Στον τοίχο,"Η φύση είναι ανίκητη"Karfitsa Θεσσαλονίκης 26/3/2011

Η φύση είναι ανίκητη.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό οικονομικό κλίμα της χώρας ήρθε και το γεγονός στην Ιαπωνία που προκάλεσε οδύνη αλλά και βαθιά ανησυχία για το τι θα συμβεί αν σε περίπτωση ακολουθήσει πυρηνική έκρηξη. Κάποιοι ήδη σκέφτονται πως είναι μακριά και δεν βλέπουν το λόγο γιατί πρέπει να ασχοληθούν. Τίποτε δεν είναι μακριά μας, απλά η τωρινή πληγή του πλανήτη τυχαίνει να συμβαίνει σε μια άλλη γειτονιά και πρέπει να μας ανησυχεί μιας και αποδεικνύετε πως αυτή η μορφή ενέργειας μπορεί να φέρει τον όλεθρο παγκόσμια. Σκεφτείτε τώρα τη γειτονιά που μας χωρίζει μια δρασκελιά, τη Βουλγαρία, με τον αντιδραστήρα της που από ότι μας ενημερώνουν πυρηνικοί επιστήμονες πρέπει να κλείσει. Φανταστείτε όταν μια τόσο οργανωμένη χώρα σαν την Ιαπωνία, αντιμετωπίζει το γεγονός με τα καλύτερα μέσα που διαθέτει και όμως ο κίνδυνος κάνει κάθε ανθρώπινο πλάσμα να τρέμει στη σκέψη του ολέθρου, τότε στη γειτονική περίπτωση ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πως ένα τέτοιο γεγονός εδώ θα είναι ίσως καταστροφικό. Μήπως ήρθε η ώρα λαοί, οργανισμοί, κυβερνήσεις να προλάβουν πριν συμβεί το μοιραίο. Η πρόληψη στην ιατρική είναι η μισή θεραπεία το ίδιο και σε αυτή την περίπτωση. Η Ευρώπη θα περίμενε κανείς να είναι πιο ευαίσθητη, πιο προσεκτική και πιο αυστηρή στη λειτουργία ή ακόμη και στην απαγόρευση των πυρηνικών εργοστασίων μετά το Τσερνομπίλ(πυρηνικό ατύχημα το 1986). Ξεχνά κανείς και ιδιαίτερα εδώ στη Βόρειο Ελλάδα πόσο άλλαξε η ζωή μας μετά από αυτό! Αύξηση ασθενειών με κακή κατάληξη. Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να έχει τη δύναμη του μυαλού, αλλά η φύση είναι ανίκητη και επικίνδυνη όταν την πληγώνουμε.

Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,"Η πείνα της ψυχής",Karfitsa Θεσσαλονίκης,19/3/2011

Η πείνα της ψυχής.

Καθημερινά μας περιμένει μια έκπληξη καθώς περπατάμε είτε σε κεντρικό δρόμο της πόλης είτε σε κάποιο στενό της. Το όνομα της έκπληξης, «Κλείσαμε». Η έκπληξη φυσικά δεν είναι πλέον στο ότι κλείσανε, βλέπετε το πρώτο σοκ προηγήθηκε και ο πολίτης εξοικειώθηκε δυστυχώς με το φαινόμενο, αλλά στο τι και αν θα ανοίξει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι σούπερ μάρκετ με μικρό προσωπικό που πρέπει να αντεπεξέλθει στις πολλές απαιτήσεις της επιχείρησης με μισθό ξεφτίλας. Βλέπετε, σκέφτεται ο επιχειρηματίας πως μέσα σε αυτή τη λαίλαπα το τελευταίο πράγμα που θα κοπεί είναι η προμήθεια ειδών πρώτης ανάγκης και αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα σημάνει το τέλος της όποιας οικονομίας μας έχει απομείνει. Έτσι με αυτό το γεγονός ας προετοιμαστούμε να αντικρίζουμε αντί για μια βιτρίνα ρούχων μια αλυσίδα τροφίμων, παρακάτω αντί για ένα βιβλιοπωλείο μια άλλη αλυσίδα, ποιο πέρα αντί για μια μουσική σκηνή το ίδιο.Και τι θα γίνει! Θα ξεγελάμε με την όποια λιγοστή τροφή που θα μπορούμε να αγοράσουμε μόνο το σώμα μας! Η αισθητική απόλαυση που κατά κύριο λόγο προσφέρει το βιβλίο, το σινεμά, το θέατρο, το τραγούδι θα νεκρωθούν; Σε δύσκολες περιόδους προτεραιότητα είτε την κεντρικής εξουσία είτε της τοπικής διοίκησης πρέπει να είναι η διαρκής φροντίδα της ψυχής. Αλίμονο αν αποκλείσουμε τα παιδιά μας από το βιβλίο λόγω οικονομικής ανέχειας, δεν ψυχαγωγηθούμε μεγάλοι και μικροί. Ο πολίτης κάθε ηλικίας έχει αυτή τη στιγμή μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ να μη χάσει την αισιοδοξία του, την ελπίδα και το κέφι του και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την υποστήριξη της κάθε τέχνης. Προσοχή στη σαβούρα.Ναι πρέπει να μας απασχολήσει η πείνα τόσο του σώματος, αλλά σε βάθος χρόνου αλίμονο αν γιγαντωθεί η πείνα του πνεύματος.

