Από τα Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου στο βιβλιοπωλείο "Βίβλος".

Στα εκπαιδευτήρια Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου,στην Παλλήνη Παρασκευή 18/1/2013, πρωί ανταμώσαμε με τους μαθητές που με περίμεναν.

Με τους εβδομήντα πέντε μαθητές Στ΄τάξης, μιλήσαμε για το, "στο μισό του ουρανού",εκδ.Βιβλιόφωνο που είχαν διαβάσει και με ερωτήσεις που δεν ήταν εύκολες.
Σχολείο που διαβάζει συστηματικά λογοτεχνία,με πολλές δράσεις και πολλούς καλεσμένους,δημιουργεί ποιό απαιτητικούς αναγνώστες με άποψη και απαιτήσεις.Αυτό ένιωσα από όλα τα παιδιά με τα αμέτρητα "Γιατί" και τα δύσκολα "πως'.
Μεσημέριασε και λίγο πριν τις 2.30μ.μ, ήρθαν και οι απόψεις τους για το βιβλίο,ωστόσο μια θα μοιραστώ μαζί σας:
"Το μισό του ουρανού μου άρεσε γιατί είχε πάθος,αγάπη,φιλία και κάτι σκοτεινό που σε οδηγούσε μετά στη ζωή",είπε ο Μιχάλης.
Ευχαριστώ τα εκπαιδευτήρια,τον Διευθυντή κ.Ηλιόπουλο,για την πρόσκληση,τους εκπαιδευτικούς για την ενασχόληση τους με το βιβλίο και την υπεύθυνη βιβλιοθήκης κ.Ηρώ.

Από καρδιάς όλους τους μαθητές και όλες τις μαθήτριες για την σπουδαία μέρα που μοιραστήκαμε.
Και από την Παλλήνη στα Άνω Λιόσα η μέρα συνεχίστηκε.Παρέα μου, μέχρι να φτάσει η ώρα της συνάντησης με μια άλλη ομάδα, η Κατερίνα,εκπαιδευτικός, σύζυγος του βιβλιοπώλη,αλλά και μέλος της Λέσχης... 

Βραδάκι φτάσαμε στο βιβλιοπωλείο "Βίβλος",στα Άνω Λιόσια,με τον ιδιοκτήτη κ.Βαγγέλη να μας περιμένει, αλλά και μια όμορφη παρέα,την ομάδα της Λέσχης Ανάγνωσης.
Αφορμή το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",Manus Scripta,που είχαν διαβάσει.Η συζήτηση με τα πολλά ερωτήματα τους προκάλεσαν κάποιους από τους ήρωές και προς στιγμή έγιναν το επίκεντρο του διαλόγου.Άκουσα πολλά για τα δυνατά αλλά και τα αδύναμα σημεία του βιβλίου.Σας ευχαριστώ όλες και όλους που μοιραστήκατε τα όσα το βιβλίο σας προκάλεσε και για άλλα που θα θέλατε επιπλέον να ζήσετε.Ευχαριστώ πολύ τον συντονιστή σας Β.Ηλιόπουλο, για την πρόσκληση του.

Von harter Arbeit und von Sehnsucht...

Κυκλοφόρησε η εφημερίδα με εκτενές άρθρο και συνέντευξη μου για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή",από την δημοσιογράφο Αντρέα-Μαρίτα Δημητριάδης.Μικρό μικρό απόσπασμα.

Newsletter

der Griechenland Zeitung

Ausgabe 364 vom 09.01.2013

Unter Uns (S. 13)

Roman über das Schicksal der Gastarbeiter

Von harter Arbeit und von Sehnsucht

Elena Artzanidou ist seit langem eine gefeierte griechische Kinder- und Jugendbuchautorin, als sie sich entschließt, ein Buch über das Schicksal ihrer Eltern und damit über eine ganze Generation von Griechen zu schreiben, die aus wirtschaftlicher Not gezwungen waren, ihr Land zu verlassen und als „Gastarbeiter” in Deutschland eine Arbeitsstelle anzunehmen. „Gastarbeiter – der schmerzhafte Exodus”, im Verlag manus scripta erschienen, ist der erste Roman, der über diesen Abschnitt der jüngsten griechischen Geschichte geschrieben wurde.

