Στη σκιά του Αυγερινού,εκδ.Ψυχογιός.

Από την παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Βοϊκου 
"Στην σκιά του Αυγερινού" εκδ.Ψυχογιός,30/5/2013 στον Ιανό,Αριστοτέλους-Θεσσαλονίκη

 

Ε.Αρτζανίδου ΙΑΝΟΣ 30/5/2013

 Κοίταξε γύρω της. Ήταν μόνη. Σ’ αυτή την πλευρά του κοιμητηρίου δεν υπήρχαν ούτε χήρες ούτε ορφανά ούτε τεθλιμμένοι συγγενείς. Ένας βαθύς αναστεναγμός βγήκε από μέσα της.«Οι δυο μας!»είπε και κάθισε στο διπλανό μνήμα. «Τι έχεις να πεις;» 
Απάντηση δεν πήρε.
«Φυσικά, δεν έχεις να πεις τίποτα. Ή μάλλον δεν μπορείς να πεις τίποτα. Είδες, πατέρα; Ακόμα και οι στρατηγοί πεθαίνουν. Έχουν την ίδια μοίρα με τους ανώνυμους στρατιώτες τους. Είχες μάθει να ΄χεις πάντα τον τελευταίο λόγο. Κάθε σου κουβέντα διαταγή. Αδυνατούσες να ξεχωρίσεις το σπιτικό σου από το στρατώνα. Δε θέλησες ποτέ να καταλάβεις ότι ήμουν η κόρη σου και όχι η ορντινάντσα σου. Γιατί;»…

 Είναι ένα μικρό απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Σοφίας Βοϊκου «Στη σκιά του Αυγερινού»εκδ.Ψυχογιός. 
Η Σοφία Βοϊκου μας συστήθηκε το 2009 με το βιβλίο της «Tο Κόκκινο σημάδι» εκδόσεις Ψυχογιός, και αμέσως η γραφή και η θεματολογία της έγινε αγαπητή από τους αναγνώστες.

Με «Tο ταξίδι της φωτιάς»το 2011 και το «Πικρό γλυκό λεμόνι»το 2012, πάντα από τις ίδιες εκδόσεις,έδειξε πλέον ότι ήρθε για να μείνει και να μας ταξιδέψει λογοτεχνικά με τις ιστορίες που περίτεχνα καταθέτει.
Με τη Σοφία Βοϊκου,τον άνθρωπο/δημιουργό γνωριστήκαμε από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην εκδοτική οικογένεια Ψυχογιός που και εγώ ανήκω.

Είμαι από αυτούς που γνωρίζω πως η Σοφία Βοϊκου, από την πρώτη στιγμή που διαβάστηκε το πρώτο της βιβλίο θεωρήθηκε ιδιαίτερο ταλέντο από τις εκδόσεις και δεν έπεσαν έξω.
Τα πρώτα της τρία βιβλία αγαπήθηκαν και προκάλεσαν θετικά σχόλια.
Ξεχωρίζω το «Πικρό γλυκό λεμόνι»,και μάλιστα μπορώ να αποκαλύψω πως ζήλεψα τον τρόπο γραφής του όσο και το ιστορικό πλαίσιο που κατάφερνει να παρουσιάσει.
Στο νέο της βιβλίο με τον τίτλο «Στη σκιά του Αυγερινού» εκδόσεις Ψυχογιός, από τις πρώτες σελίδες πίστεψα πως έχω να κάνω με τον Αυγερινό, τον αστερισμό, ωστόσο λίγες σελίδες ήταν αρκετές για να καταλάβω πως είναι διτός και θα το καταλάβετε με κάποια στοιχεία που θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω.
Άγγελος Αυγερινός ο γλύπτης που ξεπηδά από τις πρώτες σελίδες μαζί με την πρωταγωνίστρια Τερέζα Βολάνη.
Οι δυο τους μαζί με την αυταρχική μητέρα της Τερέζας,την Αμαλία,τον στρατηγό πατέρα Αλέξανδρο,τον αδερφό Θεμιστοκλή,την ανδρόγυνη χορεύτρια Καλυψώ,την Άννα,τον Στρατή,τον Μανουέλ θα μας γυρίσουν στο παρελθόν,και θα βρεθούμε στην Ελλάδα από το 1926 μέχρι και το 1937. 
Στο εισαγωγικό της σημείωμα η Σοφία Βοϊκου, μας δίνει μια πληροφορία πως έμπνευση της ιστορίας της ήταν η συγκλονιστική ζωή της Καμίλ Κλοντέλ,καλλιτέχνιδας,μούσας και ερωμένης του γλύπτη Ογκύστ Ροντέν.
Άρα αμέσως από την πρώτη λέξη αναγνωρίζουμε το λογοτεχνικό περιβάλλον που με μαεστρία δημιουργεί η Σοφία Βοϊκου.