Αρτζανίδου Έλενα

Στο τοίχο, "Συγχωνεύσεις", Karfitsa free press Θεσσαλονίκης,13/3/2011

Συγχωνεύσεις.

Ζούμε στην εποχή των ραγδαίων αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων. Μέσα σε αυτό το τοπίο μεγάλες αλλαγές συμβαίνουν και στην Παιδεία, σημειωτέο έχει έναν από τους χαμηλότερους προϋπολογισμούς. Μια από αυτές τις αλλαγές που επιχειρείται και καιρό συζητείται τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, ενώ τελευταία συμβαίνει και με όλους του εμπλεκόμενους φορείς, είναι οι συγχωνεύσεις σχολείων. Θεωρώ, τουλάχιστον στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που τη γνωρίζω πολλά χρόνια εκ των έσω, πως η πρόταση είναι θετική μιας και μικρές σχολικές μονάδες δεν μπορούν να είναι κοινωνοί όλων όσων συμβαίνουν στο νέο σχολείο, ωστόσο πρέπει μέσα από το διάλογο να διασφαλίσουμε μερικά ζητήματα που με παιδαγωγικά πάντα κριτήρια θα προσεγγίσουν την οποιαδήποτε πρόταση συγχώνευσης. Σχολεία μονοθέσια ή διθέσια που βρίσκονται σε ορεινές περιοχές ή σε νησιά σωστά παραμένουν ως έχουν μιας και η μετακίνηση δεν μπορεί να γίνει, άρα πρέπει πρώτα αυτά να επανδρωθούν, με ότι θα έχουν ή έχουν σήμερα τα νέα σχολεία, αυτό τουλάχιστον προτείνει και το Υπουργείο και μένει να το δούμε. Από την άλλη σχολικές μονάδες πολύ μικρές και ενώ σε απόσταση δέκα λεπτών ή τέταρτου υπάρχει άλλο συγκρότημα που πληρή τις προϋποθέσεις αντιδρά, ενώ αντιλαμβάνονται πως είναι ωφέλιμο για τα παιδιά. Εδώ φωτογραφίζονται πολιτικά και τοπικά μικροσυμφέροντα. Όσο για τις συγχωνεύσεις σχολείων πόλεων προτείνονται 12/θέσια και 6/θεσια, με 25 μαθητές ανά τάξη, ελπίζουμε πως το Υπδβμ μελετά σοβαρά την κάθε περίπτωση χωριστά μιας και άλλο οι μαθητές να μιλούν την ίδια γλώσσα και άλλο το αντίθετο, ή άλλο εικοσιπέντε μαθητές χωρίς κάποιες δυσκολίες και άλλο όταν υπάρχουν μαθητές με ιδιαιτερότητες ή δυσκολίες δίχως επιπλέον υποστήριξη π.χ παιδιά με μαθησιακά προβλήματα... Προσωπικά πιστεύω πως ο παραπάνω αριθμός είναι μεγάλος, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά πως η δυναμική της τάξης, οι ανάγκες των παιδιών είναι ποικίλες και κάθε φορά ο παιδαγωγός καλείται μέσα σε αυτό το πλαίσιο να λειτουργήσει και να βρει λύσεις. Η τάξη δεν είναι απλά μια αριθμητική πράξη. Έτσι δίχως κορώνες, καταστροφολογία και γκρίνια, αλλά με εντιμότητα από όλες τις πλευρές οι συγχωνεύσεις πρέπει να γίνουν και είναι επιθυμητές. Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,Άγχος και συγκίνηση,Karfitsa Θεσσαλονίκης,5/3 /2011

Άγχος και συγκίνηση.