Αντρέα Δημητριάδη

Ελεύθερη μετάφραση

Μεταξύ μας   (Σελ. 13)

Μυθιστόρημα για την τύχη των διακινούμενων εργαζομένων

Από τη σκληρή δουλειά του και λαχτάρα

Έλενα Αρτζανίδου έχει εδώ και καιρό ένα διάσημο Έλληνα συγγραφέα παιδικών βιβλίων, όπως η ίδια αποφασίζει ένα βιβλίο σχετικά με την τύχη των γονέων τους και έτσι σε μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να γράψει, οι οποίοι αναγκάστηκαν από την οικονομική ανάγκη για να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και ως " εργαζόμενοι επισκεπτών "στη Γερμανία να δεχτεί μια θέση εργασίας. "Εργαζόμενοι πελατών - η οδυνηρή έξοδο», που δημοσιεύθηκε από Manus scripta, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο γράφτηκε για αυτή την περίοδο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Ο Δημήτρης Γουλής, έγραψε και είπε στο Κιλκίς για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή'Manus Scripta".

Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή

Ε.Aρτζανίδου-Κ.Ραμπίδης-Δ.Γουλής.

Η Έλενα Αρτζανίδου είναι πια μια γνωστή και καταξιωμένη συγγραφέας στο χώρο της παιδικής πεζογραφίας, με 35 και πλέον βιβλία στο ενεργητικό της. Το καινούριο της βιβλίο με τον εύγλωττο τίτλο, Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή, και τον υπότιτλο Αληθινή ιστορία, απ’ ό,τι φαίνεται, αποτελεί μια σημαντική τομή στη συγγραφική της πορεία.

Από το εξώφυλλο κιόλας, και σε αντίστιξη με τον τίτλο, το βιβλίο γεννά προσδοκίες και ερωτήματα για το περιεχόμενό του: ποιοι είναι αυτοί; Θα τους συναντήσουμε άραγε μέσα στην ιστορία; Όταν τελειώσω το βιβλίο, θα επανέλθω πίσω στη φωτογραφία;, Ο τίτλος Γκασταρμπάιτερ, λέξη σηματοδοτημένη με την περιγραφή του μετανάστη, αποτελεί μία ιδιότητα που εμπεριέχεται ανέκαθεν στην ιδιοσυστασία του Έλληνα, άσχετα εάν τα τελευταία χρόνια, μέσα στην επίπλαστη ευμάρειά μας, το λησμονήσαμε.

Η μετανάστευση, στη σύγχρονη μυθοπλασία, ήταν κυρίως αφηγήσεις που αφορούσαν τη «συγχρονία των Άλλων» ή «τη διαχρονία του  παρελθόντος μας», των δικών μας  ανθρώπων. Ειδικά στο Κιλκίς, στα πάτρια εδάφη της συγγραφέως, σ’ έναν τόπο όπου οι μνήμες της μετανάστευσης είναι ακόμα ζωντανές και συχνά επώδυνες, το θέμα δεν έκλεισε ποτέ, δεν εξαντλήθηκε, αφού η ζωή των ανθρώπων - ακόμα και έμμεσα στις νεότερες γενιές - κουβαλούσε τις αναφορές της σ’ αυτή την περίοδο. Και τώρα, με την κρίση που περνά η πατρίδα μας και την εκκολαπτόμενη γενιά των νεομεταναστών να αυξάνεται, το ζήτημα μετανάστευση επαναπροσδιορίζεται δραματικά, κάτι που σηματοδοτεί ότι θα εγγραφεί σίγουρα στη μυθοπλασία του μέλλοντος. Δεν υπονοώ, δηλαδή, ότι έχει ξεκινήσει κάτι τέτοιο. Απλά, η στιγμή εμφάνισης και το περιεχόμενο του βιβλίου μάς υποδεικνύουν ότι τα όρια μεταξύ του παρωχημένου – όχι με τη έννοια του ξεπερασμένου,  αλλά του περασμένου – και του επίκαιρου είναι απροσδιόριστα, συγκεχυμένα και συχνά απρόβλεπτα. Με άλλα λόγια, ένα βιβλίο για τους γκασταρμπάιτερ του χθες γίνεται επίκαιρο σήμερα, ίσως άθελα του, ίσως εσκεμμένα.

