Στον τοίχο "Η Θεσσαλονίκη χέρι χέρι με τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου", Karfitsa Θεσσαλονίκης, 30/4/2011

Η Θεσσαλονίκη χέρι χέρι με τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου.

Το Πάσχα ολοκληρώθηκε οι ψυχές όλων το παλέψανε και ζωντανές προχωράνε παρακάτω. Σε αυτό το δρόμο πολλές οι συναντήσεις μια από αυτές σε λίγες μέρες, την Πέμπτη 5/5 μέχρι και την Κυριακή, θα συμβεί στην καρδιά της πόλης μας, στις εγκαταστάσεις της Helexpo, και θα χτυπά σε ρυθμό βιβλίων και σε τόνους δημιουργικούς. Το πρόγραμμα έχει ανακοινωθεί ήδη από το ΕΚΕΒΙ στις σελίδες του. Είναι πλούσιο και ενδιαφέρον μένει να υποστηριχθεί από τους πολίτες τόσο της πόλης αλλά και όλης της Κεντρικής Μακεδονίας. Ο θεσμός υποστηρίζεται από το EΚΕΒΙ, το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά και το Δήμο μας. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία κάθε διοργάνωση πολιτιστική είναι αναγκαία και τονώσει ψυχικά και πνευματικά το λαό. Έτσι όταν συμβαίνει μια εκδήλωση, όπως αυτή της Έκθεσης Βιβλίου, που συνομιλεί, παρουσιάζει, διαφωνεί αλλά και αναδεικνύει το κάθε βιβλίο,τότε πραγματικά μπορούμε να ελπίζουμε. Το βιβλίο είναι η ταυτότητα μιας χώρας, είναι ο πλούτος για τη γλώσσα, είναι το ταξίδι, η καλλιέργεια της κρίσης, της θέσης και άποψης . Οι πύλες της θα ανοίξουν νωρίς το πρωί της Πέμπτης 10:00π.μ με πολλά σχολεία να έχουν δηλώσει συμμετοχή στην παιδική γωνιά για να δουν από κοντά τους αγαπημένους τους συγγραφείς , να συζητήσουν, να δημιουργήσουν, να γράψουν ιστορίες ενώ παράλληλα συγγραφείς μας αλλά και ξένοι λογοτέχνες θα πλαισιώσουν ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις για ενήλικες. Τα εγκαίνια θα γίνουν 8:00 μ.μ της Πέμπτης στο περίπτερο 15 και θα ακολουθήσει κοκτέιλ και street party έξω από το Δημαρχείο. Το βιβλίο μας περιμένει ας το αγκαλιάσουμε και χέρι χέρι ας το ξεφυλλίσουμε για να το κάνουμε δικό μας.

Αρτζανίδου Έλενα

Διαβάστε ηλεκτρονικά την Karfitsa www.karfitsa.gr

Στον τοίχο,"Ο Αντρέας της Πάφου",Karfitsa Θεσσαλονίκης,15/4/2011

Ο Αντρέας της Πάφου.

-Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο νιώθω ηρεμία, είπε η Αφροδίτη. -Εγώ,είπε η Χαρά,, αισθάνομαι χαρά. -Εμένα τα βιβλία τις περισσότερες φορές μου λύνουν τα προβλήματα , μου δήλωσε ο Αντρέας, στο Β΄Δημοτικό Σχολείο Γεροσκήπου Πάφου, κοιτώντας με στα μάτια ενώ το κορμί του τεντώθηκε.Τα ίδια και πολλά άλλα διατύπωσαν οι μαθητές που συνάντησα στα έντεκα σχολεία: Γεροσκήπου Κόνια, Πέγεια, Μεσόγη, Αναρίτα, Γιόλου. Οι χίλιοι τριακόσιοι μαθητές με υποδέχτηκαν στις σχολικές μονάδες τους εγκάρδια αλλά και με έντονη διάθεση να λύσουν κάποιες απορίες τους που αφορούσαν τα βιβλία μου αλλά και το παιδικό βιβλίο.Το ταξίδι υποστηρίχτηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το βιβλιοπωλείο Toys Pals στην Πάφο, του Σωτήρη Χριστοδούλου που το οργάνωσε άριστα. Στις πέντε μέρες είχα την ευκαιρία να επικοινωνήσω πρωτίστως με μαθητές, αλλά και να ανταλλάξω απόψεις με τους εκπαιδευτικούς για τη λογοτεχνία και τη θέση της στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα.Πιστεύω πως ο ρόλος του ΕΚΕΒΙ στην Ελλάδα βοήθησε πολύ. Βρισκόμαστε κάποια βήματα μπροστά , νομίζω κάτι ανάλογο παράλληλα με ένα πρόγραμμα φιλαναγνωσίας ενταγμένο στο αναλυτικό πρόγραμμα θα βοηθήσει το Κυπριακό σχολείο. Κρατώ στην καρδιά μου τη συνάντηση με τα παιδιά και τις κουβέντες που μου εμπιστευτήκανε, την αγωνία και τη συγκίνηση που ένιωσα τις δυο νύχτες με τους γονείς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση φιλαναγνωσίας και της άλλης για τη βία ανάμεσα στα παιδιά που οργανώθηκε στο Πολυδύναμο Νηπιαγωγείο Γεροσκήπου, το κέφι και το ενδιαφέρον της ομάδας εκπαιδευτικών και της Λίας, που με περίμεναν στo Busy Kids στη Λεμεσό στο σεμινάριο φιλαναγνωσίας. Δεν ξεχνώ την επικοινωνία με τουςΔ/ντές; το βλέμμα της κ.Νίκης, την αγωνία της κ. Ειρήνης, το πάθος του κ. Μενέλαου, το κέφι του Μαρίνου, το πείσμα της Μαρίας, την δυναμικότητα της κ.Βούλας, την επιμονή και την ιστορία του κ. Κυριάκου από την Αμμόχωστο, την οργάνωση της Έφης. Το ταξίδι στην Πάφο ολοκληρώθηκε, οι σύντομες εμπειρίες γίνανε μέρος της ζωής μου και καταγράφηκαν στην ψυχή μου. Αρτζανίδου Έλενα. Από τη στήλη: Στον τοίχο www.Karfitsa.gr

Οι παρακάτω φωτογραφίες και οι ευχαριστίες δεν συμπεριλαμβάνονται στη στήλη της εφημερίδας.

Ευχαριστώ το Σωτήρη Χριστοδούλου, για την πρόσκληση και τη ζεστή φιλοξενία του και ιδιαίτερα τη σύζυγό του Χρυσούλα, που δε με άφησαν στιγμή μόνη χαρίζοντας μου μεσημεριανή συντροφιά με φαγητό στο όμορφο σπιτικό τους. Περισσότερο ευχαριστώ τα παιδιά τους, Γιώργο και Δημήτρη που με δέχτηκαν στην παρέα τους και την οικογένειά τους.

Στον τοίχο,"2 Απριλίου ημέρα παιδικού βιβλίου και ημέρα αυτισμού" Karfitsa Θεσσαλονίκης,2/4/2011

2 Απριλίου ημέρα παιδικού βιβλίου και ημέρα αυτισμού.

2 Απριλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιέρωσε η ΙΒΒΥ, Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966, την ημέρα των γενεθλίων του μεγάλου δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου 1805), με σκοπό να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να προκαλέσει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο.2 ΑπριλίουΠαγκόσμια Ημέρα Αυτισμού με σκοπό να μιλήσουμε περισσότερο αυτή τη μέρα για αυτά τα παιδιά και να προγραμματίσουμε την καθημερινή προσφορά μας.Για αυτή τη μέρα που σημαίνει πολλά και απαιτεί πολλά γράφτηκε αυτό το σύντομο παραμύθι. Μια φορά και έναν καιρό, γεννήθηκε ένα ένα ένα… Nα δεις, τι ήταν!Α! ναι- ένα τεράστιο, μεγάλο, χαρούμενο βιβλίο.Από την πρώτη του σελίδα οι λέξεις πλούσιες και ζωντανές αναβόσβηναν μπρος στα μάτια των αναγνωστών και τρύπωναν στην καρδιά τους, ζέσταιναν την ψυχή τους και μιλούσαν στο μυαλό με τις φωνές τους,«Σ’αγαπώ, εσένα, εμένα, ζωή». Και όσο προχωρούσαν οι σελίδες οι λέξεις περίσσευαν, αλλά και οι εικόνες δεν πήγαιναν παραπίσω. Χρώματα, ήρωες, σύννεφα και δράκοι σημάδευαν και χτυπούσαν με το βέλος τους την καρδιά του αναγνώστη και του ομόρφαιναν τη μέρα, του άλλαζαν τη διάθεση και του προσφέρανε το κέφι για ταξίδι σε άγνωστους τόπους.Από εκείνη τη μέρα παιδιά, γονείς, δάσκαλοι, συγγραφείς και εικονογράφοι, ενθουσιασμένοι όλο και περισσότερο το πλησίαζαν, το αγκάλιαζαν, μέχρι που αποφάσισαν και το προσκάλεσαν να ζήσει μόνιμα κοντά τους στο δικό τους σπιτικό.