Στο βιβλίο της «Στη σκιά του Αυγερινού» έχουμε λοιπόν να κάνουμε με την Τερέζα που από τα μικρά της  χρόνια δείχνει πόσο δυναμική και νεωτερίστρια είναι με την ζωγραφική,
«Άνοιξε τα κουτιά με το κόκκινο και το μαύρο χρώμα.Πάθος και θλίψη.Αίμα και Πένθος…Τώρα θα ζωγράφιζε όπως αισθανόταν… 
Η Τερέζα μόλις ενηλικιώνεται στέλνει κρυφά από το συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον τα χαρτιά της για να μπει στην Σχολή Καλών Τεχνών και αυτό το 1926,η άρνηση της οικογένειας και πρωτίστως του στρατιωτικού πατέρα της Αλέξανδρου,η πίεση που ασκεί ο ίδιος στην κόρη για να παντρευτεί κάποιον στρατιωτικό την οδηγεί στην φυγή για την ανεξαρτησία και το όνειρο.
Ο δρόμοςς της στερημένος από υποστήριξη και αληθινή αγάπη την οδηγεί τυχαία στη σκιά του μεγάλου γλύπτη Άγγελου Αυγερινού. 
…Η τέχνη δεν είναι για τους άλλους.Η τέχνη δεν είναι για το χρήμα. Η τέχνη είναι για σένα.Τέχνη κάνεις για τον ίδιο σου τον εαυτό κι όχι για τους άλλους.Γιατί τότε το έχεις χάσει το παιχνίδι…Η τέχνη είναι για να τρέχει μπροστά, να προκαλεί, να δημιουργεί το αύριο κι όχι να συντηρεί το χθες, όσο καλό κι αν ήταν αυτό… 
Σκέψεις και απόψεις της Τερέζας Βολάνη.

Άγγελος Αυγερινός ο γλύπτης που απορρίφθηκε από τη Σχολή Καλών Τεχνών,αλλά με την υποστήριξη της αστεφάνωτης Άννας και του παιδιού τους που ποτέ δεν του χάρισε το όνομά του, τουλάχιστον μέχρι λίγο πριν το τέλος, αντέχει την απόρριψη και αντίθετα με το συντηρητικό πλαίσιο της εποχής  καταφέρνει να γίνει ο πιο ξεχωριστός γλύπτης στο εξωτερικό και αργότερα στην Ελλάδα.

Ο Άγγελος ζει μέσα από τα έργα του, τις απολαύσεις της ζωής, μέσα από γυναίκες που του χαρίζονται είτε από τους τεκέδες είτε από εκείνες της υψηλής κοινωνίας, μέχρι που ο δάσκαλος Αυγερινός θα γνωρίσει την Τερέζα.
Δυο ήρωες δυνατοί από την Σ. Βοϊκου και αληθινοί μέσα από τον υπερθετικό εγωισμό τους,από το πάθος για την τέχνη τους και την αντίδραση στο κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας του 1932.

Αλλά και η Αμαλία, η αυταρχική μητέρα και η ανδρόγυνη χορεύτρια,η Καλυψώ μας καταπλήσσουν, μας προκαλούν ένταση, διαφωνίες καθώς έχουν χτιστεί με τόση μαεστρία από τη δημιουργό Σοφία Βοϊκου. 
Ποια ήταν Ελλάδα του 1926-1937 απέναντι στους καλλιτέχνες, στις γυναίκες καλλιτέχνιδες!
Πώς η τέχνη περπατούσε στους δρόμους του Παρισιού, στις αίθουσες της πόλης του φωτός, όλα αυτά ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες και ο αναγνώστης τα ζει μέσα από την Τερέζα, τον Άγγελο αλλά και τον Καταλανό Μανουέλ,τον μποέμ καλλιτέχνη με τις ευαισθησίες του. 

Η δομή του βιβλίου είναι απλή. Ξεκινά από τα μικρά χρόνια της Τερέζας.Η ατίθαση μικρή που μετατρέπεται σε αντιδραστική, εγωίστρια, δυναμική και ελεύθερη γυναίκα απέναντι στην οικογένεια και ιδιαίτερα στην αυταρχική μητέρα της την Αμαλία,και πολύ περισσότερο στην συντηρητική Ελλάδα του 1930.
Υποτάσσεται για κάποιο διάστημα στην γοητεία που της γεννά ο δημιουργός Άγγελος,ενώ αυτός με τον καιρό τιθασεύεται και ανανεώνεται ζώντας από το νέο που του χαρίζει η Τερέζα,το νέο που έχει να κάνει με την εξέλιξη που του προτείνει για την τέχνη, όχι με λόγια, αλλά με τη στάση και τις πράξεις.
Για τον Άγγελο υπάρχει και ένα δεύτερο στήριγμα αυτό της υποταγμένης, άβουλης ερωμένης, της Άννας.
Ο λόγος πλούσιος, δυνατός. Καταφέρνει να ξεγυμνώσει τους ήρωές της και να τους χτίσει όπως εκείνη θέλει.
«Στη σκιά του Αυγερινού» η Τερέζα μαθαίνει, ματώνει, διαλύει και διαλύεται, μέχρι που καταφέρνει να σταθεί με τη δύναμη της Τέχνης της,που την πάει μπροστά και ξεγυμνώνει την ευαίσθητη ψυχή της που διψά για την αληθινή αγάπη και την αναγνώριση σε αυτό που από πάντα ήθελε να κάνει, την Τέχνη της δημιουργίας που διαθέτει ψυχή και είναι στραμμένη προς το μέλλον.
Το βιβλίο της Σοφίας Βοϊκου,και πάλι θα συζητηθεί και θα αγαπηθεί από τους αναγνώστες που την ξέρουν, αλλά και από τους νέους αναγνώστες που σίγουρα θα θελήσουν να το διαβάσουν.