Δεκαετία του ’60 λοιπόν, και όπως πολύ συχνά συνέβαινε, ζευγάρια νεαρών ελλήνων (8 για την ακρίβεια) και μια νεαρή κοπέλα μόνη της παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, για τη νότια Γερμανία. Η νεαρή κοπέλα, η Αντωνία, ταξιδεύει μόνη κουβαλώντας δύο ματαιώσεις, δυο αποχωρισμούς: ο πρώτος, ανεπίστρεπτος, που κουβαλά με αβάσταχτο πόνο στην ψυχή της, είναι ο χαμός του μικρού παιδιού της από αρρώστια. Ο δεύτερος είναι ο σύζυγος που μένει πίσω, καθότι αριστερός και κομμουνιστής, και δεν μπορεί να βγάλει τα απαραίτητα χαρτιά και να μεταναστεύσει μαζί της.  Ξεκινούν από ένα μικρό χωριό του Κιλκίς, που αγναντεύει το Πάικο. Στη συνέχεια του μύθου ξεδιπλώνεται η ζωή του μετανάστη με τις δυσκολίες, τις στενοχώριες, την απρόβλεπτα καλή αντιμετώπιση των γερμανών απέναντί τους, την εργατική αλληλεγγύη, τη νοσταλγία της πατρίδας, σκηνές που εμπεριέχουν σπαράγματα ιστοριών με πόνο και δυστυχία, όπως εκείνη της Ελευθερίας και του Αρίστου, της Λένας και του Λευτέρη, μέσα στο μικρόκοσμο του χάιμ, που φιλοξενεί τα 8 ζευγάρια. Και κάπου εκεί να ακούγεται η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,   παρηγοριά και επικοινωνία με την πατρίδα.

Το ξεκίνημα της αφήγησης εισάγει αμέσως τον αναγνώστη σε έναν κόσμο γεμάτο οικειότητα, λόγω γραφής και περιεχομένου. Η γραφή είναι ευθύβολη, πρωτοπρόσωπη, ο ενεστώτας της αμεσότητας επιβάλλει την στέρεη ανασύσταση της μυθοπλαστικής πραγματικότητας, ενώ η αφηγηματική φωνή, που ανήκει στην Αντωνία, παλινδρομεί ανάμεσα στον εσωτερικό μονόλογο και τη έμμεση συνομιλία με τον αγαπημένο της. Έτσι, η φωνή της ηρωίδας μοιάζει αυθεντική, άμεση και αληθινή με μια γλώσσα που κυλάει αβίαστα και κρατάει σε εγρήγορση την  εξελισσόμενη πλοκή με απλότητα και στιβαρότητα μαζί.

Ένα σημείο πολύ ενδιαφέρον, είναι το ξεπέρασμα μανιχαϊσμών και στερεοτύπων για την περίοδο εκείνη. Εκτός των άλλων η αφηγηματική φωνή της Αντωνίας αποδεικνύεται μια γνήσια ανθρώπινη φωνή,  γιατί στέκεται αμφίθυμα απέναντι στο τόπο μετοικεσίας των μεταναστών και την μετανάστευση. Ναι, η μετανάστευση παραμένει ένα τραύμα, από την άλλη όμως ακούστε: «Σήμερα κλείνω έντεκα μήνες παραμονής στον ξένο τόπο. Τριακόσιες τριάντα πέντε μέρες είμαι κάτοικος αυτής της νέας χώρας που μας χάρισε δουλειά και μας χόρτασε ψωμί. Το δεύτερο ρούχο το γνώρισα εδώ, μαζί και το γεμάτο πορτοφόλι. Με τις οικονομίες μας καταφέραμε τις πρώτες καταθέσεις, χωρίς να στερούμε τη μηνιαία επιταγή στους γονείς μου».

–«Ομοιόμορφα, περιποιημένα δίπατα σπίτια στολίζουν κάθε δρόμο που τυχαίνει να είναι στον προορισμό μας. Ψάχνω για την ατέλεια, τη λάσπη, τη σκόνη και τη φτώχεια. Αυτός ο τόπος μοιάζει να συνήλθε τόσο γρήγορα από τη φωτιά του πολέμου».