Λίγες μέρες πριν επισκέφτηκα το Δημοτικό Σχολείο στους Ν.Επιβάτες Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια «Συγγραφείς στα σχολεία». Δυο τάξεις με περίμεναν με το μπλοκάκι τους ανοιχτό, τα βιβλία που διάβασαν στο χέρι. Δίχως την παρέμβαση των εκπαιδευτικών, με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ηρεμία διατύπωσαν τα ερωτήματα τους.

-Που βρίσκεται τις ιδέες; Γιατί γράφετε για παιδιά; Ποιο βιβλίο σας αγαπάτε περισσότερο; Πόσες μέρες χρειάζεστε για να το γράψετε; Δεν κουράζεστε; Γιατί γράφετε; Και η λίστα τους δεν σταματούσε μέχρι που ο χρόνος πλησίαζε προς το τέλος και τότε αποφάσισα να διατυπώσω το πρώτο μου ερώτημα πριν ακολουθήσουν άλλα δυο. «Πως ήταν τα βιβλία μου;» τότε ήρθαν οι δυο πρώτες απαντήσεις που συνήθως δεν τις περιμένουμε από αυτή την ηλικία.Η πρώτη απάντηση ήρθε από το Γιάννη που πριν πει οτιδήποτε με κοίταξε, μετά χαμήλωσε για λίγο τα μάτια, πήρε βαθιά ανάσα και με χαμηλή φωνή απάντησε.

-Όταν διάβασα στο σπίτι τον Τζίμη, (από το βιβλίο «Ο φίλος μου ο Τζίμης»), ένιωσε…σταμάτησε ,ένιωσα άγχος, είπε και τότε μόνο με ξανακοίταξε με αγωνία. Πάγωσα και αμέσως μετά θέλησα με ένα γιατί να μάθω, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά έστρεψαν το βλέμμα πάνω του , τότε ο Γιάννης μας εξήγησε.

-Φοβήθηκα τη σκιά του Τζίμη, που έβγαινε κάτω από τα κρεβάτι, Νόμιζα πως ήταν φάντασμα, είπε με ανακούφιση και έσφιξε το βιβλίο στο στήθος του. Ταράχτηκα και σκέφτηκα πως ο Γιάννης έδωσε άλλη διάσταση στη σκιά, παράλληλα συγκινήθηκα από τα σχόλια που ακολούθησαν. Προσπαθήσαμε να το συζητήσουμε με το Γιάννη, έδειξε να αποδέχεται πως η σκιά είναι μια σκιά όμως συνέχιζε να έχει, όπως επανέλαβε άγχος ενώ τα παιδιά αμίλητα παρακολουθούσαν, τότε ήταν που πήρε το λόγο η Έλενα.

-Εμένα το βιβλίο, όταν έφτασα στο τέλος με συγκίνηση, είπε και όλοι την κοίταξαν πιο επίμονα από ότι πριν τον Γιάννη. Εννοώ πως συγκινήθηκα από χαρά από όσα συνέβησαν στην ιστορία και από το τέλος της, συνέχισε. Το κουδούνι χτύπησε και τα λόγια απότομα σταμάτησαν, όχι όμως και τα συναισθήματα. Κάθε επίσκεψη εδώ 14χρόνια σε τουλάχιστον 350 σχολεία κρύβει πολλές εκπλήξεις και τη βεβαιότητα πως με τη συστηματική επαφή με τη λογοτεχνία δημιουργούνται αναγνώστες με την ικανότητα να διατυπώνουν συναισθήματα, θέσεις, απόψεις και διαφωνίες. Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,¨Με ένα βιβλίο υπάρχω",Karfitsa,25/2/2011

Με ένα βιβλίο υπάρχω.