Έλενα Αρτζανίδου

Ρίκο και Όσκαρ,το μυστήριο του Ριγκατόνι.

Ρίκο και Όσκαρ

Συγγραφέας:Αντρέας Στάϊνχεφελ

Μετάφραση:Μαρία Αγγελίδου

Εικονογράφηση:Πέτερ Σέσοβ

Μεταίχμιο

Με λένε Ρίκο. Και είμαι ντετέκτιβ. Προσέχω πράγματα που κανένας άλλος δε βλέπει. Όπως, ας πούμε, ένα μακαρόνι πεσμένο στο πεζοδρόμιο. Κι όλα όσα γίνονται μέσα στην πολυκατοικία μας. Που είναι πολλά… Το πρόβλημα είναι… το πώς σκέφτομαι. Μη νομίσετε ότι σκέφτομαι λιγότερο από τους άλλους ανθρώπους. Απλώς σκέφτομαι λίγο πιο αργά. Εντάξει. Αρκετά πιο αργά. Ο Όσκαρ πάλι είναι το εντελώς αντίθετο από μένα. Σκέφτεται σαν αστραπή. Ο Όσκαρ είναι ιδιοφυΐα. Εγώ είμαι… ιδιομορφία. Αλλά μαζί και οι δυο μας μπορούμε να ρίξουμε φως και στη πιο μυστήρια υπόθεση.
Μια ιστορία τρυφερή, συναρπαστική, αστεία και ανατρεπτική… Μια ωραία φιλία, απ’ αυτές που κρατούν μια ζωή. Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ίσια στην καρδιά, ένα βιβλίο που δεν το ξεχνάς εύκολα!

Το βιβλίο είναι ένα εξαιρετικό, ιδιαίτερο έργο.Ο Γερμανός συγγραφέας Αντρέας Στάινχεφελ, με μαεστρία και σεβασμό βάζει στη θέση του πρωταγωνιστεί τον Ρίκο,ένα μικρό με ιδιαιτερότητες.Δεν ορίζει το ακριβές πρόβλημά του ,απλά μας δίνει στοιχεία των δυσκολιών που αντιμετωπίζει όπως: στο να αντιλαμβάνεται με δυσκολία έννοιες, να κινείται στο χώρο-ξέρει μια διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο σε ευθεία, το δεξί με το αριστερό τον βασανίζει - γενικότερα παρουσιάζει αδυναμίες.Ο Ρίκο,όπως και κάθε  άτομο με οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα, έχει και προτερήματα,όπως είναι η επιμονή του να μάθει, να τολμήσει, να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο σε έναν περίγυρο που άλλοτε τον αποδέχεται όπως η κα Ντάλιγκ και άλλοτε τον χλευάζει όπως ο Φίτσκε.

Ξεχωριστή η αγάπη της μητέρας του,που τον ενδυναμώνει και τον υποστηρίζει στην εξέλιξη του .

Στα πρώτα κεφάλαια ο αναγνώστης  αντιλαμβάνεται πως η φιλία στον κόσμο του Ρίκο δεν υπάρχει, κανένας της ηλικίας του δεν είναι κοντά του. Μέχρι που ο συγγραφέας φέρνει στον δρόμο του τον Όσκαρ,ένα παιδί ιδιοφυία αλλά με άλλες ιδιαιτερότητες.Ο Όσκαρ φοβάται μην χτυπηθεί από τα αυτοκίνητα και αυτό τον κάνει εκκεντρικό ως προς την εμφάνιση του.

Τα δυο παιδιά από την στιγμή της γνωριμίας τους θα έρθουν κοντά,ωστόσο η απαγωγή θα τους ενώσει και μια φιλική σχέση δυνατή ξεκινά.

Το βιβλίο του Σταϊνχέφελ δυνατό από την πρώτη του σελίδα «Το μακαρόνι ήταν πεσμένο στο πεζοδρόμιο.Ήταν χοντρό και κοντό και με ρίγες…Το σήκωσα,τίναξα τις βρομιές και κοίταξα την πρόσοψη της πολυκατοικίας…»,κάνει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί και να συνεχίζει κάπως καχύποπτα, αλλά να επιμένει να προχωρήσει καθηλωμένος.

Η δομή του απλή, με πολλές πληροφορίες και καλοδουλεμένη. Πολυπρόσωπο έργο που διαδραματίζεται στην πόλη του Βερολίνου.