-Καλώς μας ήρθες φίλε, του φώναξαν όλοι μαζί από την πρώτη μέρα. -Καλώς σας βρίσκω, αλλά εγώ ήμουν πάντα εδώ κοντά σας…,τους απάντησε και έτρεξε στην αγκαλιά τους.

Υ.Γ Σήμερα όσο ποτέ η λογοτεχνία είναι απαραίτητη για τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας που όμως δεν πρέπει να αγνοεί το κάθε παιδί με την όποια ιδιαιτερότητά του. Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,"Η φύση είναι ανίκητη"Karfitsa Θεσσαλονίκης 26/3/2011

Η φύση είναι ανίκητη.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό οικονομικό κλίμα της χώρας ήρθε και το γεγονός στην Ιαπωνία που προκάλεσε οδύνη αλλά και βαθιά ανησυχία για το τι θα συμβεί αν σε περίπτωση ακολουθήσει πυρηνική έκρηξη. Κάποιοι ήδη σκέφτονται πως είναι μακριά και δεν βλέπουν το λόγο γιατί πρέπει να ασχοληθούν. Τίποτε δεν είναι μακριά μας, απλά η τωρινή πληγή του πλανήτη τυχαίνει να συμβαίνει σε μια άλλη γειτονιά και πρέπει να μας ανησυχεί μιας και αποδεικνύετε πως αυτή η μορφή ενέργειας μπορεί να φέρει τον όλεθρο παγκόσμια. Σκεφτείτε τώρα τη γειτονιά που μας χωρίζει μια δρασκελιά, τη Βουλγαρία, με τον αντιδραστήρα της που από ότι μας ενημερώνουν πυρηνικοί επιστήμονες πρέπει να κλείσει. Φανταστείτε όταν μια τόσο οργανωμένη χώρα σαν την Ιαπωνία, αντιμετωπίζει το γεγονός με τα καλύτερα μέσα που διαθέτει και όμως ο κίνδυνος κάνει κάθε ανθρώπινο πλάσμα να τρέμει στη σκέψη του ολέθρου, τότε στη γειτονική περίπτωση ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πως ένα τέτοιο γεγονός εδώ θα είναι ίσως καταστροφικό. Μήπως ήρθε η ώρα λαοί, οργανισμοί, κυβερνήσεις να προλάβουν πριν συμβεί το μοιραίο. Η πρόληψη στην ιατρική είναι η μισή θεραπεία το ίδιο και σε αυτή την περίπτωση. Η Ευρώπη θα περίμενε κανείς να είναι πιο ευαίσθητη, πιο προσεκτική και πιο αυστηρή στη λειτουργία ή ακόμη και στην απαγόρευση των πυρηνικών εργοστασίων μετά το Τσερνομπίλ(πυρηνικό ατύχημα το 1986). Ξεχνά κανείς και ιδιαίτερα εδώ στη Βόρειο Ελλάδα πόσο άλλαξε η ζωή μας μετά από αυτό! Αύξηση ασθενειών με κακή κατάληξη. Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να έχει τη δύναμη του μυαλού, αλλά η φύση είναι ανίκητη και επικίνδυνη όταν την πληγώνουμε.

Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,"Η πείνα της ψυχής",Karfitsa Θεσσαλονίκης,19/3/2011

Η πείνα της ψυχής.