Η Αντωνία, υποδέχεται μετά από λίγο καιρό τον άνδρα της το Χάρη και σε λίγο μένει έγκυος και γεννάει το πρώτο τους παιδί. Όλο το Χαιμ και η ελληνική παρέα γιορτάζει και χαίρεται. Άλλη μια ματαίωση όμως προκύπτει: Ο Χάρης ταξιδεύει στην Ελλάδα για την άρρωστη θεία του και εγκλωβίζεται εκεί,  γιατί εντωμεταξύ επιβάλλεται η δικτατορία της 21^ης Απριλίου. Ο Χάρης φυλακίζεται στο Γεντί Κουλέ. Το ζευγάρι χωρίζει με βίαιο τρόπο και η Αντωνία και η μικρή κόρη, η Αλεξάνδρα, μένουν μόνες για εφτά ολόκληρα χρόνια στη Γερμανία. Σε αυτό το διάστημα η Αντωνία έχει πάντα τον πρώτο λόγο και είναι αυτή που μεταφέρει με τη φωνή της τις εξελίξεις, τόσο στο μικρόκοσμό της, στη Γερμανία και στην Ελλάδα, όσο και τον απόηχο των μεγάλων γεγονότων. Ο κύκλος κλείνει με το τέλος της χούντας και την επιστροφή. Κανείς όμως δεν είναι πια ο ίδιος. Όλοι και όλα άλλαξαν. Το τέλος αποτελεί και μια καινούρια αρχή.

Όπως είπαμε, η συγγραφέας στήνει ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Αποτυπώνει και ολοκληρώνει συγκεκριμένους τύπους  του μετανάστη, αγρότες, τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών, όπως και τυπικούς, αλλά θετικούς χαρακτήρες γερμανών. Εκτός όμως από ολοκληρωμένοι οι χαρακτήρες της είναι και δυναμικοί αφού, εξελίσσονται στο πέρασμα του χρόνου, ειδικά οι γυναικείες φιγούρες, θυμίζοντας αρκετά το μοτίβο που ακολουθούν τα μυθιστορήματα ωρίμανσης. Πάνω απ’ όλα όμως όλες αυτές οι εξομολογήσεις, οι προσευχές, οι αναθεματισμοί και οι προσδοκίες, οι ματαιώσεις και οι λυγμοί, θα δημιουργήσουν έναν στέρεο μύθο αλλά και ένα ολοκληρωμένο χαρακτήρα, την Αντωνία, που ακουμπά επάνω σε ένα συλλογικό, γνωστό πλέον, μοτίβο του μετανάστη της δεκαετίας του 60. Η Έλενα όμως δεν αναπαράγει απλά αυτό το μοτίβο, γιατί, εμβαπτίζοντάς το σε συναισθήματα και συγγραφική ικανότητα, το μετουσιώνει σε διαχρονική φιγούρα, που αξίζει να την αγγίξεις με τη καρδιά σου, μια και η φωνή της λείπει από το σημερινό μας κόσμο .

Οι ενότητες που αφορούν τη ζωή και τις περιπέτειες της Αντωνίας ηρωίδας περνούν από το φίλτρο και τη φωνή της πάντα σε πρώτο πρόσωπο. Οι υπόλοιπες ενότητες, λιγότερες φυσικά, που αφορούν τον άντρα της, το Χάρη, που είναι μακριά της, είναι γραμμένες σε τρίτο πρόσωπο, δηλαδή μια κλασική παντογνωστική αφήγηση με έναν αφηγητή ουδέτερο, ίσως γιατί πρόκειται για μια μορφή που απουσιάζει, ενώ συμβαίνουν σημαντικά πράγματα γύρω του, ίσως όμως τελικά γιατί σε αυτές τις δύσκολες εποχές, είναι οι γυναίκες που έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους.