Λόγος πλούσιος με γρήγορες εναλλαγές, ωραίους διαλόγους και πολλή μυστήριο καθώς ο συγγραφέας καταφέρνει να μας βάλει στον κόσμο του Ρίκου, που μπορεί να υστερεί σε κατανόηση λέξεων και εννοιών. Να υστερεί σε ερμηνείες, σε δεξιότητες προσανατολισμού, ωστόσο έχει τη θέληση και τη δύναμη να μάθει, αλλά και να προσφέρει με τις δυνατότητές του.

Κάποιες σελίδες προκαλούν έντονα την αγωνία και την ταραχή, ο αναγνώστης ζει μαζί και συμπάσχει με τον ήρωα. Η ενσυναίσθηση που του γεννά και η συγκίνηση είναι απίστευτη.

Η μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου είναι εξαιρετική και το βιβλίο φτάνει σε μας με όλο τον πλούτο και την λογοτεχνική του αξία.

Οι ασπρόμαυρες εικόνες του Σέσοβ υποστηρίζουν και ζωντανεύουν τους ήρωες.

Ένα βιβλίο που δεν είναι μόνο για νεαρούς αναγνώστες,αλλά για όλες τις ηλικίες των ενηλίκων.

Έλενα Αρτζανίδου

Ημερίδα με θέμα: Εκπαίδευση παιδιών Ρομά: Παραδείγματα καλών πρακτικών 6 Ιουνίου 2013, 17.00-21.00 Κτίριο Κ.Ε.Δ.Ε.Α (ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Ι ) – (επι της 3ης Σεπτεμβρίου), Θεσσαλονίκη.

Στο πρόγραμμα «Εκπαίδευση παιδιών Ρομά στις περιφέρειες Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης»,που ξεκίνησε πέρσι τέτοια εποχή και το ολοκληρώσαμε τον Απρίλιο 2013 είχα την χαρά και την τιμή να εργασθώ προτείνοντας βιωματικές διδακτικές προσεγγίσεις μέσα από την Λογοτεχνία,στην α΄φάση επιμορφώσαμε ανά περιοχές εκπαιδευτικούς Δημοτικών Σχολείων ενώ στη β΄φάση, φέτος,μπήκα σε τάξεις Νηπιαγωγείων και "δίδαξα" το πρόγραμμα στους μαθητές.Η συμμετοχή σας στην ημερίδα μόνο κέρδος θα έχει. Λεπτομέρειες δείτε παρακάτω:

«Εκπαίδευση παιδιών Ρομά στις περιφέρειες Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης»
οργανώνει ημερίδα με θέμα:
Εκπαίδευση παιδιών Ρομά: Παραδείγματα καλών πρακτικών
6 Ιουνίου 2013, 17.00-21.00
Κτίριο Κ.Ε.Δ.Ε.Α (ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Ι ) – (επι της 3ης Σεπτεμβρίου), Θεσσαλονίκη

Στην ημερίδα θα προβληθούν οι δράσεις, το υλικό και οι πρακτικές που σχεδιάστηκαν, αναπτύχθηκαν και εφαρμόστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος, με στόχο τη δραστηριοποίηση και τη συμμετοχή όλων των παιδιών - Ρομά και μη-Ρομά- στις μικτές πολυπολιτισμικές τάξεις τους. Η διαφοροποιημένη διδασκαλία, οι διαθεματικές και βιωματικές διδακτικές προσεγγίσεις (π.χ. διδασκαλία γλώσσας, μαθηματικών, και άλλων γνωστικών αντικειμένων, μέσω της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της μουσικής) αξιοποιούνται προκειμένου η μάθηση και η διδασκαλία να γίνουν εμπειρίες συναρπαστικές και αποτελεσματικές για παιδιά και εκπαιδευτικούς.
Παράλληλα θα παρουσιαστούν οι καλές πρακτικές που αναπτύχθηκαν για την κινητοποίηση, ενημέρωση και ενδυνάμωση της κοινότητας Ρομά αλλά και της ευρύτερης κοινότητας για την επίτευξη ουσιαστικής συνεργασίας για την εκπαίδευση των παιδιών. Οι πρακτικές αφορούν σε κάθε τάξη και όχι αποκλειστικά σε σχολεία και εκπαιδευτικούς που έχουν παιδιά Ρομά, καθώς οι καλές πρακτικές στη διδασκαλία και ο διαπολιτισμικός διάλογος αφορούν όλη την εκπαιδευτική κοινότητα και οι όροι του διαλόγου είναι κοινοί για όλες τις μαθησιακές κοινότητες.Το πρόγραμμα υλοποιείται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με Επιστημονικά Υπεύθυνη την καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης, κ. Ευαγγελία Τρέσσου.
Συμμετοχή ελεύθερη

Διαβάστε εδώ όλο το πρόγραμμα:
https://mail-attachment.googleusercontent.com/attachment/u/0/?ui=2&ik=320ac37ddc&view=att&th=13f0b4046cfc1fc1&attid=0.1&disp=inline&safe=1&zw&saduie=AG9B_P9YYvUegCnEcyEaKVIHGX2j&sadet=1370331380446&sads=Ar2Y-9HhTEjsmZ4iJ2gc4U7bNsc

Στο 2o Δημ.Σχολείο Κουφαλίων η φιλαναγνωσία χρόνια τώρα έχει καθιερωθεί.