Καθημερινά μας περιμένει μια έκπληξη καθώς περπατάμε είτε σε κεντρικό δρόμο της πόλης είτε σε κάποιο στενό της. Το όνομα της έκπληξης, «Κλείσαμε». Η έκπληξη φυσικά δεν είναι πλέον στο ότι κλείσανε, βλέπετε το πρώτο σοκ προηγήθηκε και ο πολίτης εξοικειώθηκε δυστυχώς με το φαινόμενο, αλλά στο τι και αν θα ανοίξει. Η πιο συχνή περίπτωση είναι σούπερ μάρκετ με μικρό προσωπικό που πρέπει να αντεπεξέλθει στις πολλές απαιτήσεις της επιχείρησης με μισθό ξεφτίλας. Βλέπετε, σκέφτεται ο επιχειρηματίας πως μέσα σε αυτή τη λαίλαπα το τελευταίο πράγμα που θα κοπεί είναι η προμήθεια ειδών πρώτης ανάγκης και αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα σημάνει το τέλος της όποιας οικονομίας μας έχει απομείνει. Έτσι με αυτό το γεγονός ας προετοιμαστούμε να αντικρίζουμε αντί για μια βιτρίνα ρούχων μια αλυσίδα τροφίμων, παρακάτω αντί για ένα βιβλιοπωλείο μια άλλη αλυσίδα, ποιο πέρα αντί για μια μουσική σκηνή το ίδιο.Και τι θα γίνει! Θα ξεγελάμε με την όποια λιγοστή τροφή που θα μπορούμε να αγοράσουμε μόνο το σώμα μας! Η αισθητική απόλαυση που κατά κύριο λόγο προσφέρει το βιβλίο, το σινεμά, το θέατρο, το τραγούδι θα νεκρωθούν; Σε δύσκολες περιόδους προτεραιότητα είτε την κεντρικής εξουσία είτε της τοπικής διοίκησης πρέπει να είναι η διαρκής φροντίδα της ψυχής. Αλίμονο αν αποκλείσουμε τα παιδιά μας από το βιβλίο λόγω οικονομικής ανέχειας, δεν ψυχαγωγηθούμε μεγάλοι και μικροί. Ο πολίτης κάθε ηλικίας έχει αυτή τη στιγμή μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ να μη χάσει την αισιοδοξία του, την ελπίδα και το κέφι του και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την υποστήριξη της κάθε τέχνης. Προσοχή στη σαβούρα.Ναι πρέπει να μας απασχολήσει η πείνα τόσο του σώματος, αλλά σε βάθος χρόνου αλίμονο αν γιγαντωθεί η πείνα του πνεύματος.

Αρτζανίδου Έλενα

Στο τοίχο, "Συγχωνεύσεις", Karfitsa free press Θεσσαλονίκης,13/3/2011

Συγχωνεύσεις.

Ζούμε στην εποχή των ραγδαίων αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων. Μέσα σε αυτό το τοπίο μεγάλες αλλαγές συμβαίνουν και στην Παιδεία, σημειωτέο έχει έναν από τους χαμηλότερους προϋπολογισμούς. Μια από αυτές τις αλλαγές που επιχειρείται και καιρό συζητείται τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, ενώ τελευταία συμβαίνει και με όλους του εμπλεκόμενους φορείς, είναι οι συγχωνεύσεις σχολείων. Θεωρώ, τουλάχιστον στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που τη γνωρίζω πολλά χρόνια εκ των έσω, πως η πρόταση είναι θετική μιας και μικρές σχολικές μονάδες δεν μπορούν να είναι κοινωνοί όλων όσων συμβαίνουν στο νέο σχολείο, ωστόσο πρέπει μέσα από το διάλογο να διασφαλίσουμε μερικά ζητήματα που με παιδαγωγικά πάντα κριτήρια θα προσεγγίσουν την οποιαδήποτε πρόταση συγχώνευσης. Σχολεία μονοθέσια ή διθέσια που βρίσκονται σε ορεινές περιοχές ή σε νησιά σωστά παραμένουν ως έχουν μιας και η μετακίνηση δεν μπορεί να γίνει, άρα πρέπει πρώτα αυτά να επανδρωθούν, με ότι θα έχουν ή έχουν σήμερα τα νέα σχολεία, αυτό τουλάχιστον προτείνει και το Υπουργείο και μένει να το δούμε. Από την άλλη σχολικές μονάδες πολύ μικρές και ενώ σε απόσταση δέκα λεπτών ή τέταρτου υπάρχει άλλο συγκρότημα που πληρή τις προϋποθέσεις αντιδρά, ενώ αντιλαμβάνονται πως είναι ωφέλιμο για τα παιδιά. Εδώ φωτογραφίζονται πολιτικά και τοπικά μικροσυμφέροντα. Όσο για τις συγχωνεύσεις σχολείων πόλεων προτείνονται 12/θέσια και 6/θεσια, με 25 μαθητές ανά τάξη, ελπίζουμε πως το Υπδβμ μελετά σοβαρά την κάθε περίπτωση χωριστά μιας και άλλο οι μαθητές να μιλούν την ίδια γλώσσα και άλλο το αντίθετο, ή άλλο εικοσιπέντε μαθητές χωρίς κάποιες δυσκολίες και άλλο όταν υπάρχουν μαθητές με ιδιαιτερότητες ή δυσκολίες δίχως επιπλέον υποστήριξη π.χ παιδιά με μαθησιακά προβλήματα... Προσωπικά πιστεύω πως ο παραπάνω αριθμός είναι μεγάλος, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά πως η δυναμική της τάξης, οι ανάγκες των παιδιών είναι ποικίλες και κάθε φορά ο παιδαγωγός καλείται μέσα σε αυτό το πλαίσιο να λειτουργήσει και να βρει λύσεις. Η τάξη δεν είναι απλά μια αριθμητική πράξη. Έτσι δίχως κορώνες, καταστροφολογία και γκρίνια, αλλά με εντιμότητα από όλες τις πλευρές οι συγχωνεύσεις πρέπει να γίνουν και είναι επιθυμητές. Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,Άγχος και συγκίνηση,Karfitsa Θεσσαλονίκης,5/3 /2011