Ναι, το Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή, νοείται ως αυτοβιογραφικό τεκμήριο, και κάτι τέτοιο υπονοεί με ειλικρίνεια η Έλενα προκειμένου να επικοινωνήσει με τον αναγνώστη. Και τα καταφέρνει. Έσκαψε βαθιά σε μνήμες, αφηγήσεις και συναισθήματα και, αναδεύοντας αυτό το υλικό μέσα της, με τιμιότητα προς τον αναγνώστη, ευαισθησία και μεράκι κατόρθωσε να στήσει ένα έξοχο αφηγηματικό στιγμιότυπο, που αφήνει ελκυστικά μετέωρο τον αναγνώστη, μια και τον γεμίζει υπόνοιες, σκέψεις και προσδοκίες για το τι συνέβαινε στους ήρωες  πριν από τον χρόνο της αφήγησης αλλά και το τι θα τους προκύψει μετά. Σε αυτή την αναμέτρηση με το παρελθόν, το δικό της και της οικογένειάς της, επιλέγει τη λύτρωση μέσα από τη μετάπλασή των θραυσμάτων από βιώματα και μνήμες σε μυθοπλαστικό υλικό, κρυστάλλινο, ειλικρινές (να και γιατί προκύπτει ο υπότιτλος αληθινή ιστορία, που δε μοιάζει τελικά παράταιρος),  μια ανάγκη επικοινωνίας  τελικά με τον  ίδιο της τον εαυτό. Έναν εαυτό στον οποίο καταφέρνει -και γι αυτό λυτρώνεται- να σταθεί απέναντί του ως παρατηρητής κι ερμηνευτής, χωρίς ωστόσο να αποστασιοποιείται από τις συναισθηματικές της καταβολές. Ο συγγραφέας πρέπει ταυτόχρονα και να παρατηρεί και να βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο. Δεν κάθεται πίσω από μια βιτρίνα περιγράφοντας ανθρώπινες καταστάσεις. Ο συγγραφέας πρέπει να είναι μέσα στον κόσμο, σα να έχει απέναντί του ένα φιλαράκι του και να τα λένε. Και σ’ αυτόν που έχει δίπλα του, το φίλο του τον αναγνώστη, δεν πρέπει να σηκώνει το κεφάλι πιο ψηλά απ’ το δικό του.

 Έλενα, σ’ ευχαριστούμε για το βιβλίο, που έγραψες, εύχομαι να ’ναι καλοτάξιδο και μην ξεχνάς ότι μας γέμισες προσδοκίες και πολλή περιέργεια για το τι ετοιμάζεις στη συνέχεια.

Δημήτρης Γουλής

Δρ. Παιδικής Λογοτεχνίας

dgoulis@gmail.com

Γκασταρμπάιτερ, η οδυνηρή φυγή,Έλενα Αρτζανίδου.

Μυθιστόρημα ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ μέσα Μαϊου. 

Γκασταρμπάιτερ,η οδυνηρή φυγή

Αληθινή ιστορία.

Συγγραφέας:Έλενα Αρτζανίδου

Εκδόσεις ManusScripta,Κύπρος

Αφιέρωση

Στους μετανάστες γονείς μου, σε όλους τους μετανάστες που μόχθησαν και μοχθούν, στα παιδιά τους που γεννήθηκαν στην ξενιτιά και έπρεπε να διαλέξουν πατρίδα και στα άλλα παιδιά που παρέμειναν πίσω, στη μητέρα πατρίδα, με συγγενείς και την ψυχή τους μόνιμα λαβωμένη.

 Οπισθόφυλλο

 Αρχές της δεκαετίας του ’60 και η Αντωνία, χωρίς τον σύντροφό της Χάρη, αλλά με οκτώ ζευγάρια συντοπιτών της ακολουθεί τη μοίρα χιλιάδων Ελλήνων εκείνης της εποχής: Ξεκινά από ένα μικρό χωριό της κεντρικής Μακεδονίας και φτάνει στο Βαλντσάσεν της Γερμανίας, για να δουλέψει ως φιλοξενούμενη εργάτρια σε ένα εργοστάσιο πορσελάνης. Πίσω στην πατρίδα, ο άντρας της, παγιδευμένος λόγω των πολιτικών του φρονημάτων, δίνει τον δικό του αγώνα προκειμένου να βρεθεί κοντά στην αγαπημένη του. Θα τα καταφέρει ή θα τον προλάβει η δικτατορία που θα ’ρθει για να μαραζώσει ακόμα περισσότερο τον βασανισμένο τόπο; Μια ιστορία αγάπης στα χρόνια της μεγάλης φυγής στις χώρες της βόρειας Ευρώπης. Μια αναδρομή στην ελληνική επαρχία του ’60, όπου η φτώχεια εξοντώνει όσο κι ένας πόλεμος, οι πληγές του εμφυλίου παραμένουν ανοιχτές κι ο χωροφύλακας διαφεντεύει τις τύχες των απλών ανθρώπων. Και μαζί, μια μαρτυρία για τη σκληρή ζωή όσων αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της ξενιτιάς αλλά και για τα δεινά που επιφύλαξε η Χούντα των Συνταγματαρχών σε όσους έμειναν πίσω και της αντιστάθηκαν. Στο φόντο, βεβαιότητες που διαψεύδονται αλλά και όνειρα που εκπληρώνονται, κατακτήσεις που απελευθερώνουν και απώλειες που συντρίβουν. Με υπόκρουση πότε τη φωνή του Καζαντζίδη και πότε τη «φωνή» της Deutsche Welle…