Μια απίστευτη υποδοχή στο 2ο Κουφαλίων.
Έχω χαθεί στις αγκαλιές και τις κουβέντες τους.

Παρασκευή 31 Μαίου 2013, νωρίς το πρωί έφτασε, στο χώρο του «Βιβλία και Βιβλιοφιλία» στη Δ/νση Π.Ε Ανατ.Θεσ/νίκης όπου εργάζομαι, ο Σχολικός Σύμβουλος κος Τάσος Βαγενάς,μια όμορφη, σύντομη φιλική κουβέντα μεταξύ μας,μέχρι που κατέφθασε και  η Δ/ντρια του 2^ου Δ.Σ Κουφαλίων κα Γκάρου Χρυσούλα για το προγραμματισμένο ραντεβού. Αμέσως μετά επιβιβαστήκαμε στο όχημά της και αναχωρήσαμε.
Προορισμός μας το σχολείο της και οι μαθητές της που από τον Οκτώβρη ξεκίνησαν ένα φιλαναγνωστικό ταξίδι με σχεδόν όλα τα βιβλία μου.
Το ραντεβού κλείστηκε Οκτώβρη 2012 από τη Δ/τρια κα Γκάρου, ύστερα από συνεννόηση της με τους εκπαιδευτικούς του 6/θέσιου Δ.Σχολείου.

Φτάσαμε στον τόπο ύστερα από 45 λεπτά. Η υποδοχή από την εξώπορτα  έγινε από μια μεγάλη ομάδα μαθητών.

Χαμόγελα, αγκαλιές και κουβέντες αγαπησιάρικες. Χρειάσθηκαν πάνω από 10 λεπτά για να καταφέρω να μπω στο σχολείο και να γνωρίσω μια υπέροχη,φιλόξενη ομάδα δασκάλων.

ο Ηλίας υποδύεται μοναδικά,τον Αλέξανδρο
από το "Δεν έφταιγα εγώ"Ψυχογιός

Μια παρέα εκπαιδευτικών που αποπνέουν συνεργασία, κέφι, χιούμορ αλλά και αστείρευτη αγάπη για το εκπαιδευτικό τους έργο.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με δυο θεατρικές παραστάσεις που ετοίμασαν οι μαθητές των μικρών τάξεων με αφορμή τα βιβλία που διάβασαν «Δεν έφταιγα εγώ και Με λένε Πρόμις» εκδ.Ψυχογιός.

Σπουδαία δουλειά. Μπράβο σας παιδιά και συγχαρητήρια και στις δασκάλες σας κα Ζαφειρένια και Δέσποινα.

Ακολούθησε ένα μισάωρο μιας φιλαναγνωστικής παρουσίασης, από εμένα με εμπλοκή όλων των μαθητών/τριών, από τον ψηφιακό φάκελο που στο τέλος τους παρέδωσα και 
«Ο κρυμμένος θησαυρός της τσέπης», προκάλεσε τον προφορικό λόγο και το ενδιαφέρον όλων των μαθητών μαθητριών.

«Δεν ντρέπομαι πια, η πόλη του Βασιλιά,Τα μυστικά και ψέματα, Ο Ίππο και η παρέα του» και άλλοι  τίτλοι βιβλίων μου που διαβάστηκαν προκάλεσαν στη συνέχεια ερωτήματα και ακολούθησε μια απολαυστική συζήτηση.
Ευχαριστώ πολύ τις εκπαιδευτικούς για την υπέροχη συνεργασία,την αγάπη τους και τη συστηματική ενασχόληση με τα βιβλία που επέλεξαν.

Ευχαριστωωωωωώ από καρδιάς όλα τα παιδιά.
"Η υποδοχή, το χαμόγελο, η αβίαστη έκφραση των συναισθημάτων σας,και η φιλοξενία σας,παιδιά μου άλλαξε τη διάθεση και μου χάρισε απίστευτη ενέργεια".

Το ίδιο καταφέρατε και εσείς αγαπητοί φίλοι, εκπαιδευτικοί: Πανδώρα,Τάσο,Νίκο,Μαρία,Δέσποινα,Ζαφειρένια,Δήμητρα και κα Χρυσούλα και κε Βαγενά.
Καλή αντάμωση!

Και όταν το τελευταίο κουδούνι ακούστηκε
είπαμε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας που είχε πάρα πολύ κέφι.
Σας ευχαριστώ όλες και όλους.

Περίπατος στην ομίχλη.