Άγχος και συγκίνηση.

Λίγες μέρες πριν επισκέφτηκα το Δημοτικό Σχολείο στους Ν.Επιβάτες Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια «Συγγραφείς στα σχολεία». Δυο τάξεις με περίμεναν με το μπλοκάκι τους ανοιχτό, τα βιβλία που διάβασαν στο χέρι. Δίχως την παρέμβαση των εκπαιδευτικών, με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ηρεμία διατύπωσαν τα ερωτήματα τους.

-Που βρίσκεται τις ιδέες; Γιατί γράφετε για παιδιά; Ποιο βιβλίο σας αγαπάτε περισσότερο; Πόσες μέρες χρειάζεστε για να το γράψετε; Δεν κουράζεστε; Γιατί γράφετε; Και η λίστα τους δεν σταματούσε μέχρι που ο χρόνος πλησίαζε προς το τέλος και τότε αποφάσισα να διατυπώσω το πρώτο μου ερώτημα πριν ακολουθήσουν άλλα δυο. «Πως ήταν τα βιβλία μου;» τότε ήρθαν οι δυο πρώτες απαντήσεις που συνήθως δεν τις περιμένουμε από αυτή την ηλικία.Η πρώτη απάντηση ήρθε από το Γιάννη που πριν πει οτιδήποτε με κοίταξε, μετά χαμήλωσε για λίγο τα μάτια, πήρε βαθιά ανάσα και με χαμηλή φωνή απάντησε.

-Όταν διάβασα στο σπίτι τον Τζίμη, (από το βιβλίο «Ο φίλος μου ο Τζίμης»), ένιωσε…σταμάτησε ,ένιωσα άγχος, είπε και τότε μόνο με ξανακοίταξε με αγωνία. Πάγωσα και αμέσως μετά θέλησα με ένα γιατί να μάθω, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά έστρεψαν το βλέμμα πάνω του , τότε ο Γιάννης μας εξήγησε.

-Φοβήθηκα τη σκιά του Τζίμη, που έβγαινε κάτω από τα κρεβάτι, Νόμιζα πως ήταν φάντασμα, είπε με ανακούφιση και έσφιξε το βιβλίο στο στήθος του. Ταράχτηκα και σκέφτηκα πως ο Γιάννης έδωσε άλλη διάσταση στη σκιά, παράλληλα συγκινήθηκα από τα σχόλια που ακολούθησαν. Προσπαθήσαμε να το συζητήσουμε με το Γιάννη, έδειξε να αποδέχεται πως η σκιά είναι μια σκιά όμως συνέχιζε να έχει, όπως επανέλαβε άγχος ενώ τα παιδιά αμίλητα παρακολουθούσαν, τότε ήταν που πήρε το λόγο η Έλενα.