…Αρνούμαι να ξεκολλήσω από πάνω σου. Τα νύχια μου τρυπούν το ταλαιπωρημένο σου σώμα. Ο χτύπος της καρδιάς σου μου δίνει ελπίδα και συνάμα μου θυμίζει μιαν άλλη καρδούλα που δεν κατάφερε να αντέξει. Πονώ, όμως ξέρω πως πρέπει να φύγω, να απομακρυνθώ όσο γίνεται περισσότερο από τη φτώχεια, τη μιζέρια, την απελπισία. Το τελευταίο μας φιλί, και αμέσως μετά σκόνη, κι όλα μένουν πίσω και χάνονται…

              

Βιογραφικό της συγγραφέως

Η Έλενα Αρτζανίδου γεννήθηκε το 1964 στο Waldsassen της Δ. Γερμανίας και ήταν το πρώτο ελληνόπουλο που ήρθε στη ζωή στο χάιμ της περιοχής. Όπως χιλιάδες άλλα παιδιά ελλήνων μεταναστών που γεννήθηκαν στο εξωτερικό μεγάλωσε μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας. Πότε με τους γονείς της και πότε με γιαγιάδες και θείες. Στα εννιά της χρόνια, η παραμονή της στην Ελλάδα οριστικοποιήθηκε αρχικά δίπλα σε συγγενείς, στο Μαυρονέρι Κιλκίς. Αργότερα όταν και οι γονείς της επέστρεψαν, έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου το 1981 τελείωσε το Λύκειο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καρδίτσας καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ. Σήμερα ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Αρθρογράφησε στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη-Μακεδονία, και στο free press Karfitsa. 

Έχει υπογράψει 29 βιβλία στην παιδική λογοτεχνία, ανάμεσά τους τα: Φιλαρέτη και Πάτης, εκδ. Πατάκης, Με λένε Πρόμις, εκδ. Ψυχογιός, Μυστικά και ψέματα, εκδ. Βιβλιόφωνο, καθώς και ένα ενηλίκων Τέλος Φθινοπώρου, εκδ. Ιανός

Gastarbeiter, die schmerzhafte Flucht

Elena Artzanidou
ManusScripta

Widmung  Vorderseite

Für meine Eltern die auswanderten, für alle Emigranten die schwer arbeiteten und arbeiten, deren Kinder ,die im Ausland geboren wurden und sich für eine Heimat entscheiden mussten, für die Kinder die in der Mutter Heimat  bei Verwandten zurückbleiben mussten und deren Seelen stets litten.

Rückseite

Anfang der 60er Jahre , folgt Antonia, ohne ihren Partner,  aber mit 8 Paaren aus ihrem Ort dem Schicksal tausender Griechen der damaligen Zeit.  Ihre Reise beginnt in einem kleinen Dorf in Zentralmakedonien und endet in Waldsassen Deutschland, um dort als Gastarbeiterin in einer Porzellanfabrik zu arbeiten. Ihr Mann bleibt zurück in der Heimat, wo er sich wegen seiner politischen Ansichten „gefangen“ fühlt und seinen Kampf gibt, um in die Nähe seiner Geliebten zu kommen. Wird er es schaffen, oder holt ihn die bevorstehende Diktatur ein, die  das gequälte Land noch mehr verblassen wird?

Das Buch handelt von einer Liebesgeschichte in den Jahren der großen Flucht in die Länder  Nordeuropas. Ein Rückblick auf die Provinz der 60 er Jahre, wo die Armut wie ein Krieg tötet, die Wunden des Bürgerkriegs offen bleiben und der Polizist, der über das Schicksal der einfachen Menschen herrscht.

Dazu ein Zeugnis für das harte Leben derer, die gezwungen waren dem Weg der Auswanderung zu folgen aber auch für das Leiden derer, die zurückblieben und gegen die  Militärdiktatur(hunta) Widerstand leisteten.Im Hintergrund, Gewissheiten die widerlegt werden, aber auch erfüllte Träume , Eroberungen die verwöhnen, aber auch Verluste die vernichten. Mal mit der Begleitung der Stimme von Kazantzidis, mal mit der Stimme der Deutschen Welle.