Ένα σπουδαίο υλικό από τον Γιάννη Βανίδη http://vanidis.blogspot.gr/ ,το φωτογραφικό λεύκωμα που παρουσιάστηκε τέλη του 2012 με την επωνυμία «ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ και της ευρύτερης θρακομακεδονικής ενδοχώρας 1974-2-12»,μάλιστα θα κυκλοφορήσει και σε 50 αριθμημένα ψηφιακά αντίτυπα τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Στο εξαιρετικό αυτό έργο έχω την τιμή να έχω συμπεριληφθεί ,θυμάμαι την φωτογράφηση πριν πέντε χρόνια και το μικρό κείμενο- διήγημά μου από μια ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Περίπατος στην ομίχλη" που το συντροφεύει και μου θυμίζει στιγμές εκείνης της περιόδου, 
εδώ θα το βρείτε στις σελίδες 38-39  
http://www.virtualthesaloniki.gr/Flipping_books/logotexnes/index.html
Η έκδοση είναι άψογη,ελκυστική και όλοι οι συμμετέχοντες αξιόλογοι εργάτες του χώρου που υπηρετούν.
Κε Γιάννη Βανίδη σας ευχαριστώ .

Mια δημιουργική γιορτή βιβλίου στο 2ο Δ.Σ.Ευκαρπίας!

Δευτέρα 27/5/2013,και πριν ακόμη χτυπήσει το πρώτο κουδούνι,φτάσαμε με την εκπαιδευτικό κα Λίζα Δεινόπαππα στο 2^ο Δ.Σ Ευκαρπίας Θεσσαλονίκης.

Η Λίζα Δεινόπαππα,αγαπημένη φίλη και παλιά συνεργάτης από το ΤΕΠΑΕ ΑΠΘ, υπήρξαμε την ίδια περίοδο αποσπασμένες στο παραπάνω τμήμακαι για μια πενταετία στην πρακτική άσκηση, φρόντισε από την αρχή της σχολικής χρονιάς 2012 να με προσκαλέσει στο φιλαναγνωστικό πρόγραμμα που σχεδίαζε να υλοποιήσει με τους μαθητές της στην Α τάξη,΄μαζί της και οι δυο άλλες Α΄τάξεις με τις κυρίες Βάσω Α2 και Βάσω Α3.

Στην είσοδο με εγκαρδιότητα και χαμόγελο με υποδέχτηκε η Δ/ντρια του Δημοτικού Σχολείου με τους 320 μαθητές κα Ευαγγελία Μπούτσκου.

Η αισθητική και η τάξη του σχολείου, εμφανής σε κάθε σημείο του σχολείου, προκάλεσε τη θετική διάθεσή μου.

Αμέσως μετά βρέθηκα στο χώρο μαζί με τους 65 μαθητές που είχαν διάβασει βιβλία μου όπως «Δεν έφταιγα εγώ,Τα σιδεράκια της Φαρφιρώς ,Η οικογένεια, Το κουτί της Ιζόλδης»από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Σε όλο αυτό το διάστημα η επικοινωνία ήταν ουσιαστική,δημιουργική και παιγνιώδη.

Με τους μαθητές και τις μαθήτριες να έχουν καταγράψει τα ερωτήματά τους, μην τυχόν και κάτι ξεχάσουν όπως μου εκμυστηρεύτηκαν, ξεκινήσαμε και μετά οδηγηθήκαμε στην ανάγνωση του βιβλίου μου «Δεν έφταιγα εγώ»,άλλωστε ο ήρωας μου ο Αλέξανδρος, είχε φροντίσει από το πρωί να τρυπώσει στην τσάντα μου ένα ποίημα που έπρεπε να το μοιραστώ με τα παιδιά και φυσικά δεν το αρνήθηκα, έτσι ξεκίνησε αμέσως μετά ένα κινητικό παιχνίδι.

Κοντά μας και η σχολική σύμβουλος κα Κοτσακώστα Μαρία που την ευχαριστώ.

 

Η γωνιά των έργων με την Ιζόλδη,ποιήματα,,την ιστορία της Ιζόλδης με άλλο τέλος από τα παιδιά...

Ένα τρίωρο αποκαλύψεων, αυθόρμητων ερωτημάτων κύλησε αβίαστα και δημιουργικά.

Μια γιορτή βιβλίου όπως οφείλει να είναι η παρουσία με τον κάθε συγγραφέα.

Η σπουδαία δουλειά των τριών τμημάτων με την πρωτοβουλία της κας Λίζας Δεινόπαππα, δεν περιορίστηκε μόνο στο όμορφο και φωτεινό σχολείο,αντίθετα το βιβλίο:«Το κουτί της Ιζόλδης»,ταξίδεψε σε ένα σπουδαίο ευρωπαϊκό πρόγραμμα,δείτε και διαβάστε το σύνδεσμο.

http://ejournal.eumind.net/school2/index.php?action[]=IArticleShow::showArticle%28%2738369%27%29

Ευχαριστώ από καρδιάς τα παιδιά για την υποδοχή, τις αγκαλιές και την ανοιχτή πρόσκληση για του χρόνου.