Με αφορμή το πρόγραμμα της φιλαναγνωσίας στα 801 Δημοτικά Σχολεία της χώρας οι μαθητές Α΄και Β΄ τάξεις είναι οι πρώτοι που συστηματικά μια φορά την εβδομάδα θα ακούσουν ένα βιβλίο κάποιου συγγραφέα.Η επιλογή σε αυτές τις ηλικίες ειδικά στην Α΄τάξη γίνεται από τον εκπαιδευτικό όπως και η ανάγνωση του βιβλίου. Η πρόταση του Υπουργείου Παιδείας ήταν και είναι πολύ ουσιαστική, θετική, και δεν πρόκειται να μείνει μόνο εδώ .Το πρόγραμμα θα επεκταθεί την επόμενη χρονιά σε όλες τις τάξεις των 801 Δημ.Σχ και τη μεθεπόμενη σε όλα τα σχολεία της επικράτειας. Ωστόσο αυτό που θα πρέπει να γίνει, και είναι στις προθέσεις της πολιτείας, είναι η επιμόρφωση όλων των εκπαιδευτικών ως προς την προσέγγιση της Λογοτεχνίας, δηλαδή τη μεθοδολογία που θα κάνει το βιβλίο ποιο ελκυστικό στο παιδί, άλλωστε αυτός είναι ο στόχος να χτίσουμε αναγνώστες και παιδιά με άποψη και κρίση. Προσέξτε η εισαγωγή της Λογοτεχνίας δεν μπήκε στο πρόγραμμα και σωστά, ως μάθημα. Η Λογοτεχνία έχει στόχο την ψυχαγωγία και την επαφή με όλο το κείμενο.Για τη φετινή χρονιά ξεκίνησαν κάποιες δράσεις με πρωτοβουλία Σχολικών Συμβούλων του νομού Θεσσαλονίκης, ενώ και η Περιφέρεια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προηγήθηκε όλων των Περιφερειών, διοργανώνοντας τέλη Δεκέμβρη ημερίδα φιλαναγνωσίας, απευθυνόμενη στους Σχ. Συμβούλους όλης της Κεντρικής Μακεδονίας. Προσωπικά έχω την τιμή να βρίσκομαι στην Δ/νση Αν. Θεσ/νίκης στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος και σε συνεργασία με τους Συμβούλους, διοργανώνουμε μικρά σεμινάρια.Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στα μηνύματα που εισπράττουμε εδώ και ένα μήνα, και έπεται συνέχεια μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, από τα δίωρα βιωματικά εργαστήρια που μου πρότεινε ο κ.Κόπτσης Αλ., Σχ. Σύμβουλος της 7^ης Περιφ.Δημ.Εκπ/σης ν. Θεσσαλονίκης.Στις μικρές ομάδες εκπαιδευτικών που συναντούμε από σχολείο σε σχολείο, δίχως τη διατάραξη του ωρολογίου προγράμματος, παρουσιάζω ένα πρόγραμμα δράσεων με τεχνικές και μεθόδους που μπορούν να κάνουν την ώρα του βιβλίου μια ώρα αισθητικής απόλαυσης. Οι εκπαιδευτικοί μέχρι τώρα ενδιαφέρονται και θέλουν να το εφαρμόσουν. Στο τέλος κάθε συνάντησης, στηρίζεται σε έξι διαφορετικές τεχνικές, όλοι ομολογούν πως τα εργαλεία προσέγγισης που τους δίνουμε είναι χρήσιμα και έχουν άμεση εφαρμογή, ωστόσο όλοι από τους συμμετέχοντες επιμένουν και θέλουν επιπλέον υποστήριξη και επιμόρφωση, άλλωστε έτσι μόνο το πρόγραμμα θα περπατήσει και θα έχει μέλλον.

Aρτζανίδου Έλενα.

Στον τοίχο,"Λεπτομέρεια",19/2/2011, Karfitsa Θεσσαλονίκης..

Λεπτομέρεια.

Λεπτομέρεια που το χρέος «ξαφνικά» έφτασε στα πεντακόσια δις και καλείται ο απλός πολίτης με τον χαμηλότερο μισθό να βγάλει, που δεν θα μπορέσει, αλλά λέμε, τα κάστανα από τη φωτιά। Λεπτομέρεια που καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι σε ένα νέο σκηνικό, π.χ ανοίγουν επαγγέλματα, κλείνουν επιχειρήσεις, πωλείται δημόσια περιουσία, αλλά αυτούς γιατί να τους νοιάζει είναι βολεμένοι. Λεπτομέρεια που οι τιμές καθημερινά σε προϊόντα πρώτης ανάγκης ανεβαίνουν και ο πολίτης αναγκάζεται να κόψει ακόμη και από τη διατροφή του.Λεπτομέρεια που η ανεργία κοντεύει να ξεπεράσει το 13%, τα καταστήματα από την Τσιμισκή μέχρι Χαριλάου, από τη Λεωφόρου Στρατού μέχρι Βασ. Όλγας, από γειτονιές γύρω από το κέντρο και μακρύτερα από αυτό, είναι ερημωμένες και με μόνιμο ντεκόρ στις τζαμαρίες «Ενοικιάζεται ή Πωλείται».Λεπτομέρεια που η πρώην δημοτική αρχή μας άφησε το δωράκι της με την επωνυμία «χρέος»,καθαρό ή βρώμικο ποιος ξέρει, αλλά και να το ξέρει μήπως κάποιος θα το πληρώσει! Βλέπετε στη χώρα μας χρόνια συστηματικά διδασκόμαστε πως οι αρπάχτρες είναι νόμιμοι, αντίθετα οι νόμιμοι πολίτες κοντεύουν να αποτελέσουν την αρρώστια του συστήματος. Λεπτομέρεια που ο πρώην Δήμαρχος βρήκε τα λεφτά για να φτιάξει το άγαλμα της παραλίας, αλλά δεν είχε για να ανανεώσει ή να συντηρήσει τον σκουπιδοστόλο της πόλης μας. Λεπτομέρεια που η Θεσσαλονίκη μας μελαγχολεί, μας μιζεριάζει, μας απομακρύνει από κοντά της εδώ και χρόνια. Το άλλοτε σταυροδρόμι του πολιτισμού κατάφεραν να το ξεστρατίσουν, και από όμορφη νύφη την παρέδωσαν κόρη με κουρέλια να περπατά χαμένη. (Περιμένουμε και ελπίζουμε από τους νέους ενοίκους του Δημαρχείου). Λεπτομέρεια που βουλιάζουμε στον καναπέ με τις σάχλες. Λεπτομέρεια που το καζάνι ξεχειλίζει, όμως δεν είναι λεπτομέρεια που από μια τόσο δα μικρή λεπτομέρεια που δεν θα την αξιολογήσουν σωστά μπορεί να επέλθει η έκρηξη.

Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο, "Μήπως να το δούμε",12/2/2011,",Karfitsa Thessaloniki.

Μήπως να το δούμε! Ολοκληρώθηκε αρχές Φλεβάρη η 4^η Παιδική/Εφηβική Έκθεση Παιδικού Βιβλίου στο Μαρούσι-Αθήνα. Διοργανώθηκε, όπως πάντα, από το ΕΚΕΒΙ με μεγάλη επιτυχία Ο στόχος του ΕΚΕΒΙ να φέρει όσο περισσότερα σχολεία, γονείς, εκπαιδευτικούς και διοργανωτές με πολλές και ιδιαίτερες εκδηλώσεις επιτεύχθηκε. 92χιλιάδες επισκέπτες,(έναντι 100.000 πέρυσι),99 σχολεία από την ευρύτερη περιοχή της Αττικής, μαθητές από όλες τις βαθμίδες Εκπαίδευσης, έντονη παρουσία και συμμετοχή στις εκδηλώσεις των εφήβων Για τους 46 εκδότες όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Παρόλο που επίσημα δήλωσαν ικανοποιημένοι στις συζητήσεις εξέφρασαν παράπονα. Σχολίασαν: Κόσμος ήρθε αλλά το αγοραστικό ενδιαφέρον ήταν πολύ μειωμένο, τα έξοδα παρουσίας στην Έκθεση πολλά, «άρα γιατί να ξαναπάμε του χρόνου!», αναρωτιόνταν και συνέχιζαν, «το ίδιο θα ζήσουμε όπως και πέρυσι και στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Σκεφτόμαστε να μη συμμετέχουμε, ή αν θέλουμε τη Διεθνή Έκθεση ας την κάνουμε στην Αθήνα που όσο να ΄ναι το κόστος είναι μικρότερο αφού ούτε ξενοδοχεία, ούτε φαγητά, ούτε βραδινές εξόδους έχουμε να πληρώσουμε …». Η Έκθεση βιβλίου στη Θεσσαλονίκη προγραμματίστηκε για αρχές Μάη και ετοιμάζεται από το ΕΚΕΒΙ, όμως τι θα γίνει αν είναι να μην κατέβουν οι εκδότες! Τι προτείνει η νέα Δημοτική αρχή για να υποστηρίξει το θεσμό που είναι απαραίτητος για το βιβλίο, αλλά και πολύ περισσότερο για την τόνωση της πολιτιστικής αλλά και της οικονομικής κίνησης της πόλης μας! Επαφές και θετική ανταπόκριση από το Δήμο μαθαίνουμε πως υπάρχει, μένει να ακούσουμε τις προτάσεις τους που θα πείσουν τους συμμετέχοντες για να έρθουν. Το ΕΚΕΒΙ διοργανώνει, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό από μόνο του εάν Δήμος και Περιφέρεια δεν εργασθούν συστηματικά, συντονισμένα και στοχευμένα. Αλίμονο αν σβήσουν και οι ελάχιστες πλέον διοργανώσεις που αφορούν το βιβλίο τότε ποια θα είναι η θέση του στην κοινωνία μας!

Αρτζανίδου Έλενα.