  …Ich weigere mich, von dir loszulassen. Meine Nägel  durchstechen deinen geschundenen Körper. Dein Herzklopfen gibt mir Hoffnung und gleichzeitig erinnert es mich an ein anderes kleines Herz, dem nicht standgehalten hat. Es tut weh, aber ich weiß, dass ich gehen muss und mich so weit wie möglich zu entfernen, von der Armut, der Misere, der Verzweiflung. Unser letzter Kuss und gleich danach Staub und alles bleibt zurück und geht verloren…

Biographie des Autors

 Elena Artzanidou wurde 1964 in Waldsassen in Deutschland geboren und war das erste griechische Kind, das im Heim der Umgebung  zur Welt kam. Wie tausende andere Kinder griechischer Auswanderer  wuchs sie zwischen Deutschland und Griechenland auf. Mal mit ihren Eltern, mal mit den Großeltern und Tanten. Als sie neun Jahre alt war, wurde ihr Aufenthalt endgültig in Griechenland festgelegt, anfangs neben Verwandten in Mavroneri Kilkis. Später, als ihre Eltern zurückkamen, ging sie nach Thessaloniki  wo sie 1981 das Lyzeum der American Farm School beendete. Sie absolvierte ihr Studium der Kindergartenpädagogik, sowohl an der Aristoteles-Universität in Thessaloniki wie in Karditsa Heute lebt und arbeitet sie in Thessaloniki.

Sie war als Redakteurin sowohl für die Zeitung Thessaloniki-Makedonia als auch für die Free press Karditsa tätig und hat 29 Buecher der Kinderliteratur geschrieben, darunter: Filareti und Patis,vom Verlag Patakis, Mein Name ist Promis,vom Verlag Psihogios, Geheimnisse und Lügen (Mystika kai Psemata), vom Verlag Bibliophono und ein Buch fuer Erwachsene  Ende  Herbst, vom Verlag Ianos.

Mετάφραση:Βάνα Κώστα

Gastarbeiter,the painful fleeing

Helena Artzanidou
ManusScripta

Dedicated to my immigrant parents, to all immigrants who toiled and are still toiling, to their children who were born in foreign countries and had to choose their homeland and to those children who stayed behind in their homeland with relatives having their soul also permanently wounded.

 With eight married couples from the same place, but without her partner Chari, Antonia in early 60s follows the fate of thousands of Greeks, the fate of Gastarbeiter. She starts from a small village in Central Macedonia and reaches Waldsassen of West Germany to work as a guest worker in a porcelain factory. Back home, her husband, trapped due to his political beliefs, gives his own battle in order to be close to his loved one. Will he succeed or will the lurking dictatorship prevent him fading the tortured country even more? A love story during the big escape to the countries of Northern Europe. A flashback to the 60s Greek province, where poverty kills like a war, the wounds of civil war still open and the local policeman who dominates the fortune of common people. A testimony of the hard life of those who were forced to emigrate, to the hard times of Junta of the Colonels and of those who stayed behind and fought. And in the background, certainties disappointed but dreams fulfilled, conquests that liberate and losses that crush. At the soundtrack the voice of Kazantzidis and at times the “voice” of Deutsche Welle………………

I refuse to winkle out of you. My nails pierce your afflicted body. The beat of your heart gives me hope but at the same time reminds me of another little heart that failed to endure. I am in pain, but I know that I should leave, I should go as far as possible away from  poverty, misery, despair. Our last kiss, and immediately, dust and everything left behind and lost.

 Elena Artzanidou was born in 1964 at Waldsassen – West Germany and was the first Greek child who came to life in the region of Khaimah. Like thousands Greek immigrant children who were born abroad, she grew up between Germany and Greece – being looked after by either her grandparents or her aunts and uncles. When she was nine, she was permanently sent to stay in Greece with her relatives, at Mavroneri of Kilkis. After her parents’ return to Greece she moved to Thessaloniki and in 1981 she graduated from the Lyceum of the American Agricultural School. She is a Nursery degree holder of the Karditsa Nursery College as well as of the Pedagogical Nursery Department of Aristotelian University of Thessaloniki.  Today she lives and works in Thessaloniki. She occasionally wrote articles for the Thessaloniki-Macedonia newspaper and for free press Karfitsa.

Up to now she has signed about 30 children’s’ books and amongst them are: Filareti and Patis, Patakis publishers, My name is Promise, Psichogios publications, Secrets and Lies, Vivliophono publishers, and an adults’ books, The end of Autumn, Ianos Publishers. 

Μετάφραση:Σωτήρης Χριστοδούλου