Ευχαριστώ την Δ/τρια για την υποστήριξη του προγράμματος.

Μεγάλο ευχαριστώ στις δυο δασκάλες κες Βάσω, για την σπουδαία δουλειά τους.
Τέλος ευχαριστώ την πολυαγαπημένη φίλη μου,Λίζα Δεινόππαπα,για την πρόσκληση,αλλά πολύ περισσότερο για τη συστηματική ενασχόλησή της, χρόνια τώρα,με τη λογοτεχνία. Με αγάπη και σεβασμό εντάσσει το λογοτεχνικό βιβλίο στην εκπαιδευτική ώρα.Είναι σπουδαίο Λίζα, να το  πετυχαίνεις σε κάθε σχολείο που υπηρετείς.

Καλή αντάμωση!

Από τα δεξιά Λ.Δεινόπαππα,Ε.Αρτζανίδου-Ευαγ.Μπούτσκου.και τις κες Βάσω και Βάσω.

Κεντρικός σύνδεσμος του ευρωπαικού προγραμματος όπυ διαφαίνεται η παρουσία του 2^ου Δ.Σ Ευκαρπίας Θεσσαλονίκης.
 http://ejournal.eumind.net/school2/index.php?action[]=IBrowsing::gotoFolder%286147%29

Η Niki Eideneier,έγραψε στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή"

Niki Eideneier

Η Niki Eideneier έγραψε για το "Γκασταρμπάιτερ η οδυνηρή φυγή" στο μηνιαίο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ τεύχος 27ο Ιανουάριος Φεβρουάριος Μαρτιος 2013

Έλενα Αρτζανίδου,

Γκασταρμπάιτερ – Η οδυνηρή φυγή

Αληθινή ιστορία

Πάφος, Manus Scripta, 2012

Μια πράγματι αληθινή ιστορία. Τόσο που στην αρχή έχεις κάποιες επιφυλάξεις: Ξανά μανά τα ίδια, δακρύβρεχτα και υπερβολικά, που στους μη μετανάστες προκαλούν μια σύντομη, πρόσκαιρη συγκίνηση, ενώ στους  μετανάστες της πρώτης γενιάς, αν φτάσει στα χέρια τους, μια δυσφορία – ωχ αδερφέ, κι εμείς τα ίδια και χειρότερα έχουμε περάσει, ενώ στους απογόνους τους, ως και στην τέταρτη πια γενιά, σχεδόν μιαν αγανάκτηση: συνεχώς το ίδιο παραμύθι, έλα βρε γιαγιά, πάνε αυτά τώρα! Χωρίς να έχουν διαπιστώσει πως η αφηγήτρια ανήκει κι αυτή στους νεότερους, πως η εσωτερική της ανάγκη να μπει στο ρούχο της μάνας της, της μάνας της ιστορίας,  αυτόπτη μάρτυρα και εικονικής αφηγήτριας σε πρώτο πρόσωπο, από κάπου αλλού προέρχεται και όχι από ό,τι προκαλεί συνήθως την έμπνευση για μυθιστορήματα καθαρής μυθοπλασίας.

Πράγματι δεν είναι η πρώτη φορά που μετανάστες και μετανάστριες της πρώτης γενιάς και παρά τις αντιξοότητες, τη διπλή και τριπλή εργασία που αναγκάζονταν να αναλαμβάνουν στις «φάμπρικες της Γερμανίας» όχι μόνον για τον επιούσιο, μα κυρίως για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών τους και για την πολυπόθητη επιστροφή στα πάτρια, όπου θα τους περίμενε το σπιτάκι που κατάφεραν να χτίσουν από μακριά με τις μικρές οικονομίες τους, και η υποτιθέμενη «ανοιχτή» αγκαλιά της μάνας – Ελλάδας!

Ονόματα όπως του Βαγγέλη Σακκάτου, του Γιώργου Μαντζουράνη, της Ελένης Τσακμάκη και άλλων, μας έρχονται αμέσως στον νου: μαρτυρίες, βιώματα, ντοκουμέντα σε λογοτεχνική γραφή,  χωρίς εξεζητημένη τεχνοτροπία, απλά, καμιά φορά και απλοϊκά, σε τόνο όχι εξαιρετικά δραματικό, ενίοτε και με χιούμορ, στην ομιλούμενη, καθημερινή δημοτική, με παρεμβάσεις σε κάπως υψηλότερο επίπεδο, όταν πρόκειται για γλώσσα του ραδιοφώνου και των εφημερίδων. Όπως ήταν η πραγματικότητα δηλαδή.