-Εμένα το βιβλίο, όταν έφτασα στο τέλος με συγκίνηση, είπε και όλοι την κοίταξαν πιο επίμονα από ότι πριν τον Γιάννη. Εννοώ πως συγκινήθηκα από χαρά από όσα συνέβησαν στην ιστορία και από το τέλος της, συνέχισε. Το κουδούνι χτύπησε και τα λόγια απότομα σταμάτησαν, όχι όμως και τα συναισθήματα. Κάθε επίσκεψη εδώ 14χρόνια σε τουλάχιστον 350 σχολεία κρύβει πολλές εκπλήξεις και τη βεβαιότητα πως με τη συστηματική επαφή με τη λογοτεχνία δημιουργούνται αναγνώστες με την ικανότητα να διατυπώνουν συναισθήματα, θέσεις, απόψεις και διαφωνίες. Αρτζανίδου Έλενα

Στον τοίχο,¨Με ένα βιβλίο υπάρχω",Karfitsa,25/2/2011

Με ένα βιβλίο υπάρχω.

Με αφορμή το πρόγραμμα της φιλαναγνωσίας στα 801 Δημοτικά Σχολεία της χώρας οι μαθητές Α΄και Β΄ τάξεις είναι οι πρώτοι που συστηματικά μια φορά την εβδομάδα θα ακούσουν ένα βιβλίο κάποιου συγγραφέα.Η επιλογή σε αυτές τις ηλικίες ειδικά στην Α΄τάξη γίνεται από τον εκπαιδευτικό όπως και η ανάγνωση του βιβλίου. Η πρόταση του Υπουργείου Παιδείας ήταν και είναι πολύ ουσιαστική, θετική, και δεν πρόκειται να μείνει μόνο εδώ .Το πρόγραμμα θα επεκταθεί την επόμενη χρονιά σε όλες τις τάξεις των 801 Δημ.Σχ και τη μεθεπόμενη σε όλα τα σχολεία της επικράτειας. Ωστόσο αυτό που θα πρέπει να γίνει, και είναι στις προθέσεις της πολιτείας, είναι η επιμόρφωση όλων των εκπαιδευτικών ως προς την προσέγγιση της Λογοτεχνίας, δηλαδή τη μεθοδολογία που θα κάνει το βιβλίο ποιο ελκυστικό στο παιδί, άλλωστε αυτός είναι ο στόχος να χτίσουμε αναγνώστες και παιδιά με άποψη και κρίση. Προσέξτε η εισαγωγή της Λογοτεχνίας δεν μπήκε στο πρόγραμμα και σωστά, ως μάθημα. Η Λογοτεχνία έχει στόχο την ψυχαγωγία και την επαφή με όλο το κείμενο.Για τη φετινή χρονιά ξεκίνησαν κάποιες δράσεις με πρωτοβουλία Σχολικών Συμβούλων του νομού Θεσσαλονίκης, ενώ και η Περιφέρεια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προηγήθηκε όλων των Περιφερειών, διοργανώνοντας τέλη Δεκέμβρη ημερίδα φιλαναγνωσίας, απευθυνόμενη στους Σχ. Συμβούλους όλης της Κεντρικής Μακεδονίας. Προσωπικά έχω την τιμή να βρίσκομαι στην Δ/νση Αν. Θεσ/νίκης στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος και σε συνεργασία με τους Συμβούλους, διοργανώνουμε μικρά σεμινάρια.Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στα μηνύματα που εισπράττουμε εδώ και ένα μήνα, και έπεται συνέχεια μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, από τα δίωρα βιωματικά εργαστήρια που μου πρότεινε ο κ.Κόπτσης Αλ., Σχ. Σύμβουλος της 7^ης Περιφ.Δημ.Εκπ/σης ν. Θεσσαλονίκης.Στις μικρές ομάδες εκπαιδευτικών που συναντούμε από σχολείο σε σχολείο, δίχως τη διατάραξη του ωρολογίου προγράμματος, παρουσιάζω ένα πρόγραμμα δράσεων με τεχνικές και μεθόδους που μπορούν να κάνουν την ώρα του βιβλίου μια ώρα αισθητικής απόλαυσης. Οι εκπαιδευτικοί μέχρι τώρα ενδιαφέρονται και θέλουν να το εφαρμόσουν. Στο τέλος κάθε συνάντησης, στηρίζεται σε έξι διαφορετικές τεχνικές, όλοι ομολογούν πως τα εργαλεία προσέγγισης που τους δίνουμε είναι χρήσιμα και έχουν άμεση εφαρμογή, ωστόσο όλοι από τους συμμετέχοντες επιμένουν και θέλουν επιπλέον υποστήριξη και επιμόρφωση, άλλωστε έτσι μόνο το πρόγραμμα θα περπατήσει και θα έχει μέλλον.

Aρτζανίδου Έλενα.