογιστεί το χθες με τα καλά του, αλλά και τα κακά του.

Προκαλεί τον αναγνώστη να αναλογιστεί κοινωνικά και πολιτικά ατοπήματα που συνέβησαν και μας ακολουθούν ακόμη και τώρα, ενώ κινηματογραφικά μας τοποθετεί καρέ καρέ στο μυθιστορηματικό πλάνο της καθώς είμαστε σε πολλά συμμέτοχοι, ακόμη και σιωπηρά, όλοι μας.

 Ακόμη και στην χώρα του Ονείρου, οι Εφιάλτες, αποτυπώνουν την ψυχολογία και τα βιώματα της συγγραφέως, καταδιώκουν τους ήρωες, αλλά και όλους εμάς στην αληθινή ζωή.

  Και από την άλλη τα Όνειρα παλεύουν, αντιδρούν και αγωνίζονται για την ύπαρξη τους, και η συγγραφέας τους αποδίδει με μαεστρία ελπίδα και αξίες. Αναδεικνύει στο έργο της τη δύναμη της φιλίας, της συνεργασία, αλλά και την ικανότητα του να καταφέρνεις να κρίνεις και να αποφασίζεις όταν όλα δείχνουν να οδηγούν στο σκοτάδι.

  Το βιβλίο της Α.Δαρλάση, είναι από αυτά που θα προστεθούν στο ράφι των διαχρονικών έργων με μια σφραγίδα ανανέωσης και εξέλιξης της λογοτεχνίας. 

Κλείνοντας δεν θα μπορούσα να μην πω πως συγκινήθηκα, αλλά και πόσες πολλές φορές αναγκάστηκα να κάνω συνειρμούς με κοινωνικές, πολιτικές καταστάσεις που διαπέρασαν και διαπερνούν την χώρα.

…Γιατί εκεί, παράλληλα στο Μονοπάτι, υπήρχαν αμέτρητοι Εφιάλτες που παραμόνευαν, στοιχισμένοι σαν στρατιά ο ένας δίπλα στον άλλον, σε όλο το μήκος του Μονοπατιού,χωρίς όμως να μπορούν να πατήσουν μέσα του.

  Ήταν λες κι οι αγαπημένες αναμνήσεις του Βίκτωρ, το χαμόγελό του, η πίστη κι η ελπίδα να είχαν μεταμορφώσει τώρα πια ολόκληρο το Μονοπάτι σε ένα μαγικό πεδίο που τον προστάτευε, κι εκεί μέσα ούτε ο Φόβος μπορούσε να τρυπώσει.

«Να βαδίζεις το δικό σου διαφορετικό, μοναχικό μονοπάτι, αυτό είναι που έχει αξία» είχε πει κάποτε στην Έρση….

Έλενα Αρτζανίδου.