Στην προκείμενη περίπτωση: Η υπόθεση ξετυλίγεται στη δεκαετία του ΄60, οπότε ξεκινάει και το μεγαλύτερο ρεύμα της  «φυγής» της αγροτικής, κυρίως, νεολαίας. Φυγή από τη φτώχεια, την καταπίεση της πολιτείας του ψυχρού πολέμου, της οικογένειας λόγω της μιζέριας και της έλλειψης μόρφωσης και διαφώτισης, φυγής από την αναδουλειά. Οι ελπίδες για την επιτυχία στη χώρα της «επαγγελίας» τη Γερμανία, σκεπάζουν τον φόβο μπρος στο άγνωστο, στην αγλωσσία, στον άλλο τρόπο ζωής, στη σκληρή, εφόσον πρωτόγνωρη, νοοτροπία των ντόπιων, που συχνά εκφράζεται ως και εχθρική απέναντι στους ξένους που εισάγονται μαζικά στη ζωή τους από διάφορες χώρες, στις περιπέτειες της μη προσαρμογής που έρχονται αμείλικτες, κάθε μέρα και άλλες, ανειδίκευτοι εργάτες αυτοί σε βαριές, άγνωστες ως τώρα απασχολήσεις. Αυτά και άλλα πολλά, τα γενικά εμπόδια, που πρέπει να υπερπηδηθούν από όλους τους «γκάσταρμπάιτερ»  συχνά πιο οδυνηρά ακόμα και από την «οδυνηρή» φυγή. Σ’ αυτά προστίθεται βέβαια και η ιδιωτική ιστορία του καθενός, η προσωπικότητά του, άγουρη ακόμα λόγω της νεαρής ηλικίας τους, και η προσωπική του μοίρα, που καθιστά πιο έντονες τις εμπειρίες, θετικές ή αρνητικές έως και τραγικές, ενώ  τα γεγονότα κυλούν, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πώς και με ποια εφόδια θα τα αντιμετωπίσει ο άνθρωπος.    

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Αρτζανίδου είναι ότι στις ιστορίες της αφηγήτριας σημαντικό ρόλο παίζουν οι σύγχρονές της ιστορικές συγκυρίες της Ελλάδας, από τη μια ως λόγος εκπατρισμού και από την άλλη ως κίνητρο επιστροφής για την επανασύνδεση της οικογένειας, οπότε σταματά και η διήγηση, όταν η χούντα, που με τη γνωστή μέθοδο του χαφιέ συνέλαβε και κράτησε για όλη της τη διάρκεια στην φυλακή τον άντρα και πατέρα Χάρη. Χωρίς άλλη προετοιμασία η γυναίκα και μάνα αμπαλάρει τα πέντε πραγματάκια τους και κρατώντας την εννιάχρονη κόρη από το χέρι «επαναπατρίζεται». Η «φυγή» και η επάνοδος με τις αιτίες και τα αιτιατά τους είναι οι δυο βασικοί άξονες του βιβλίου, ενώ το διάστημα της παραμονής «εις την ξένην» αποτελεί ένα μεστό και εντυπωσιακά χαρακτηριστικό ιντερμέτζο.  

Αλλά σκοπός της παρουσίασης αυτής δεν είναι να αφηγηθεί την «υπόθεση του έργου». Απλώς να υπενθυμίσει στο αναγνωστικό κοινό, πως η «αποδημία» του τότε   δεν έχει ξεχαστεί ύστερα από 50 και πλέον χρόνια από τους ίδιους τους μετανάστες και τους επιγόνους τους. Αντίθετα: Η δεκαετία του μεγάλου ξεσηκωμού του τότε επανέρχεται εφιαλτικά, αλλά και δημιουργικά στη μνήμη τους τώρα, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουν. Μπροστά στην απειλή ενός καινούργιου εκπατρισμού, μιας καινούργιας εκκένωσης της πατρίδας, που έχει ήδη αρχίσει, με άλλες συνθήκες φυσικά και υπό άλλους όρους, από χώρες της «Ενωμένης Ευρώπης» σε χώρες της «Ενωμένης Ευρώπης» οπωσδήποτε όμως μέσα σε παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρουν, επιβάλλεται να ενδιαφέρουν βιβλία σαν αυτό, όχι σαν άκουσμα που αντηχεί ένα παρελθόν, αλλά καυτά επίκαιρο, μια παρακαταθήκη εμπειριών και βιωμάτων που παραδίδουν οι παλιοί στους νέους εξερευνητές της τύχης τους.        

Λίγα λόγια για την Ν.Εideneier 

Η Niki Eideneier γεννήθηκε στο Κιλκίς το 1940. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησε το 1963. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο κοντά στον καθηγητή Η. G. Beck, στον κλάδο Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία. Εργάστηκε από το 1964 ως το 1971 στο ελληνικό πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας για τους Έλληνες της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1974 ανέλαβε ως εντεταλμένη λεκτόρισσα για νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης όπου εργάστηκε ως το 1983. Με τη βοήθεια του συζύγου της, καθηγητή της Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και σήμερα ομότιμου καθηγητή Hans Eideneier, ίδρυσε το 1982 τον εκδοτικό οίκο "Ρωμιοσύνη" για τη διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνίας στον γερμανόφωνο χώρο, τον οποίο και διευθύνει μέχρι σήμερα. Έχει μεταφράσει έργα της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας στα ελληνικά και της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στα γερμανικά.